HEAL YOUR WOUNDS AND FIND YOUR TRUE SELF
Op het moment dat ik dit groene boek in mijn visier kreeg, lachte het geluk mij toe.
Alleen realiseerde ik mij dat pas ten volle toen ik het begon te lezen. Mijn mond viel open van de ene verbazing in de andere. Dit boek is een compilatie van jarenlang empirisch onderzoek.
Een schat aan informatie waardoor de kijk op jezelf en de mensen om jou heen nooit meer hetzelfde is. Althans, zo is het mij vergaan.
De kennis en wijsheid die verweven zitten in deze hoogstaande literatuur bezorgen de lezer ervan een groter psychologisch begrip en vooral ook een flinke portie mededogen.
De auteur herhaalt het belang van een compassievolle houding zowel naar onszelf als naar onze zusters en broeders. Vergeving is hierbij het sleutelwoord.
Dit meesterwerk is geschreven door Lise Bourbeau. Een canadese auteur die nog een paar literatuurparels op haar palmares heeft staan, waaronder “Je lichaam zegt: Hou van jezelf!” en
“Luister naar je lichaam-je allerbeste vriend”.
Lise Bourbeau heeft het in haar vingers om deze materie op een toegankelucke, open en luchtige manier over te brengen. Het boek leest heel vlot ondanks dat de inhoudelucke materie best confronterend kan zijn. Het boek gaat diep in op 5 kernwonden.
Deze zijn : afwijzing, verlating, vernedering, verraad en onrecht.
Ieder van ons heeft te maken met minstens 1 van deze wonden en de meesten hebben zelfs meerdere wonden. Lise bourbeau is van mening dat we hier op aarde zijn om deze wond(en) te genezen. Vandaar dat we ouders hebben die dezelfde wond hebben opdat ze kunnen fungeren als spiegel.
Zij benadrukt hierbij dat het lichaam de indicator is. Het lichaam, dat overigens steeds waarheidsgetrouw is, laat ons daadwerkeluck zien welke kernwond doorslaggevend is.
Bij elk van deze 5 kernwonden hoort een bepaald type masker. Een masker is dan een coopingmechanisme, een zelfbescherming om de pijn van de wond niet te hoeven voelen.
Deze maskers zijn respectieveluck :
Afwijzing → Terugtrekkingsmasker
Verlating → Afhankeluckheidsmasker
Vernedering → Masochistischmasker
Verraad → Controlermasker
Onrecht → Rigiditeitsmasker
Aangezien ik dit engelstalige boek van onschatbare waarde vind, ben ik het spontaan beginnen te vertalen. Het begon als een recreatief tijdverdrijf dat prompt werd onderbroken door een gedwongen verhuizing anno juni 2023. Nadat ik gesetteld was voelde ik de drang om dit vertaalwerk verder te zetten ook al ben ik geen professionele vertaler.
Graag wil ik dit vertaalwerk kosteloos aanbieden in de hoop dat menigeen, net als ik, er dezelfde psychologische meerwaarde van inziet. Ik hoop hierbij ook dat de lezer daadwerkeluck tot bewustzijnverandering komt door actief memt deze materie aan de slag te gaan en dat we hierdoor samen de vlammende toorts van groei en ontwikkeling exponentieel kunnen uitbreiden.
Wie ervoor kiest om het officiele nederlandstalige boek te lezen kan dit vinden onder de titel :
“ Emotionele wonden helen “. De nederlandstalige versie van deze internationale bestseller kwam op de markt op 1 mei 2024. In augustus 2024 beëindigde ikzelf mijn eigen vertaalwerk welke ik graag deel met ieder die er zich toe aangetrokken voelt.
Regina
DE WOND VAN VERNEDERING
Laten we om te beginnen een kijkje nemen naar het woord vernedering.
De definitie van vernedering wordt omschreven als het verlagen van iemands trots, zelfrespect of waardigheid. Synoniemen voor het woord vernedering zijn degradatie, schaamte, verlegenheid, gegeneerdheid, schroom, in diskrediet brengen, klein maken,
kleineren, afbreken, neerhalen, afgeven op, reduceren, te gronde richten, ruïneren, degraderen, iemand te schande brengen, zelfvernedering.
Deze wond kan wakker gemaakt worden tussen de leeftijd van 1 tot 3 jaar.
Er wordt gesproken over ‘aangewakkerd worden’ omdat, het de theorie is van de schrijfster dat wanneer men geboren word er reeds beslist werd welke wonden we in dit leven mogen genezen. Niettegenstaande dat we er ons niet bewust van zijn na onze geboorte.
De ziel die hier komt om te genezen van de wond van vernedering zal 1 ouder of beide ouders aantrekken die hem/haar zal vernederen. Deze wond is specifiek gelinkt aan de materiele wereld, de wereld van HEBBEN en DOEN.
De wond ontwaakt zichzelf wanneer de functies van het lichaam zich ontwikkelen. Meer bepaald wanneer kinderen leren om zichzelf te voeden, zichzelf schoon te houden, alleen naar het toilet te gaan, te praten, te luisteren en te begrijpen wat volwassenen tegen hen zeggen.
De wond is wakker wanneer het kind voelt dat 1 vd ouders zich beschaamd voelt door hem/haar, of het kind voelt angst hierover dat zij eventueel zich beschaamd zouden kunnen voelen wanneer men vuil is, wanneer men er een boeltje van maakt (vooral in de publieke omgeving) of wanneer men slecht gekleed is…. enz.
Welke omstandigheden ook die leiden dat het kind zich vergeleken voelt, gedegradeerd voelt, beschaamd wordt op een fysiek niveau. Het wakkert de wond aan en laat deze groter worden.
Neem nu het voorbeeld wanneer een kind speelt met haar stoelgang en deze overal smeert en er een smerige boel van maakt.
In mijn persoonlijk leven is dit nu exact wat ik als kind ooit eens heb gedaan volgens het verhaal van mijn moeder. Zij wist mij te vertellen dat ik er zelfs bij zat te smakken terwijl ik mijn handjes aan het ‘schoonlikken’ was. Mijn moeder was gedegouteerd van mij, zelfs zo erg dat ze begon te kokhalzen en de kamer uitliep.
De wond wordt wakker wanneer het kind hoort dat de moeder haar verhaal verteld aan de vader over wat er is gebeurt. Zelfs op jonge leeftijd kan een kind de walging voelen van de ouder in kwestie en zich daardoor beschaamd en vernederd voelen.
En dit voorbeeld omschrijft exact wat mijn persoonlijke ervaring was.
Zou dit voorval de aanzet kunnen geweest zijn waarom ik het gedurende vele jaren lastig vond of zelfs in de onmogelijkheid was om elders anders dan mijn thuisomgeving, stoelgang te maken? Het zou zomaar kunnen…
Een ander voorbeeld dat ook vaak werd gebruikt is publieke vernerdering omtrent deze zaken. Zo zijn er van die verhalen waarbij een kind op vakantie is of op internaat verblijft en ’s ochtends wakker word in een nat bed en waarbij men ‘geloofde’ dat het publiekelijk maken ervan het kind ervan zou weerhouden het nogmaals te laten gebeuren. Tante nonneke die ervoor zorgt dat het kind word uitgelachen, uitgejoeld en bespot. Nu weten we dat dit soort vernedering niet behulpzaam is en het de situatie zelfs kan verergeren. Het enige dat dit soort gedrag doet, is de wond van vernering groter maken.
Het gebied van sexualiteit bevat ook een mogelijkheid tot potentiele vernedering.
Zo kan een moeder bvb wanneer zij haar zoon betrapt op masturbatie middels haar reactie erop een grote duit in het zakje doen ter verhoging van het gevoel van vernedering.
“Ben je niet beschaamd over jezelf?”
“Je zou dat niet moeten doen!”
Zijn we dan nog verbaasd dat het kind later sexuele problemen ontwikkeld door de schaamte en vernedering dat het ooit heeft moeten verduren?
Een ander voorbeeld is wanneer een kind 1 van de ouders naakt ziet en deze zich gegeneerd voelt en zich wil verbergen. Dit voorbeeld leert hen dat het normaal is om zich te schamen voor je eigen lichaam en het moet verbergen.
De wond van vernedering kan zich manifesteren in verschillende velden afhankelijk wat er is gebeurd tussen de leeftijd van 1 en 3 jaar. Kinderen voelen zich naar beneden getrokken wanneer zij voelen dat een ouder hen controleert, wanneer men voelt dat men geen vrijheid heeft om te bewegen en ageren op een fysiek niveau zoals zij willen. Een kind dat bvb gestraft word omdat het in de modder heeft gespeeld net voordat het zondagse bezoek arriveert. Wanneer dan ook de ouders hierover praten met dit bezoek in het bijzijn van het kind, de vernedering die het kind ervaart is des te erger. Deze behandeling kan ertoe leiden dat het kind het besluit neemt dat het gedrag dat ze stellen hun ouders doet walgen van hen. En dan voelen ze zich beschaamd door hun eigen gedrag.
De wond van vernedering word meestal ervaren met de moeder. Behalve wanneer de vader ‘in control’ is van deze rol en zich occupeert met zaken rondom persoonlijke hygiene, eetgedrag. Met andere woorden wanneer de vader de rol van de moeder op zich heef genomen.
Kinderen die de wond van vernedering ervaren zullen het masker van DE MASOCHIST creëeren. Masochisme in de zin van het winnen van bevrediging en zelfs plezier in het ervaren van lijden. Meestal hebben masochisten geen flauw idee dat zij pijn en vernedering gaan opzoeken. Zij slagen erin om zichzelf eerst te straffen alvorens anderen dat kunnen doen. Alhoewel de auteur eerde vermelde dat de schaamte en vernedering te vinden zijn in de velden van ZIJN en DOEN, kunnen
masochisten vrij ver gaan in het proberen te zijn zoals anderen willen dat zij zijn.
Hoe dan ook het is wat zij ZIJN en DOEN wat hun wond van vernedering zal triggeren. Er werd ook geconstateerd dat DOEN en het HEBBEN van zaken een manier vormt om de wond te conmpenseren.
Masochisten zijn zij die lijden onder de wond van vernedering en voortaan zal ik dan ook deze term gebruiken als zijnde iemand die lijdt aan deze wond.
Wat is het verschil tussen schaamte en schuld?
We voelen ons schuldig wanneer we wat we gedaan hebben of net niet gedaan hebben gaan veroordelen als zijnde slecht.
Wanneer we in overweging nemen dat wij zelf slecht zijn, dan voelen we schaamte.
Het tegenovergestelde van schaamte is fierheid. Wanneer we niet trots zijn op onszelf, dan voelen we ons beschaamd, we beschuldigen onszelf en hebben de neiging ons te verbergen. We kunnen ons schuldig voelen zonder zich beschaamd te voelen, maar we kunnen ons niet beschaamd voelen zonder ons ook schuldig te voelen.
Schuld = negatief veroordelen van gedrag.
Schaamte = negatief veroordelen van onszelf.
Zij die het masochist masker dragen voelen zichzelf veelal onzuiver, harteloos of onder anderen geplaatst en daardoor ontwikkelen zij een dik lichaam waaarover ze dan beschaamd zijn. Masochisten dragen doorgaans te veel vet met zich mee. Het lichaam is ronder qua vorm. Zij lijken even dik te zijn van voor naar achter als in de breedte. Volgend fysieke kenmerken typeren de masochist : dikke ronde nek, korte taille, spanning in de nek, keel, kaken en bekken. Het gezicht is dikwijls rond en de ogen zijn wijdopen en onschuldig als een kind. Verschillende delen van het lichaam ogen papperig zoals benen, bovenarmen, vingers.
Wanneer slechts 1 gedeelte van het lichaam rond is, zoals de buikstreek, de billen of de borst dan verduidelijkt dit dat men minder erg te lijden heeft onder de wond van vernedering. Masochisten hebben de gave om hun gewicht onder controle te houden en daarom zijn ze dus niet altijd gemakkelijk te herkennen. Waneer het gewicht niet onder controle kan gehouden worden dan kan dit betekenen dat je de wond hebt maar dat ze verborgen is op dat specifieke moment.
De auteur merkt op dat deze wond het moeilijkst te erkennen valt, meestal door vrouwen. Het duurde vele jaren om voor zichzelf te bevestigen dat zij zich beschaamd en vernederd voelen. Wanneer je de lichamelijk facetten van deze wond erkent in jouw eigen lichaam en je vindt het moeilijk om de wond te zien, wees niet verrast. Geef jezelf de tijd die nodig is om de wond naar de oppervlakte te laten komen. In feite is het 1 van de karakterestieken van de masochist om een afkeer te hebben van het te snel vooruitgaan. Ze vinden het zelfs moeilijk om letterlijk snel te bewegen wanneer het nodig is en zij voelen zich beschaamd dat ze niet ze snel kunnen gaan als anderen, zoals bij wandelen of hardlopen bvb. Zij hebben te leren dat zij zichzels mogen toestemmig geven om op hun eigen ritme/snelheid te gaan.
Masochisten neigen ernaar zichzelf te etaleren als solide en in controle en daarom worden zij zeer capabele mensen die veel aankunnen. Ze manifesteren voor zichzelf een brede rug opdat ze veel kunnen meedragen. Zo is er de masochist vrouw die haar man wil behagen en toestemming geeft dat haar schoonmoeder in huis komt wonen. Kort daarna word de schoonmoeder ziek en de masochistische vrouw word alzo ‘gedwongen’ om voor haar te zorgen. Het is eigen aan masohistische mensen om zichzelf in situaties te plaatsen waar ze voor anderen moeten zorgen. Op die manier vergeten ze nog meer zichzelf. Hoe meer ze op zich nemen, hoe meer ze aankomen in gewicht.
Elke keer dat masochisten voor anderen gaan zorgen, creëeren ze in feite meer verantwoordelijkheden en verplichtigen tegenover zichzelf. Ze willen kost wat kost vermijden dat anderen zich beschaamd voelen over hen. Maar dikwijls eindigt dit in het feit dat zij zich vernederd voelen omdat ze toestaan dat anderen misbruik maken van hen. Masochistische vrouwen zijn er vaak klaar mee om andermans slaaf te zijn.
Ze klagen erover maar meestal zijn ze zich er niet van bewust dat zij het zelf zijn die deze beperkingen creëeren. Mensen die zichzelf beschouwen als devoot kunnen zich vernederd voelen wanneer ze hun ontslag krijgen na 30 jaar loyale dienstbaarheid. Ze voelen zich niet gewaardeerd.
Maar, wat masochisten zich niet realiseren is dat wanneer ze alles voor anderen doen dat het goed mogelijk is dat deze mensen zich vernederd zouden kunnen voelen omdat de masochist ervan uitgaat dat ze het niet zelf kunnen.
Masochisten dienen zich te realiseren dat ze niet teveel ruimte innemen in het leven van hun geliefden. Aan de andere kant zullen zij dit zich niet altijd realiseren net omdat het zo subiel is en gebeurt. Dat is de reden waarom hun fysieke lichaam zoveel ruimte inneemt. Hun lichaam reflecteert hun geloofsovertuiging. Wanneer zij echter van binnenuit kunnen voelen hoe speciaal en belangrijk zij in werkelijkheid zijn, hoe minder noodzaak zij voelen om zich te bewijzen naar anderen. Wanneer zij zichzelf erkennen zal hun lichaam niet langer zoveel ruimte innemen.
Masochisten lijken grote controllers te zijn, maar deze noodzaak is essentieel gemotiveerd omwille van hun grote angst om te worden vernederd door hun geliefden of door zichzelf.
Zowel vroouwelijke als mannelijke masochisten willen zich verbinden met de moeder en daarom doen ze alles voor hun moeder opdat deze zich niet beschaamd voelt door hen. Moeders hebben een grote impact op masochisten, alhoewel ze zich hier niet bewust van zijn en zeker niet intentioneel is. Masochisten voelen dat hun moeder een ware last is en dat geeft hen de reden om een stevige rug te bouwen. Deze houding kan zelfs aanslepen lang nadat de moeder is overleden. Het gebeurt zelfs dat masochisten zich opgelucht en bevrijd voelen wanneer hun moeder komt te overlijden omdat deze hun vrijheid beperkte. Maar ook deze gevoelens zorgen ervoor dat ze beschaamd voelen mbt hun opluchting. Alleen wanneer de wond is genezen zal de invloed van de moeder minder worden.
Anderzijds zijn er ook masochisten die zich zo graag willen verbinden met hun moeder dat zij, in plaats van zich bevrijd te voelen, zij een ernstige aanval van agorafobie hebben.
Agorafobie wordt omschreven als de angst om de vertrouwde en veilige omgeving te verlaten. In de volksmond heet dit ook wel pleinvrees. De angst voor grote menigten omdat zij geloven dat ze opgesloten zitten indien er zich iets zou voordoen. Uiteraard zijn er ook vele gradaties binnen deze angststoornis. In ernstige gevallen kan dit leiden tot paniekaanvallen, daar waar de mildere vorm zich uit in een onaangenaam gevoel bij grote sociale evenementen. Het is ook niet verwonderlijk dat veel van deze mensen verkeerdelijk werden gediagnosticeerd als zijnde depressief en dan ook aan de antidepressiva zijn.
Masochisten vinden het moeilijk om hun behoeften te communiceren omdat zij sinds hun kindertijd het niet hebben aangedurfd uit angst om te worden vernederd of om anderen hiermee te vernederen. Hun opvoeding was meestal gebaseerd op de overtuiging dat wat er binnenshuis gebeurde niemands zaken zijn en dat er bijgevolg ook niet word over gesproken. Zij moesten alles voor zichzelf houden. Beschamende situaties (zoals misbruik, verwaarlozing etc) moesten geheim worden gehouden.
Binnen sommige traditionele gezinnen kan dit soms heel ver gaan en zo kan het zijn dat er niet mag gesproken worden over de nonkel die in de gevangenis zit, of de zoon die homosexueel blijkt te zijn. Kost wat kost moet vermeden worden dat anderen zich ten schande zouden kunnen brengen.
Zo is er het verhaal van de man die als kind eenmalig geld had genomen uit de portomonnee van zijn moeder. Hij voelde zich hierdoor als volwassene nog steeds schuldig omdat, volgens hem zijn moeder hierdoor heeft geleden. Hij had dit voorval jarenlang verzwegen als een goed bewaard geheim. Niet zo verwonderlijk dat er daardoor zoveel problemen zijn met het keelchakra en men te lijden heeft aan stemproblemen.
Sommige volwassenen konden toegeven dat zij als kinderen zich schuldig voelden omdat ze bepaalde wensen hadden, des te meer wanneer men ook zag dat er financieel niet de mogelijkheid was om dit zich te veroorloven. Ook durfden zij hier niet over te praten men hun moeder. Op dit punt aangekomen is het begrijpelijk dat masochisten niet langer meer in contact staan met hun eigen behoeften omdat hun behoeften wel eens hun moeder zou kunnen verontrusten.
Masochisten zijn er zo op gericht om hun moeder te behagen dat ze enkel nog in contact staan met de behoeften van hun moeder.
In het algemeen zijn masochisten overgevoelig en vrij snel gekwetst. Net daarom doen ze alles in hun mogelijkheid om toch maar niemand te kwetsen. Vanaf het moment dat een geliefde zich ongelukkig voelt, voelen zij zich verantwoordelijk. Men denkt dat ze iets zouden moeten gezegd hebben/niet gezegd hebben, dat ze iets zouden moeten doen/niet hadden moeten doen.
Zij realiseren zich niet dat doordat zij intune zijn met andermans stemmingen, zij niet luisteren naar hun eigen behoeften. Van de 5 karakterestieken zijn masochisten de genen die het minst luisten naar hun behoeften alhoewel ze eigenlijk best wel weten wat ze willen. Ze laten zichzelf lijden doordat ze niet luisteren naar hun behoeften wat op zijn beurt voeding geeft aan de wond van vernedering en hun masochistische masker. Ze doen er alles aan om zichzelf nuttig te maken. Dat is hun manier om hun wond te verstoppen en om zichzelf te laten geloven dat ze niet lijden aan de wond van vernedering.
Masochisten worden vaak gewaardeerd omwille van hun gave om anderen te laten lachen door met zichzelf te lachen, door zichzelf te bespotten. Ze zijn zeer expressief wanneer ze praten en ze verstaan de kunst om dat wat ze zeggen grappig te laten klinken. Ook gebruiken ze zichzelf als target om anderen te laten lachen. Het is een onbewuste poging om zichzelf te vernederen of om zichzelf naar beneden te halen.
Op deze manier komt niemand hun angst voor schaamte te weten.
Masochisten voelen zich vernederd en gekleineerd bij de kleinste vorm van kritiek. Ze zien zichzelf als veel kleiner en minder belangrijk dan wie zij werkelijk zijn. Zij kunnen zich niet voorstellen dat anderen hen beschouwen als speciaal en belangrijk.
Het kan zo maar zijn dat zij een wegemeend compliment niet kunnen ontvangen en dat ze zichzelf bekijken als zijnde dik. Masochisten beschouwen zichzelf als een varken. Wat tot uiting komt in het veelvuldig vuil maken van zichzelf terwijl men eet.
Zij die lijden aan de wond van vernedering beschuldigen zichzelf heel vaak en nemen zelfs vaak de schuld van anderen op zich. Dit is hun manier om een goed mens te zijn. Hier volgen enkele voorbeelden :
Een masocistische man vertelde eens dat telkens wanneer zijn vrouw zich schuldig voelde over iets, hij gemakkelijk te overtuigen is dat het zijn fout was. Zijn vrouw gaf hem het boodschappenlijstje maar vergat er een artikel bij te schrijven en zodoende hat hij dat artikel niet gekocht. Toen zijn vrouw dit bemerkte vroeg ze hem waarom hij dat specifieke artikel niet had aangekocht. Immers, je weet toch dat we dit artikel wekelijks kopen?
De man voelde zich schuldig en bekritiseerde zichzelf voor het zich niet herinneren van dit feit. Maar wat hij zich echter niet realiseerde is dat zijn vrouw hem beschuldigde omdat zij zich schuldig voelde door het artikel niet te hebben bijgeschreven op de boodschappenlijst.
Een vrouw met dezelfde attitude zat naast haar man in de auto terwijl deze laatste aan het rijden was. Ze waren gezellig aan het praten. Hij keek haar aan en beantwoordde haar terwijl hij naar rechts uitweek. Hij beschuldigde zijn vrouw ervan dat zij hem afleidde en zij voeldig zich schuldig. Wanneer dit soort toestanden gebeuren dat voelt een masochistische persoon zich genoodzaakt te verontschuldigen.
Deze voorbeelden tonen aan hoe groot het verantwoordelijkheidsgevoel is en hun schuldig voelen voor zaken die zij niet hebben gedaan. De schuld op zich nemen en zich verontschuldigen lost niets op want elke keer dat een dergelijke situatie zich voordoet, zullen zij zichzelf opnieuw beschuldigen. Opnieuw en opnieuw.
HET IS BELANGRIJK OM TE HERINNEREN DAT ANDEREN ONS NOOIT SCHULDIG KUNNEN LATEN VOELEN OMDAT SCHULD ALLEEN KAN KOMEN VANUIT ONS BINNENSTE ZELF.
Masochisten voelen zich vaak machteloos bij hen waarvan ze houden en om geven. Wanneer zij beschuldigd worden, iets wat vaak voorkomt omdat zij dergelijke mensen zullen aantrekken, blijven ze vaak sprakeloos. Niet wetende wat te zeggen om zichzelf te verdedigen. Zij beschuldigen zichzelf en zij lijden zo erg dat ze de situatie verlaten. Later willen zij zich rechtvaardigen door hun gedrag uit te leggen om alzo de vrede te bewaren. En uiteraard voelt iedereen zich wel eens schuldig, maar hoe dan ook, masochisten lijken zich vaker schuldig te voelen.
Vrijheid is heel belangijk voor de masochist. Vrij zijn betek
end aan niemand beantwoorden, door niemand gecontroleerd te worden, doen wat ze willen wanneer ze het willen. Als kinderen voelden masochisten zich quasi nooit vrij, en al zeker niet bij hun ouders. Hun ouders zou zelfs voorkomen hebben dat ze bepaalde vrienden hadden, dat ze op stap gingen of ze werden overladen door een groot aantal verantwoordelijkheden binnen het thuisfront. Het is te zeggen dat masochisten hun eigen verplichtigen creëeren. Wanneer masochisten zich vrij voelen en niemand hen hindert, dan pas hebben ze pret en leven ze tenvolste. Dan hebben ze geen limieten. Gedurende deze tijden van vrijheid zou het wel eens kunnen dat ze teveel eten, teveel koken, teveel drinken, teveel te doen te hebben, teveel willen helpen of teveel werken. Wanneer ze op deze manier functioneren dan voelen zij zich schuldig omwille van de vernedering van anderen door hun commentaren.
Dat is de reden waarom ze bang zijn om zichzelf te zijn zonder limieten. Ze zijn bang dat ze schaamteloze dingen doen. Daarenboven geloven zij dat wanneer zij zichzelf op de eerste plaats zetten dat zij dan nutteloos zijn voor anderen.
Dit is de reden waarom er zoveel energie geblokkeerd zit in hun lichaam. Wanneer zij erin slagen om zichzelf te aanvaarden zonder schaamte of schuld, om vrij te zijn in hoeverre zij het nodig hebben, hun lichamen zouden dunner worden van het loslaten van energie.
Vrijheid is net daaarom een grote angst voor masochisten. Onbewust gaan ze zichzelf zodanig organiseren in een manier dat ze niet vrij zijn. Meestal zijn zij het zelf die kiezen voor verplichtigen of situaties die hen vastbinden. Men denkt, dat wanneer zij hun eigen beslissingen nemen zij niet door anderen kunnen worden gecontroleerd. Zij zijn immers in charge.
Hier zijn enkele voorbeelden :
Een man voelt zich gevangen thuis bij zijn dominerende vrouw. Daarom vindt hij voor zichzelf een paar extra jobs opdat hij dan bevrijd is van zijn vrouw. Hij geloofd dat hij vrij is maar in realiteit heeft hij geen vrije tijd meer voor leuke dingen of tijd om bij zijn kinderen te zijn.
Een alleenstaande vrouw koopt, om zich vrij te voelen haar eigen huis. Als gevolg daarvan heeft ze geen vrije tijd meer omdat ze er alleen voor staat voor al het werk dat dit met zich meebrengt
Men kan besluiten dat wat masochisten doen om zichzelf te bevrijden in één welbepaald gebied, het hen net gevangen zet in een ander gebied.
Bovendien manifesteren zij vele situaties in het dagelijkse leven waarbij zichzelf forceren om dingen te doen die niet resoneren met hun behoeften.
Een ander kenmerk van masochisten is dat zij zichzelf straffen door te geloven dat zij anderen straffen. Zo is er de vrouw die discussieert met haar man dat hij teveel tijd doorbrengt bij zijn vrienden waarbij zich alleen gelaten voelt. Ze eindigt het gesprek met “ Als je niet gelukkig bent, ga dan ! “ Waarop de man zijn jas neemt en er vanonder gaat.
Door te geloven dat zij haar man zou straffen heeft zij zichzelf gestraft want opnieuw werd ze alleen gelaten. Wat haar man betreft, deze was maar al te gelukkig om weg te gaan. Wat een ‘goede’ manier om voeding te geven aan het masochistische masker !
Masochisten hebben de gave om zichzelf te straffen alvorens anderen de kans krijgen. Het lijkt alsof zij zichzelf de eerste zweepslag geven opdat de volgende zweepslagen minder pijnlijk zouden zijn. Een dergelijke situatie komt naar boven wanneer zij angst voelen om publiekelijk beschaamd of vernederd te worden.
Zij vinden het moeilijk om zichzelf te behagen. Wanneer zij plezier ervaren in het gezelschap van anderen of in het doen van iets specifieks beginnen zij zichzelf te bekritiseren voor het profiteren van de situatie of de persoon. Masochisten doen alles om te voorkomen dat zij aanschouwd worden als iemand die profiteert. Hoe meer zij zichzelf bekritiseren voor ‘het profiteren van’, hoe dikker hun lichaam wordt.
Een vrouw vertelt dat zij zich realiseerde dat zij nooit de tijd vond om te genieten of om te genieten van wat ze deed. Zo kon zij, terwijl manlief en kids in de sofa naar de tv zaten te kijken, plots stoppen met kijken. Het gebeurde dat ze zelfs haar favoriete programma bekeek terwijl ze rechtstond. Ze nam niet de tijd om te gaan zitten omdat, vanuit haar standpunt zij zichzelf als lui aanzag en een slechte moeder.
Enige vorm van plichtsbesef is belangrijk voor masochisten.
Masochisten zijn vaak een bemiddelaar tussen 2 parijen. Ze gedragen zich als een buffer tussen anderen. Ook dit is een goede reden om een beschermingslaag op te bouwen. Ze slagen er ook in om de zondebok te zijn. In hun job kiezen ze ervoor om te kunnen ingrijpen of tussenbeide komen zo dat iedereen gelukkig is. Anders zouden ze zichzelf bekritiseren wanneer ze niet hadden ingegrepen en daar zouden ze dan beschaamd over zijn. Immers, ze voelen zich verantwoordelijk voor het geluk van anderen. Ze nemen zelfs andermans verantwoordelijkheden en engagementen op zich.
Het feit dat ze teveel op zich nemen, dat ze teveel gewicht op hun schouders nemen, wordt gereflecteerd in hun fysieke verschijning. Hun schouders worden meer en meer gebogen zodat ze alles kunnen steunen of ze lijden aan rugpijn.
Wanneer masochisten aan het einde van hun latijn zijn is de spanning op te merken in hun lichaam. De huid lijkt wel alsof deze tot het uiterste werd gestreched. Er is blijkbaar geen plaats meer en ze lijken in hun lichaam samengeperst te zitten. Wanneer dat het geval is zullen ze nauw aansluitende kledij dragen. En bij een te diepe ademhaling kan het lijken of de naden van hun kledij op elk moment kunnen scheuren. Dit is een duidelijk signaal dat het hoog tijd is om jouw wonden van vernedering te gaan healen, omdat je het blijkbaar niet meer aan kan.
Masochisten geven veel om hun uiterlijk ook al zouden anderen denken dat helemaal niet het geval is, gezien de manier waarop sommigen zich aankleden. In hun diepste binnenste houden ze van mooie kledij en om er goed uit te zien. Maar gezien ze een neiging hebben om te lijden, zullen ze zich deze luxe niet willen permitteren.
Wanneer masochisten zich zodanig kleden dat hun vetrolletjes zichtbaar zijn omwille van te smalle kledij is dat een overduidelijk signaal dat hun wond zeer diep is.
Wanneer ze zichzelf beginnen te aanvaarden en erop gaan om mooie en kwaliteitsvolle kledij te kopen is dat een signaal dat hun wond zich aan het herstellen is.
Masochisten hebben de aanleg om situaties aan te trekken of mensen aan te trekken die hen zullen vernederen. Hieronder een paar voorbeelden :
Enkel menen die lijden onder vernedering zullen zich dan ook vernederd voelen in bovenstaande voorbeelden. Andere mensen zouden zich eerder afgewezen voelen, verraden, verlaten of zouden dergelijke situaties onrechtvaardig vinden maar zeker niet vernederend.
Het is belangrijk om te onthouden dat het niet de ervaring is die ons doet lijden maar onze reactie op onze ervaring en, dat deze te wijten is aan onze wond van vernedering.
Masochisten voelen vaak walging. Ze creëeren situaties waarbij ze walging voelen tegenoverstaan van zichzelf of naar anderen toe. Hun eerste reactie is om zij waarvoor ze walging voelen te verwerpen. Er zijn van die masochisten die walging voelen naar 1 of beide ouders. Een vulgaire moeder, te lui, te dik. Of een vader die stinkt naar drank en sigaretten en erop uit trekt met dubieuze vrienden of zelfs vreemd gaat.
Een illustratie over hoe moeilijk het is voor de masochist om in contact te staan met hun behoeften word duidelijk in het feit dat ze voor anderen bepaalde dingen doen die ze niet eens doen voor zichzelf. Enkele voorbeelden :
Het is algemeen goed dat mensen neigen vergeeetachtig te zijn naar hun lijden toe omdat ze te bang zijn om de pijn te voelen die in verband staat met hun specifieke wond. Masochisten doen dit door te proberen om zich steeds waardig te voelen ten koste van alles. Dikwijls voelen ze zich onwaardig, zoals onwaardig om geliefd te worden of om erkenning te ontvangen. Vanaf het moment dat ze zich onwaardig voelen, voelen ze zich alsof ze geen vreugde verdienen. Gezien hun zogenaamde onwaardigheid verdienen ze het om te lijden. Dit gebeurt doorgaans op een onbewust niveau.
Doorgaans hebben masochisten problemen met hun sexualiteit omwille van het schuldgevoel dat ze ervaren. Met al de taboes die sexuele voorlichting inhoudt, is het te verwachten dat mensen die zich vlug vernederd en beschaamd voelen ook hiermee te lijden hebben. Zonde en sexualiteit zijn vaak aan elkaar geconnecteerd.
Laten we het voorbeeld nemen van een kind dat geboren word bij een alleenstaande vrouw.
Als de omringende familie dit kind beschouwd als zijnde geboren in zonde dan zal bij het kind de wond van vernedering vrij vlug wakker gemaakt worden. Doordat het zo vlug gebeurt zal de wond diep zijn. Van bij de conceptie zal het kind een vals beeld hebben over sexualiteit. En ja, in deze tijden wordt sexualiteit meer en meer beleefd op een vrije en open manier, maar laat je niet misleiden. Heel veel tieners lijden aan obesitas wat hen weerhoudt om op een normale en leuke manier hun sexualiteit te kunnen ontwikkelen en ervaren. Deze sexuele schaamte die word overgedragen van generatie op generatie zal enkel kunnen worden uitgeroeid worden door het healen van de wond van vernedering. De auteur merkt op dat gedurende de jaren de meeste mensen die lijden aan de wond van vernedering tevens lid zijn van een familie die eveneens veel innerlijk werk te doen hebben op het sexuele gebied.
Jonge masochistisch tienermeisjes hebben de neiging zichzelf sexueel te controleren meer bepaald om hun moeder niet in verlegenheid te brengen of te beschamen. Doorgaan zullen deze moeders er een strikte mening op nahouden mbt dit onderwerp.
De tiener leert dat sex walgelijk is en zal een hele hoop persoonlijk werk mogen verrichten om deze overtuiging te veranderen.
Hoeveel meisjes voelen wel geen schaamte wanneer hun eerste menstruatie eraan komt. Om nog maar te zwijgen wanneer hun borsten beginnen te groeien. Sommigen gaan zelfs hun borsten afspannen omdat zij ze te dik vinden !
Ook jongens voelen zich belemmerd op sexueel gebied. Ze zijn bang om betrapt te worden wanneer ze zich masturberen. Hoe meer ze verlegen zijn hierover, hoe meer ze willen stoppen met masturberen maar net dit zorgt ervoor dat ze net meer geneigd zullen zijn tot masturbatie. Ook zij zullen vernederende en beschamende situaties aantrekken met hun ouders of vrienden op sexueel gebied.
De vernedering is meestal sterker bij jonge meisjes en hun moeders. Hoe meer meisjes ‘aanvoelen’ dat sex een beschamend iets is, hoe meer zij waarschijnlijk sexueel misbruik en ongewenste intimiteiten zullen aantrekken, voornamelijk gedurende de kindertijd en de tienerjaren. Zij zullen er zich zo beschaamd over voelen dat ze er met niemand over zullen praten.
Verscheidene vrouwen van het masochistische type die op een bepaald moment moedig genoeg zijn om hun moeders te vertellen dat ze onderworpen geweest zijn aan incest of ongewenste intimiteiten, kregen vaak zelf de beschuldiging.
“ Het is jouw eigen schuld. Je bent veel te sexy !”
“ Je zou beter mensen niet gaan provoceren. “
“ je zult waarschijnlijk iets gedaan hebben opdat dit jou is aangedaan. “
Deze reactie heeft geen positieve bijdrage en vermeedert zelfs het reeds aanwezige gevoel van schuld, schaamte en vernedering.
Wanneer een vrouw bescherming draagt in de vorm van overgewicht rondom de heupen, buikstreek en achterwerk, in andere woorden rondom de sexuele delen van het lichaam, dan kunnen we ervan uitgaan dat zij bang is voor haar sexualiteit, mogelijks door eerder misbruik.
Het is niet verrassend dat tieners, zowel meisjes als jongens net in gewicht aankomen rondom de tijd dat hun sexualiteit begint te ontwaken. Het is voor hen een goede manier om ongewild te zijn, om ongewenst gedrag te vermijden en onbewust ook om zichzelf alle sexuele plezier te ontnemen.
De auteur heeft opgemerkt dat de meeste mensen met een maatje meer best sensueel zijn en zelfs sexueel. Echter, aangezien zij voelen dat zij het niet verdienen om van zichzelf te genieten zullen zich beperken op sexueel gebied. Zij zouden meer sex hebben wanneer ze in staat zijn om zichzelf te zijn op een manier die ze echt willen.
Het kan zo maar zijn dat wanneer vrouwen zin hebben om te vrijen met hun man, dit niet zullen aangeven omdat ze ervan uitgaan dat ze hun man niet horen te storen omwille van hun eigen plezier.
In het algemeen gesproken hebben ook masochistische mannen niet het sexleven dat ze verlangen. Ze zijn hetzij eerder verlegen mbt sex ofwel zijn ze erdoor geobsedeerd en er overal naar op zoek. Sommigen hebben erectieproblemen, anderen hebben last van voortijdige ejaculatie.
Wanneer masochisten zichzelf toestaan om van sex te genieten en om een partner te vinden waarbij ze helemaal zichzelf mogen zijn, zal het nog steeds een uitdaging zijn om zichzelf volledig te geven. Ze zijn veel te verlegen om te tonen wat ze leuk vinden of om geluiden te maken als signaal dat ze genieten van bepaalde handelingen.
Bekentenissen behorende bij bepaalde religies zijn ook een bron van schaamte bij sommige jonge mensen en al zeker wanneer een jong meisje wordt gedwongen om intieme zaken te bespreken met een man. In bepaalde religieuze kringen wordt men zelfs gedwongen om ‘slechte gedachten’ te delen. Men kan zich voorstellen hoe moeilijk het wel moet zijn voor een jonge masochistische vrouw die in haar gedachten reeds een vrijpartij heeft gehad alvorens zij getrouwd is.
De meest vrome mensen voelen zich beschaamd want God ziet het al en zoals men weet is het ontoelaatbaar om God teleur te stellen.
Te biecht gaan bij meneer pastoor mbt jouw meest intieme zaken kan vernederend aanvoelen en het kan jaren duren om hiervan te bekomen.
Zowel vrouwelijke als mannelijke masochisten vinden het moeilijk om zich te ontkleden in het bijzijn van een nieuwe partner. Ze maken zich zorgen dat ze beschaamd zouden kunnen worden wanneer hun partner naar hen kijkt. Tegelijkertijd zijn zij het die verkiezen om naakt rond te lopen wanneer ze zichzelf daarvoor het recht geven.
Ziehier een aantal voorbeelden van klachten en ziekten waarvan masochisten kunnen lijden :
Indien je 1 of meerdere van deze fysieke problemen hebt, is het zeer waarschijnlijk dat zij worden veroorzaakt door toedoen van het gedrag van jouw masochistische masker. Deze ziekten kunnen ook voorkomen bij mensen die lijden aan één van de andere wonden maar hoe dan ook lijken ze veel vaker voor te kome bij mensen die lijden aan vernedering.
Masochisten zijn vaak extreem wanneer het aankomt op hun eetgedrag. Ze verkiezen vet voedsel en eten vaak op een gulzige wijze. Ze hebben ook de gewoonte om meerdere kleine porties te eten om zichzelf te laten geloven dat ze niet veel eten, welk hen een gevoel van schaamte zou kunnen geven. Maar uiteindelijk eindigen vele kleine porties in een grote hoeveelheid. Ze hebbben momenten van boulimie waarbij ze verstoppen wat ze eten en waarbij ze ook niet geven om wat ze eten. Zij zijn diegenen die al staande eten om zo zichzelf ervan te overtuigen dat ze zo minder eten dan wanneer ze de tijd nemen om te gaan zitten.
In het algemeen voelen masochisten zich schuldig bij het eten van zowat alles, vooral wanneer ze de overtuiging hebben dat ze zullen in gewicht aankomen, zoals chocolade bvb.
Het feit dat masochisten denken dat ze teveel eten zal hen niet helpen bij hun gewicht. Want zoals je weet, dat wat we geloven zal gebeuren. Hoe meer we denken dat we teveel hebben gegeten, en hoe schuldiger we ons voelen, hoe meer zal het voedsel ons dik maken. Als we veel eten en niet bijkomen is dat omdat onze innerlijke attitude en geloof anders is. Wetenschappers zullen dit toeschrijven aan het verschil in metabolisme. En het klopt dat ieders metabolisme verschillend is, evenals het glandulair systeem, maar ik ben ervan overuigd dat ons geloofsysteem bepaalt hoe het metabolisme en spijsverteringsstelsel werkt en niet andersom.
Helaas is het zo dat masochisten zichzelf belonen met eten. Het is hun steunpilaar, hun manier om zichzelf tevreden te stellen. Wanneer ze zichzelf op een andere manier gaan belonen voelen ze minder sterk de behoefte om te willen compenseren met voeding.
Mensen die willen afslanken doen er goed aan om hun gewicht te accepteren en daarbij aan de wond van vernedering te werken. Zoniet zal het dieet niet afdoende blijken te zijn op lange termijn.
Opdat masochisten zich meer bewust zouden worden van hun wonden is het belangrijk dat ze toegeven over hoe beschaamd ze zich wel voelen over zichzelf of over anderen en in welke mate anderen zich beschaamd voelen over hen. Zij moeten zich ervan verzekeren over de vele keren zij zichzelf hebben vernederd, henzelf naar beneden hebben getrokken en zichzelf onwaardig voelen. Aangezien masochisten dikwijls nogal extremistisch zijn, starten ze met het niet (in)zien van situaties waarbij ze schaamte voelden of zich belachelijk gemaakt voelde. Daarna zien ze plots heel veel situaties waarbij dat het geval was. Wanneer dat gebeurt is hun eerste reactie om zich gechoqueerd te voelen over de veelheid aan situaties waarbij ze zich vernederd. En daarna, dan beginnen ze te lachen : het genezingsproces is van start gegaan.
Wanneer je jezelf erkent in de wond van vernedering, weet dan dat het werk dat je te doen hebt om jezelf te bevrijden van deze wond, zich op het niveau van de ziel bevindt. Wanneer je enkel werkt op het fysieke niveau, jezelf eindeloos gaat beperken
opdat je toch maar niet in gewicht bijkomt, ben je niet in congruentie met jouw levensweg. Zolang je hier op aarde bent zou het wijzer zijn om het nodige te doen om jouw ziel te bevrijden.
Belangrijk is om te begrijpen dat ook jouw moeder of vader te lijden hadden onder de wond van vernedering. Zij leefden deze wond uit met hun ouder van hetzelfde geslacht, net zoals jij nu. Door het voelen van medeleven naar jouw ouder toe is het tevens gemakkelijker om ook medeleven met jouwzelf te voelen.
Herinner je dat de hoofdoorzaak van een wond komt door onze onmogelijkheid om onszelf te vergeven voor datgene wat we onszelf aandoen of anderen hebben aangedaan. Het is moeilijk om onszelf te vergeven omdat we ons meestal niet bewust zijn van onze zelfbeschuldigingen. Hoe dieper de wond, hoe meer we onszelf vernederen door onszelf naar beneden te halen of door onszelf met anderen te vergelijken. Of, we vernederen anderen door ons beschaamd te voelen over hen of om veel te veel te doen voor hen. We beschuldigen anderen voor alles wat we zelf ook doen maar niet willen zien of inzien. Net daarom trekken we mensen aan om ons precies te tonen wat we aan het doen zijn.
Eerder gaf de schrijfster aan dat het masker van de masochist blijkbaar het moeilijkst te herkennen en toe te geven is. Wanneer je jezelf ziet in de fysieke karakterestieken van dit masker maar niet in de andere, dan is het raadzaam om dit hoofdstuk meerder malen te lezen in de komende tijd. Beetje bij beetje zullen situaties waarbij je schaamte voelde of je vernederd voelde naar de oppervlakte komen in jouw herinneringen. Het is belangrijk dat je jezelf de tijd geeft om deze wond in jouwzelf te herkennen.
De kenmerken en het gedrag beschreven in dit hoofdstuk zijn enkel aanwezig wanneer we het masochistenmasker dragen waarbij geloofd word dat we op deze manier het lijden van vernedering kunnen vermijden. Afhankelijk van de diepte van de wond en de intensiteit van de pijn kan dit masker gedragen worden voor slechts een paar momenten per week of voor quasi altijd.
Het instinctieve gedrag van masochisten wordt gedicteerd door de angst om nogmaals de wond van vernedering te moeten meemaken. Het is zeer waarschijnlijk dat je jezelf herkent in bepaalde gedragingen maar bij lange niet in allemaal.
Elke wond heeft zijn respectievelijke gedrag en attitudes. Het denken, voelen, praten en ageren is gelinkt naar elke wond. Van daaruit is de reactie te herkennen over wat er zich afspeelt in iemands leven. Wanneer we reageren, zijn we niet gecentreerd in ons hart en kunnen aldus niet gelukkig zijn. Daarom is het zo nuttig om bewust te zijn wanneer we echt onszelf zijn en wanneer we slechts reageren. Wanneer we ons hiervan bewust zijn bekomen we de meesters van ons leven in plaats van onszelf te laten domineren door onze angsten.
Het doel van dit hoofdstuk is om jou vertrouwd te laten worden met de wond van vernedering. Wanneer je jezelf ziet in de beschrijving van het masochistenmasker, dan verwijst de auteur naar het laatste hoofdstuk dat alle informatie bevat die nodig is om deze wond te genezen en om terug jezelf te worden.
REMEMBER WE ARE GOD
Kenmerken van de wond van schaamte
Het ontwaken van de wond: tussen 1 en 3 jaar met de ouder wie zorgde voor de fysieke ontwikkeling, doorgaans de moeder. Gebrek aan vrijheid. Zich vernederd voelen door de controle van die ouder.
Masker: masochist
Lichaam: dikke ronde korte taille, afgeronde mollige hals, spanning in de nek, keel, kaak en bekken. Rond open gezicht. Vele delen van het lichaam zijn rond en mollig.
Ogen: groot, rond open en onschuldig zoals die van een kind.
Woordenschat: “waardig”, “onwaardig”, “klein”, “dik”
Karakter: frequent beschaamd over zichzelf of anderen of men is bang dat men anderen een schaamtegevoel geeft dmv hun gedrag. Ze houden er niet van om snel te gaan. Ze kennen hun behoeften maar bevredigen ze niet. Ze nemen teveel op zich. Controle om schaamte te voorkomen. Geloven dat ze onzuiver, harteloos zijn en minder zijn dan anderen. Behoefte om zich te verbinden. Zorg ervoor dat ze niet vrij zijn zij, omdat voor hen vrij zijn ‘ongelimiteerd’ betekend.Wanneer ze geen grenzen hebben zijn ze bang dat ze over die grenzen gaan. Spelen graag de moeder. Oversensitief. Ze straffen zichzelf omdat ze geloven dat ze anderen straffen. Ze willen waardevol zijn. Voelen zich walgelijk. Zijn sensueel maar beschaamd op het sexuele niveau en ze bevredigen hun behoeften niet. Compenseren en belonen zichzelf met voeding.
Grootste angst: vrijheid
Eetgewoonten: Houden van vettig voedsel, chocolade. Boulemie of verschillende kleine porties. Beschaamd voor het kopen of eten van traktaties. Al staande eten omdat ze geloven dat ze geen volledige maaltijd eten (maar waarschijnlijk eten ze meer dan een normale maaltijd)
Mogelijke ziekten: Rugproblemen, schouders, keel, amandelontsteking, keelontsteking, ademhalingsproblemen, benen, voeten, spataderen, fractures, lever, jeukende huid, schildklier, diabetes, heart,
DE WOND VAN VERRAAD
We kunnen iemand verraden of ons verraden voelen via verschillende manieren en invalshoeken. In het woordenboek wordt het woord verraad omschreven als ontrouw.
Gedrag waarbij men is gestopt met trouw te zijn aan iets of iemand.
De belangrijkste term gelinkt aan verraad is trouw, wat dan ook het tegenovergestelde is van verraad. Trouw zijn betekend dat we onze beloften houden, we loyaal zijn alsook toegewijd.
Deze wond wordt wakker gemaakt tussen de leeftijd van 2 jaar en 4 jaar, wanneer de sexuele energie zich ontwikkeld. Deze wond wordt ervaren met de ouder van de tegenovergestelde sekse. De ziel die deze wond komt genezen zal een ouder aantrekken waarmee een sterke liefdesband is en een grote wederzijdse aantrekkingskracht en daardoor een sterk oedipus complex.
Hier volgt een korte beschrijving van wat het oedipus complex inhoudt voor zij die meer willen weten over de theorie die werd geïntroduceert door de psychoanalyticus sigmund Freud. Volgens Freud hebben we allemaal dit complex maar op een verschillende niveau’s. Alle kinderen tussen de leeftijd van 2 en 4 worden verliefd op de ouder van het andere geslacht net omdat dan de sexuele energie ontwaakt.
Vanaf dan komen zij in contact met hun levenskracht, hun sexuele kracht. De kracht die hun creatieve capaciteiten representeerd.
Het is natuurlijk dat vanaf de geboorte babies zich verbinden met hun moeder en haar aandacht en verzorging nodig hebben. Echter hebben moeders ook dagdagelijkse bezigheden die hun aandacht nodig hebben, net zoals dat was voor de geboorte van het kind. Wanneer de moeder teveel aandacht geeft aan de grillen van de baby tot op het punt dat zij er slaaf van wordt, kan het kind beginnen te geloven dat zij hun vader kunnen vervangen en dat zij alleen de moeder kunnen bevredigen.
Wanneer dit het geval is gaat het kind net niet door de oedipale fase welke essentieel is voor hun ontwikkeling, aldus Dr Freud. Dit zal, op latere leeftijd zeer ongezond blijken te zijn voor het kind en dit op zowel sexueel vlak als psychologisch vlak.
Als kinderen kunnen we door de oedipale fase gaan op een gezonde manier wanneer wordt gerealiseerd dat, indien we geen vader zouden hebben, we aldus ook niet zouden bestaan. Ook al is de vader niet aanwezig, moeders zouden hun kinderen mogen duidelijk maken dat zij wel degelijk een vader hebben en dat hij net zo belangrijk is als dat zij zijn. Van zodra kinderen zich realiseren dat zij verwekt zijn door een vereniging van de 2 seksen, zullen zij een interesse ontwikkelen voor de ouder van de tegenovergestelde sexe. Op een onbewust niveau ontwikkelen zij een verlangen om een baby te maken met de ouder van de tegenovergestelde sekse.
Tegelijkertijd ontwikkelen zij ook hun creatieve kracht. Dit verklaart waarom kleine meisjes proberen om hun vader te verleiden en kleine jongens hun moeder. Zij doen er alles aan om de aandacht en affectie te winnen van de ouder van het tegenovergestelde geslacht. Ze zullen ook proberen om deze ouder te beschermen, zelfs wanneer zij teleurgesteld zijn omdat zij de verlangde aandacht niet krijgen.
Wanneer de ouder van de tegenovergestelde sekse wordt gekwetst door de ouder van hetzelfde geslacht als het kind, zal het kind hierom lijden. Zij kunnen hierin zo ver gaan dat zij zelfs wensen dat de ouder die de overtreding begaat en aldus van het zelfde geslacht is, zou sterven.
Helaas is het oedipus complex meestal niet geintegreerd omdat de moeder te bezitterig is ten overstaan van de zoon en de vader ten opzichte van de dochter.
Hoe meer de vader naar beneden wordt gehaald door de moeder of door haar word genegeerd zoals soms ook het geval is, hoe moeilijker het wordt om dit complex op te lossen. De auteur heeft geobserveerd dat zij die lijden aan de wond van verraad hun oedupus complex niet hebben opgelost toen ze jong waren. Dat betekend dat hun afhankelijkheid naar de ouder van de tegenovergestelde sekse veel te sterk is.
Dit gegeven zal hun affectueze en seksuele relaties sterk beïnvloeden op latere leeftijd. Zij zullen de neiging hebben hun partner te gaan vergelijken met de ouder van de tegenovergestelde sekse of, ze zullen veel te veel verwachten van de partner, hopende dat zij alsnog datgene kunnen ontvangen van wat zij vinden dat zij niet hebben ontvangen van die bepaalde ouder.
Wanneer zij de liefde bedrijven vinden zij het moeilijk om zichzelf volledig te geven. Zij houden zich in omdat zij bang zijn om te worden bedrogen.
De geïncarneerde ziel die de wond van verraad komt genezen kiest ouders die redelijk egocentrisch zijn en die hun kinderen charmeren. Met dit type ouder worden kinderen geleid te geloven dat hun ouders hen nodig hebben en zij zullen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat hun ouders zich goed voelen. Dit is met name zo bij de ouder van de tegenovergestelde sekse. Ze doen er alles aan om speciaal te zijn in de ogen van die ouder.
Een prakijkvoorbeeld :
Een man die leed aan de wond van verraad vertelde dat toen hij jong was, zijn moeder en zusters hem vertelden dat niemand anders dan hij zo goed schoenen kon poetsen en dat enkel hij de vloer zo goed kon boenen en waxen. Daardoor voelde hij zich speciaal en uitverkoren wanneer hij deze 2 klusjes uitvoerde. Wat hij zich echter niet realiseerde was dat zij charme gebruikten om hem te manipuleren.
Dit is een duidelijk voorbeeld van hoe we onbewust ons verraden kunnen voelen wanneer we jong zijn.
Kinderen voelen zich verraden door de ouder van het andere geslacht telkenmale deze zich niet houd aan een gemaakte afspraak en elke keer dat die ouder hun vertrouwen beschaamd.
Voornamelijk zullen zij zich verraden voelen wanneer hun liefde en hun seksualiteit werd misbruikt. In bijna alle gevallen zullen incest ervaringen ervaren worden als verraad. Kinderen ervaren ook verraad telkenmale dat de ouder van hetzelfde geslacht zich verraden voelt door de andere ouder. Zij voelen dit verraad als even sterk als zou het hen zelf zijn overkomen. Een klein meisje kan zich verraden voelen door haar vader wanneer zij voelt dat hij minder aandacht heeft voor haar omdat er een nieuw geborene is.
Op het moment dat kinderen verraad beginnen te ervaren zullen zij HET MASKER VAN CONTROLE gaan creëren om zichzelf te beschermen. Het type van controle dat ‘controllers’ gebruiken heeft een verschillende onderliggende motivatie dan het type van controle dat masochisten gebruiken. Masochisten controleren om te voorkomen dat ze zich vernederd of beschaamd voelen. Controllers, dus zij die lijden aan de wond van verraad, gebruiken controle mechanismen om er zo voor te zorgen dat anderen hun beloften nakomen, dat zij trouw zijn en verantwoordelijk. Zij zullen erover waken dat anderen hun engagementen nakomen.
Controlers manifesteren voor zichzelf een lichaam dat sterkte en kracht uitstraalt.
Alsof zij op deze manier naar de buitenwereld willen communiceren : “ Ik ben verantwoordelijk, ik ben te vertrouwen. “
We herkennen een mannelijke controller aan zijn brede schouders die breder zijn dan de heupen. Het verschil kan minimaal zijn en daarom is het raadzaam om je intuitie te gebruiken. Wanneer bij de eerste blik, je voelt dat er meer kracht wordt uitgestraald van de bovenste helft van het mannelijke lichaam dan de onderste helft, is dat een signaal dat hij lijdt aan de wond van verraad. Aan de andere kant, wanneer je een man ziet met mooie brede schouders, grote biceps, een gespierde borst en die een nauwaansluitend t-shirt draagt om net zijn spieren te accentueren, dan mag er zeker van zijn dat de wond van verraad zeer diep gaat.
De kracht van vrouwelijke controllers is gecontreerd rond de heupen, de billen, buik en dijen. Vrouwen die lijden onder deze wond zijn dikwijls peervorming. Het onderste deel van het lichaam is doorgaans breder dan de schouders. Hoe meer het grootste gedeelte van de peervorming is geaccentueerd, hoe dieper de wond van verraad.
In het algemeen hebben mensen met het controle masker een uitgesproken plaats in het leven. Ze zijn zeer lichamelijk en hebben vaak een ‘kijk naar mij’ energieveld.
Vaak hebben ze overgewicht maar zij ogen niet dik. Men kan ze eerder omschrijven als sterke mensen. Langs achter bekeken zijn zij niet dik maar als je hen vanaf de zijkant bekijkt dan kan het zijn dat ze een ietwat dikke buik hebben. Dit is hun manier om hun kracht te laten zien met een buik die zegt : “ Ik ben capabel “.
De auteur wil graag specificeren dat het aankomen in gewicht altijd is gelinkt aan het mentale vlak. Het gebeurt bij zij die geloven dat ze niet volledig hun plaats innemen in het leven. Het hebben van overgewicht geldt daarom niet alleen voor de wond van vernedering. Voor masochisten is overgewicht een andere manier om zich vernederd over te voelen. Wat betreft de andere wonden is het aankomen in gewicht eerder gerelateerd aan het geloof dat ze meer ruimte zouden mogen innemen.
We kunnen zien dat de ’terugrekkers’ en de ‘afhankelijken’ (zie volgende hoofstukken)
die van origine eerder slank tot mager zijn, geen extra ruimte willen innemen.
Door hun gebrek aan gewicht kan de ’terugtrekker’ zich onzichtbaar maken en de
‘afhankelijke’ kan er op deze manier zwakker uitzien en aldus laten uitstralen dan hij nood heeft aan hulp.
Weet ook dat wanneer je slechts een aantal van de beschreven karakterestieken hebt dat dit aangeeft dat je wond niet zo diep is. Het is te zien in welk gebied een persoon bang is om verraden te worden door dat deel van het lichaam dat kracht en sterkte aangeeft.
Bvb Mannen en vrouwen met brede heupen en een opgezwollen buik voelen vaak woede ten opzichte van het andere geslacht, voornamelijk op sexueel vlak.
Het is mogelijk dat deze mensen in hun jonge jaren sexueel werden geïntimideert of dat ze zelfs slachtoffers waren van sexueel misbruik. Op deze manier creërden zij een sexuele bescherming in de vorm van overgewicht rondom deze lichaamsdelen.
Soms is het zo dat het controle mechanisme zo subtiel en verborgen is en dat het daardoor moeilijk te herkennen is. Dit is vaker het geval bij introverte mensen.
Bij extraverte mensen is hun controle systeem gemakkelijker te zien en duidelijker aanwezig.
Kracht is een kenmerk dat gemeenschappelijk is voor alle mensen die lijden aan de wond van verraad. Zij vinden het moeilijk om elke vorm van verraad te accepteren, of het nu van hun kant uitkomt of vanuit de kant van anderen. Alzo doen ze alles wat mogelijk is om sterk te zijn, verantwoordelijk, speciaal en belangrijk.
Controllers bevredigen hun ego. Datzelfde ego dat weigert te zien hoevaak zij per week zichzelf verraden of anderen. Meestal zijn ze er zich niet van bewust waarmee ze in feite bezig zijn. Verraad is zo onaanvaardbaar voor hen dat ze het niet kunnen geloven dat zijzelf ook in staat zijn tot dergelijk gedrag. Wanneer zij er zich bewust van zijn dat ze iemand hebben verraden, door een belofte te verbreken bvb, dan vinden ze allerlei excuses en kunnen zelfs liegen om er vanonder uit te komen.
Wanneer zij bvb vergeten zijn om iets te doen, dan zouden zij kunnen zweren dat ze eraan hebben gedacht en hebben (of verzinnen) een alibi waarom ze het niet hebben gedaan.
Elk van onze wonden bestaan om ons eraan te herinneren dat wanneer anderen ons laten lijden, dit een aanwijzing is dat wij hetzelfde doen bij anderen of bij onszelf.
Het ego kan dit niet begrijpen noch aanvaarden. Wanneer dit weeerstand bij jou oproept, komt dit vanuit het ego zelf en niet vanuit het hart.
De controlemaskers zijn zij die het meest van anderen verwachten omdat ze graag in de mogelijkheid zijn om alles te plannen en zodoende onder controle hebben.
Controllers verwachten dat anderen doen wat ze behoren te doen, zodat ze betrouwbaar zijn. Zij zijn bovendien zeer slim in het raden van andermans behoeften. Zij zeggen vaak wat anderen graag willen horen, maar zonder daadwerkelijk de intentie te hebben om te doen wat ze zeggen. Holle woorden waarbij daden ontbreken.
Controllers hebben sterke persoonlijheden. Ze zeggen wat ze geloven met een vastberadenheid en verwachten dat anderen dezelfde geloofsovertuiging aanhangen.
Zij kunnen heel snel een mening vormen, over mensen of situaties en zijn daarbij overtuigd van hun gelijk. Ze uiten hun meningen zonder omwegen en willen kost wat kost anderen overtuigen. Men bevraagt anderen of ze hen begrijpen. Alzo geloven zij dat wanneer anderen hen begrijpen zij ook akkoord gaan, wat uiteraard niet altijd het geval is. Doorgaans zijn controllers zich niet bewust van het feit dat ze anderen pogen te overtuigen. Als er 1 ding is dat alle maskers gemeenschappelijk hebben is het feit dat we niet weten dat we een masker dragen. Aan de andere kant zien buitenstaanders gemakkelijker welke masker we dragen.
Controllers zullen ervoor zorgen dat ze in een conflict situatie terecht komen waarbij ze geen controle hebben. Wanneer zij zich bevinden temidden van mensen die zij als sterk en snel beschouwen, dan blijven ze op de achtergrond uit angst dat zij niet in staat zijn om ze te evenaren.
Controlers handelen snel. Ze begrijpen of willen snel begrijpen en hebben het moeilijk wanneer anderen hun tijd nemen om iets uit te leggen of te vertellen. Dikwijls onderbreken zij en antwoorden nog voor de andere persoon is uitgesproken.
Anderzijds, wanneer anderen dit bij hen doen zijn ze nogal geneigd om de ander eropt attent te maken dat ze nog niet waren uitgesproken.
Controllers zijn zeer getalenteerd en handelen snel. Daardoor hebben ze weinig geduld met mensen die trager zijn dan zij. Achter een trage bestuurder rijden zal hen vaak op de zenuwen werken of boos maken. Men met moeite doen om het los te laten. Dat is dan zo een moment waarbij ze anderen gaan controleren.
Control-ouders eisen dat hun kinderen snel zijn en snel leren. Ze eisen hetzelfde van zichzelf. Wanneer dingen niet snel genoeg gaan, vooral wanneer het niet gepland is, dan kunnen ze vrij snel boos worden.
Ze houden ervan om als eerste te eindigen en al zeker wanneer ze in competitie zijn.
Het is zelfs zo dat als eerste eindigen belangrijker is dan het feit of ze het al dan niet goed hebben gedaan. Ze durven zelfs zo ver gaan dat ze de regels van het spel veranderen in hun voordeel.
Wanneer zaken niet gaan zoals gepland kunnen controllers gemakkelijk agressief worden, alhoewel zij zichzelf zo niet zien. Voor hen zijn ze assertief, sterk en weigeren om over zich heen te laten lopen. Van alle maskers hebben conrollers de meeste hoogtes en laagtes. Het ene moment kunnen ze vol zijn van liefde en het volgende moment boos zonder aanwijsbare reden. Hun dierbaren weten niet waar ze staan, zij voelen zich vaak verraden omwille van deze vluchtige houding.
Controllers hebben te werken aan hun tolerantie en geduld en voornamelijk wanneer zij ervan weerhouden worden om zaken te doen op hun manier.
Zo zullen zij er alles aan doen om zo snel mogelijk te genezen wanneer ze ziek zijn. Wanneer hun geliefden ziek zijn of zij die bepaalde engagementen naar hen toe hebben, dan bekomen controllers vaak ongeduldig.
Controllers plannen de toekomst, of op zen minst, dat proberen ze toch. Hun mentale veld is zeer actief. Hoe dieper hun wond, hoe meer ze willen anticiperen op de toekomst en alles willen controleren om zo te vermijden dat ze verraden worden.
Aangezien ze willen dat alles gebeurt zoals zij het gepland hebben en zodoende ze vol van verwachtingen zijn betreffende de toekomst, zijn ze in de onmogelijkheid om in het heden te leven.
Bvb : Wanneer ze bezig zijn te werken, zijn ze in gedachten druk bezig om de toekomstige vakantie te plannen. Wanneer ze dan eindelijk in vakantie zijn, is hun mentale geest al opnieuw druk bezig met hun werk en wat er zoal gebeurt tijdens hun afwezigheid.
Controllers houden ervan om op tijd ergens te arriveren. Op die manier kunnen ze alles conroleren. Ze houden er niet van om te laat te komen en ze tolereren het ook niet dat anderen laattijdig arriveren. Ze voelen ergernis wanneer ze een taak te laat beëindigen of wanneer anderen hierbij te laat zijn. Gezien hun veeleisendheid geven ze anderen noch zichzelf voldoende tijd om de klus te klaren. Dit probleem ervaren zij eerder bij mensen van het tegenovergestelde gelsacht omdat zij zich het meest aan hen ergeren.
Controllers hebben het moeilijk om anderen te vertrouwen en hen te delegeren. Voortdurend checken ze anderen wat ze aan het doen zijn om er zo zeker van te zijn dat datgene gedaan word volgens hun verwachtingen. Wanneer ze iets delegeren, dan kiezen ze er de gemakkelijkste taken uit zodat ze niet beschuldigd kunnen worden wanneer iets niet gedaan is zoals het hoort. Dat is de reden waarom controllers snel moeten zijn. Ze doen quasi alles zelf en daarbij spenderen ze ook nog eens tijd om zij te controleren die hen helpen.
Het lijkt erop alsof ze ogen en oren overal ter beschikking hebben om zich er zo van te vergewissen dat iedereen doet wat zij behoren te doen. Controllers zijn veeleidender naar anderen toe dan naar zichzelf. Hoewel ze het gemakkelijker vinden om iemand van hetzelfde geslacht te vertrouwen. Net daarom zullen zij mensen van de tegenovergestelde sekse meer van dichtbij gaan controleren. De auteur wil ons er nogmaals aan herinneren dat de wond van verraad waaraan controllers lijden zich telkenmale zal laten ontwaken op elk moment dat zij mensen encounteren die zich niet aan hun commitments houden.
Controllers beschouwen zichzelf als harde, responsabele werkers en daardoor hebben ze een probleem met luiheid. Volgens hen mag je enkel lui zijn wanneer je klaar bent met die taken waarvoor je verantwoordelijk bent, niet eerder. Wanneer zij anderen zien niets doen, en dan voornamelijk van de andere sekse, dan kan dat wel eens op hun zenuwen werken. Ze vinden hen lui en dus ook moeilijk te vertrouwen.
Uiteraard zullen ze iedereen laten weten wat exact zij allemaal hebben gedaan, hoeveel ze hebben gedaan en hoe ze het hebben klaar gespeeld. Op die manier kunnen anderen zien hoe verantwoordelijk zij zijn en dus ook te vertrouwen zijn.
Zij zelf haten het om niet door anderen vertrouwd te worden. Ze beschouwen zichzelf als zo verantwoordelijk en getalenteerd dat anderen natuurlijkerwijs hen wel moeten vertrouwen. Waarvoor zij blind is hoe moeilijk zijzelf het hebben om anderen te vertrouwen.
Voor mensen die het ‘controller-masker’ dragen is het zeer belangrijk om hun kracht te laten zien en bovenal hun moed. Ze zijn veeleisend naar zichzelf toe omdat ze anderen willen laten zien hoe capabel ze zijn. Enig gedrag van lafheid, elke daad die een gebrek aan moed laat zien is in hun ogen een vorm van verraad. Ze aanvaarden geen lafheid in zichzelf noch in anderen.
Controllers vinden het moeilijk om iemand te vertrouwen omdat ze bang zijn dat datgene wat ze hebben geopenbaard tegen hen zal gebruikt worden.
Ze vinden het ook leuk om hun commentaar toe te voegen aan wat anderen zeggen of doen. Zo is er het voorbeeld dat een moeder haar kind opbouwende feedback geeft en er dan plots de vader tussenbeide komt en zoiets zegt als : “ Heb je begrepen wat je moeder zonet heeft gezegd?”
Vaak heeft de situatie niets met hen te maken maar toch vinden ze het nodig om tussenbeide te komen. Wanneer het de dochter is die wordt berispt en de vader gaat akkoord met wat de moeder zegt, dan is het heel goed mogelijk dat de dochter zich verraden voelt. Dit geldt voornamelijk zo wanneer zij ‘pappa’s meisje’ is en haar vader haar niet verdedigd wanneer moeder haar straft.
In het algemeen hebben controllers graag het laatste woord, dat is ook waarom ze graag iets willen toevoegen.
Controllers vinden het fijn om verwikkeld te zijn in andermans zaken. Omdat ze vrij snel alles doorzien wat er rondom hen aan de hand is en omdat ze zich sterker voelen dan anderen, vinden zij het fijn om voor anderen te zorgen. Zij geloven dat zij anderen dienen te helpen hun leven te organiseren. Ze zijn zich echter niet bewust dat ze dit doen vanuit een noodzaak tot controle. Door voor anderen te zorgen hebben ze tevens de controle over wat anderen doen met hen, hoe ze het doen en wanneer ze het doen. Wanneer controllers voor andermans problemen zorgen is dat omdat zij deze beschouwen als zijnde zwakker dan zichzelf. Het is een verborgen manier om hun kracht te laten zien. Zolang we niet echt geloven in onze eigen kracht, zullen we er alles aan doen om deze aan anderen proberen te bewijzen. Zoals dus het zorg dragen voor de ‘zwakkeren’.
Bovendien zijn controllers zeer gevoelig maar deze gevoeligheid komt niet altijd aan de oppervlakte omdat ze zo druk bezig zijn met het vertonen van hun kracht.
In de voorgaande hoofdstukken zagen we dat de ‘afhankelijken’ zorg dragen voor anderen om zo ondersteuning te kunnen winnen en dat ‘masochisten’ de zorg voor anderen op zich nemen zodat ze beschouwd kunnen worden als goede mensen en opdat niemand in schaamte zou zijn over hen.
‘Controllers’ dragen zorg voor anderen opdat ze niet zouden lijden aan verraad of om zichzelf ervan te vergewissen dat anderen hun verwachtingen zullen bevredigen.
Wanneer je jezelf ziet als die persoon die zich verantwoordelijk voelt om het leven van anderen of van je geliefden te helpen organiseren, is het raadzaam om jouw innerlijke motivatie te onderzoeken.
Het ego van deze controlerende types krijgt vaak de bovenhand waneer anderen hen gaan corrigeren over datgene wat ze doen. Dit omdat ze er niet van houden te worden bekeken of geobserveerd en al zeker niet door een andere controller. Ze hebben het moeilijk met autoritaire figuren omdat ze geloven dat deze mensen hen willen controleren. Ze rechtvaardigen zichzelf en hebben altijd wel een goede reden om de dingen te doen op hun eigen manier. Ze vinden het moeilijk om hun angsten toe te geven en al evenmin vinden ze het makkelijk om over hun zwakheden te praten.
Bovendien starten controllers al van op jonge leeftijd met het zeggen van : “ Ik ben capabale, laat mij het maar zelf doen. “ Ze willen graag de dingen doen op hun eigen unieke manier en zijn blij wanneer anderen hen erkennen, hen feliciteren omdat ze worden opgemerkt.
In het algemeen kan je stellen dat conrollers dingen doen zoals het hen uitkomt. Het kan zomaar zijn dat ze anderen vertellen wat ze graag willen horen maar hier niet naar handelen. Ze zijn ervan overtuigd dat hun manier om de zaken te regelen de beste manier is. Zij zijn immer de expert. Ze houden hierbij geen rekening met de noden van anderen. Wanneer anderen hen op dit eigenzinnige gedrag aanspreken dan hebben ze meerdere redenen om hun besluitvaardigheid rechtvaardigen.
Eerder schreef ik dat controllers niet houden van autoritaire personen en anderzijds zijn zij wel diegenen die anderen orders gaan geven of beslissingen nemen in hun plaats. Ook geven ze maar al te graag ongevraagd hun mening.
Ook is het goed om weten dat datgene wat niet-controllers omschrijven als controle, zij dit beschouwen als hulp. Bijgevolg zijn ze anderen niet aan het controleren maar aan het helpen, ongevraagd weliswaar.
Wanneer een controlling-type betrapt wordt op het maken van een fout kan het zijn dat ze zich onmiddellijk beginnen te rechtvaardigen. Zelfs kan het gebeuren dat ze beginnen te liegen om zo hun reputatie te beschermen en geen gezichtsverlies te lijden. Wanneer diegene die de controller betrapt ook een controller is en/of dit doet via een controlerende benadering, zal deze laatste hoogstwaarschijnlijk niet bereiken waarop men hoopt. Wanneer deze daarentegen de controller het gevoel heeft dat de oplossing van hem/haar zelf uitkomt zal de oplossing bevredigend zijn.
Wanneer iemand de controller wil overtuigen van een nieuw idee zullen zij in eerste instantie vrij skeptisch reageren. Het valt hen moeilijk om verrast te worden en om niet voldoende tijd te krijgen om zich voor te bereiden. Onvoorbereid zijn betekend dat ze het risico lopen om niet in controle te zijn en aldus onder controle te zijn van anderen.
Het gevoel van verrassing is een moeilijke emotie voor controllers om mee om te gaan. Hun eerste reactie is om zich terug te trekken en alert te zijn. Ze bereiden zich voor op elke mogelijkheid en houden ervan om zich elke optie voor te kunnen stellen opdat ze er klaar voor zijn. Wat zij zich niet realiseren is hoe vaak zij van mening veranderen en zo hun geliefden in situaties dwingen waarbij een last-minute beslissing hen als bij verrassing overvalt. Ze geven zichzelf het recht om zo vaak als mogelijk van mening te veranderen.
Een voorbeeld :
Zo was er een vrouw die leed onder de wond van verraad die verteld dat toen ze jong was steeds probeerde om de reactie van haar vader te voorspellen. Wanneer ze verwachtte dat haar vader haar zou slaan, deed hij dat niet. Wanneer ze daarentegen verwachtte dat hij haar zou eren omwille van haar goede werken op school, had hij de gewoonte om haar te slaan. Ze begreep niet vanwaar zijn boosheid kwam.
Dit voorbeeld illustreert zeer goed hoe zij dit gedragspatroon aantrekt als gevolg van haar wond van verraad. En ook hoe haar vader dit gedrag had aangenomen omwille van zijn wond van verraad. Het leek wel alsof de vader er groot plezier aan beleefde om haar op deze manier te verrassen en om net niet te willen tegemoet komen aan haar verwachtingen, welke hij leek op voorhand te kunnen weten. Dit kan verklaard worden door de band die een vader en dochter hebben of moeder en zoon die lijden aan de wond van verraad.
Elk onvoorspelbaar gedrag langs de kant van de ouder zal meestal een gevoel van verraad genereren bij het kind en zodoende het masker van de controller ontwikkelen.
Controllers zijn nogal vrij vlug in het oordelen dat anderen hypocriet zijn omdat ze zo onbetrouwbaar zijn. Langs de andere kant kunnen zij zelf verdacht worden van schijnheiligheid door de manier waarop ze anderen manipuleren.
Wanneer bepaalde zaken niet gaan zoals zij het willen dan kunnen ze boos worden en slecht praten achter de rug om van de specifieke persoon tegen iedereen die wil luisteren. Ze realiseren zich niet dat tijdens dit gedrag zij exact de schijnheiligen zijn.
Controllers haten het wanneer ze belogen worden. Zelf liegen ze ook regelmatig maar vanuit hun standpunt is dat niet liegen. Ze vinden gemakkelijk redenen zat om de waarheid om te buigen. Ze geloven dat hun leugens, welke doorgaans heel subtiel zijn, noodzakelijk zijn om zichzlf te rechtvaardigen.
Zoals eerder gezegd kunnen ze makkelijk andermans verwachtingen aanvoelen en zeggen ze wat anderen graag horen. Maar ongelukkigerwijs kunnen ze zich niet altijd aan hun woord houden omdat ze zich engageren nog voor ze hebben gechecked of ze wel bij machte zijn om hun beloften na te komen.
Controllers hebben de neiging om te manipuleren en controleren middels leugens.
Zelf vinden ze het onaaanvaardbaar om bedrogen te worden. Anderzijds als ze bedriegen bij een kaartspel dan is dat maar omwille van het plezier. Als ze belastingbedrog toepassen dan is hun excuus dat iedereen dat doet.
Controllers vinden het niet fijn om in een positie te zitten waarbij ze verslag moeten uitbrengen, zoals een collega. Zij weten dat wanneer iemand anders dat bij hen doet ze zich verraden voelen. Ze vinden niet dat het hun taak is om over andere mensen te praten en oordelen. Controllers vinden hun reputatie heel belangrijk. Wanneer iemand iets zegt of doet dat hun reputatie zou kunnen schaden kunnen ze zich beledigd voelen of boos omdat ze zich verschrikkelijk verraden voelen. Ze kunnen zelfs zo ver gaan dat ze durven liegen om hun reputatie te beschermen.
Geld lenen vinden ze moeilijk omdat ze bang zijn hun reputatie te verliezen wanneer diegene de lening niet terug betaald. Ze voelen zich zeer erg verraden wanneer dit gebeurt. Zelf vinden ze het ook niet fijn om schulden te hebben. En wanneer ze toch in schulden gaan dan doen ze er alles aan om deze zo vlug mogelijk te verheffenen om zo hun goede reputatie te behouden.
Ook opvallend is dat de controlling ouders meermaals reageren om hun eigen reputatie te beschermen in plaats van wat het beste is voor hun kinderen. Uiteraard zullen wel hun kinderen overtuigen dat datgene wat ze deden voor het beste voor hun. Maar, kinderen zijn geen dwazen. Kinderen weten wanneer hun ouders enkel aan zichzelf denken. Controller ouders willen beslissen in de plaats van hun kinderen, daar waar ouders die werkelijk het geluk van hun kinderen nastreven, de tijd nemen om met hen te praten.
Controllers vinden het niet fijn om in een postitie terecht te komen waarbij ze geen antwoord kunnen geven op een vraag. Dat is dan ook de reden waarom ze graag zoveel mogelijk leren over zoveel mogelijk verschillende onderwerpen. Het blijkt voor hen moeilijk te zijn om te antwoorden met: “ Ik weet het niet. “
Controllers voelen zich beledigd wanneer iemand zich interfereert met hun zaken zonder hun toestemming. Zo kunnen ze bvb zeer boos worden wanneer iemand hun mails leest, of wanneer iemand namens hen spreekt terwijl ze zelf aanwezig zijn. Ze voelen zich hierbij beledigd omdat ze geloven dat de andere persoon niet geloofd in hun mogelijkheden. Wat ze zich niet realiseren is dat zijzelf vaak ingrijpen en spreken in de naam van anderen.
Wanneer bvb een controler type is gehuwd met een afhankelijke vrouw (die lijdt aan de wond van verlating), zal deze haar altijd zeggen wat te doen en hoe het te doen. Deze afhankelijke vrouw zal jammer genoeg in stilte lijden onder dit gedrag.
Wanneer 2 controlling-type mensen een relatie hebben is deze gebaseerd op machtsstrijd.
Al deze voorbeelden worden door controllers beschouwd als verraad. Dit kan mischien verrassend zijn voor niet controllers. Dit komt omdat jouw definitie van verraad beperkter is. De auteur, die zichzelf beschouwd als een controlling type heeft er jaren over gedaan om zich dit te realiseren. Ze vond het vooral moeilijk om de link te leggen tussen wat er zich in haar leven afspeelde en haar wond. Voornamelijk vond ze het moeilijk om de link te leggen met haar vader, met wie ze een sterk Oedipus complex had. Ze adoreerde haar vader zo erg dat ze niet kon inzien hoe ze zich verraden kon voelen door hem en al evenmin kon ze toegeven dat ze een bepaalde wrok voelde voor hem. Pas na jaren kon ze toegeven dat haar vader niet had geleefd volgens de definitie van een ‘verantwoordelijke man’. De auteur komt uit een familie waar de vrouwen de beslissingen nemen en de mannen helpen hierbij de vrouwen. Van hieruit had zij de conclusie genomen dat vrouwen alle verantwoordelijkheden hadden omdat zij sterker zijn en meer capabel. In de ogen van de schrijfster waren mannen zwak omdat ze niets konden conroleren. Nu realiseert ze zich dat dit concept onjuist is. Het is niet omdat iemand geen beslissing maakt dat deze niet verantwoordelijk is. Het was nodig om de woorden ‘verantwoordelijkheid’ en ‘engagement’ te herdefiniëren.
Wanneer ze de tijd nam om na te denken over haar kindertijd, realiseerde ze zich dat haar moeder de meeste beslissingen nam en dat haar vader altijd geëngageerd bleef aan haar en dat was zijn verantwoordelijkheid. Wanneer een beslissing niet een al te goede bleek te zijn dan nog nam haar vader mede de verantwoordelijkheid op zich door eveneens de consequenties te dragen. En net daarom was hij een verantwoordelijke man.
Controllers zijn bang voor commitments. En deze angst komt voort uit een nog grotere angst: de angst dat deze engagementen worden verbroken. Zij geloven dat het niet houden aan uw woord en het verbreken van uw engagementen hetzelfde is verraad. Daarom voelen zij dat ze zich aan hun woord dienen te houden en wanneer ze zich teveel engageren voelen ze zich gevangen. Dus in plaats van hun commitments te verbreken neigen ze er eerder naar er geen aan te gaan.
Voorbeeld :
Zo kent de auteur iemand die altijd eist dat anderen hem beloven hem te telefoneren. Bovendien wil hij weten op welke dag en om welk uur men hem zal bellen. Indien men het vergeet zal hij degene zijn om die persoon in kwestie te bellen om hem/haar eens duidelijk te maken wat hij van hem/haar vindt. Deze man realiseert zich niet dat hij veeleisend is tov anderen maar dat hijzelf zich quasi nooit engageert. Gedurende observaties werd duidelijk dat deze persoon heel veel energie steekt in het onder controle houden van een heleboel zaken. Dit gedrag voedt de wond van verraad.
Velen die lijden onder de wond van verraad hebben gevoeld dat de ouder van de tegenovergestelde sekse zich niet hield aan hun verplichtigen en voldoen aan de verwachtingen van het kind van een ideale ouder.
Voorbeeld :
Een 60 jarige man die in zijn kindertijd enkel samen leefde met zijn moeder. Deze ging uit met mannen die geld aan haar wilden spenderen. Toen hij 15 was ging zijn moeder er vandoor met iemand die bereid was om een fortuin aan haar te besteden. Hij werd in een internaat gestopt en voelde zich hierdoor verlaten en vernederd.
Toen hij opgroeide trok hij vrouwen aan waaraan hij geld spendeerde en was nooit in staat om zich werkelijk te engageren met iemand. Door dit te doen dacht hij dat hij wraak nam op zijn moeder, maar in realiteit heeft hij dezelfde wonde te healen als die mannen die hij sterk veroordeelde voor het verleidden van zijn moeder met hun geld.
In haar talloze workshops kreeg zij vrij vaak te horen dat wanneer vrouwen ontdekten dat ze zwanger waren en de toekomstige vader bang is voor engagement, deze vaak aanstuurt op een abortus. Wanneer dit gebeurt bij vrouwen die lijden onder de wond van verraad zal dit nog een laag toevoegen op hun reeds bestaande wond. Voor deze vrouwen is het moeilijk om te accepteren dat hun partner weigert om verantwoordelijkheid te nemen voor hun ongeboren kind.
Eerder vertelde de auteur dat controllers het moeilijk hebben om iemand te vertrouwen. Echter zijn ze meer van vertrouwen wanneer er geen seksualiteit bij betrokken is. Zelf zijn ze zeer verleidelijk, maar zolang ze een diepe wond hebben verkiezen ze om vrienden te zijn in plaats van lovers. Ze voelen zich meer op hun gemak bij vrienden. Ze gebruiken vaak charme om anderen te manipuleren en in het algemeen slagen zij hier vrij vaak in. Met charme wordt niet noodzakelijkerwijs gerefereerd naar sexuele charme.
Controllers kunnen charme gebruiken in alle gebieden van hun leven.
De controller type zal bvb de favoriete schoonzoon zijn omdat hij zijn schoonmoeder charmeert met zijn zoete praatjes. En aan de andere kant zal een controller zelf heel aandachtig zijn in de nabijheid van een andere charmeur. Ze weten het onmiddellijk wanneer iemand hen probeert te charmeren en ze accepteren het niet.
Controllers hun grootste angst is dissociatie in al zijn vormen. Zij zijn diegene die het het moeilijkst hebben om een separatie te aanvaarden want dit is een vorm van dissociatie. Voor controllers is dit een ernstige nederlaag. Wanneer zij de separatie willen, maken ze zich zorgen omwille van het verraden van hun partner en om een verrader te zijn in de ogen van hun partner. Wanneer hun partner de separatie wil, dan zullen zij hen beschuldigen van verraad. Daarenboven zal een separatie hen eraan herinneren dat ze de relatie niet onder hun controle hadden. Het lijkt er wel op dat controllers vaker dan anderen doorheen scheidingen en separaties gaan. Ze zijn bang voor commitments omdat ze bang zijn voor scheidingen. Dit leidt hen naar liefdesaffaires waarin de partner niet vrij is om zich te engageren. Het is voor hen een goede manier om zich te verstoppen voor het feit dat zij zichzelf niet willen engageren.
Uit observaties blijkt dat de meerderheid van het controlling-type eerst de wond van verlating ontwikkelen alvorens de wonde van veraad. Zij die, toen ze jong waren hebben beslist om hun afhankelijke kant ( als gevolg van hun wond van verlating) niet te aanvaarden, ontwikkelen de nodige kracht om hun wond van verlating te verstoppen. En dat is het moment waarbij ze het controller-masker ontwikkelen.
Als we aandachtig kijken naar deze mensen dan kunnen we het afhankelijkheids-masker zien in hun ogen. Ze zijn droevig of hebben hangende ogen. Oftewel hangt hun mond naar beneden of 1 of meerdere delen van hun lichaam vertonen verzakkingen of een gebrek aan spieren.
Het is gemakkelijk voor te stellen dat kinderen die zich verlaten voelen of een gebrek aan aandacht hebben ervaren, beslist hebben om alles te gebruiken wat in hun macht ligt om de ouder van de tegenovergestelde sekse te charmeren. Ze proberen om de aandacht te trekken en voornamelijk ook om zich gesteund te voelen. Deze kinderen overtuigen zichzelf dat ze zo lief en aanbiddelijk zijn opdat hun ouder geen andere keuze heeft dan om speciale zorg aan hen te geven. Hoe meer ze trachten om hun ouder onder controle te krijgen op deze wijze, hoe meer verwachtingen zij zullen genereren. Wanneer er niets gebeurt, wanneer hun verwachtingen de bodem worden ingeslagen, voelen ze zich verraden. En net daarom gaan ze meer en meer controleren. Deze kinderen creëren een sterke schelp voor zichzelf en geloven dat ze hierdoor beschermd zijn voor toekomstig lijden van verraad of verlating.
Voor sommige mensen is de wond van verlating sterker dan de wond van verraad. Voor anderen is het net het omgekeerde en zal het controlling-masker domineren.
Wanneer je jezelf ziet met het controlling-masker maar niet met het afhankelijkheids-masker (als gevolg van de wond van verlating), adviseert de auteur jou om deze mogelijkheid niet uit te sluiten. Blijf open voor het idee dat er ook een wond van verlating is. De wonde die dominant is in het lichaam is de wond die het meest wordt geactiveerd in het dagelijkse leven.
Voorbeeld :
Mensen die mooie spieren ontwikkelen door gewichtheffen maar wiens lichaam papperig wordt nadat ze ermee stoppen, zijn zij die de beide wonden hebben van verraad en verlating.
Gebaseerd op talloze observaties is het duidelijk dat men kan lijden aan de wond van verlating zonder noodzakelijk ook te lijden aan de wond van verraad. Maar, indien we lijden aan de wond van verraad dan lijden we ook aan de wond van verlating.
Ook wordt duidelijk via observaties dat de lichamen die de wond van verlating vertonen wanneer ze jong zijn, ze naarmate ze ouder worden eerder de wond van verraad vertonen. Het tegenovergestelde kan zich ook voordoen. Het lichaam is altijd in verandering en daardoor toont het ons altijd wat er zich vanbinnnen afspeelt.
Je zal opmerken dat degenen die bang zijn om verlaten te worden en zij die bang zijn om verraden te worden, verschillende kenmerken gemeen hebben. Zo houden ze er beiden van om de aandacht te trekken. Afhankelijken (zij die lijden onder de wond van verlating) doen dit opdat anderen voor hen zouden zorgen. Controllers vragen aandacht om een situatie onder controle te krijgen, om hun kracht en karakter te tonen en om anderen te imponeren. Acteurs en zangers behoren veelal tot het afhankelijkheids-type. Komieken en zij die anderen graag aan het lachen brengen zijn gewoonlijk controller-types. Beide karakterestieken houden ervan om de ster te zijn maar om verschillende redenen. Controllers hebben dikwijls de reputatie dat ze veel ruimte innemen. Ze houden er niet van dat hun partner op de voorgrond staat.
Zo was er een vrouw die vertelde dat, zolang zij en haar man ook zakenpartners waren het hen ook in hun huwelijk voor de wind ging. Maar van zodra de vrouw haar eigen business opstartte en zij meer succes had dan haar man, begon hun relatie te verslechteren. Er ontstond competitie. Haar man voelde zich verraden en zij voelde zich schuldig omdat ze hem verlaten had.
Een ander kenmerk dat controllers definieert is hun moeilijkheid in het maken van een keuze wanneer ze het gevoel hebben dat ze mogelijks iets kunnen verliezen middels die keuze. Daarom is het voor controllers vaak moeilijk om een beslissing te nemen. Ze worden ook vaak beschuldigd van teveel na te denken. Wanneer ze zeker zijn over hunzelf en vooral zeker in de zin dat ze zich in staat voelen om de situatie te controleren of in de hand te houden, dan hebben ze geen probleem met het nemen vann een besluit.
De moeilijkheid van separatie die contrrollers hebben komt ook tot uiting op hun werk. Als ze een eigen bedrijf hebben dan kunnen ze zelfs zo ver gaan dat ze zich in listige situaties plaatsen, zoals zich in zware schulden steken.
Als werknemers hebben controllers vaak een management functie. Ze hebben vaak lastig om een bedrijf te verlaten. Het omgekeerde is ook waar. Wanneer een betrouwbare werknemer beslist om te vertrekken dan zal een controller type het moeilijk hebben om deze werknemer te laten gaan.
In het algemeen zijn controllers geboren leiders en zijn graag verantwoordelijk voor anderen. Ze willen niet stoppen met ‘in control’ te zijn omdat ze geloven dat, wanneer ze dit doen, ze ook niet meer verantwoordelijk zijn. In feite is het omgekeerde de waarheid. Wanneer controllers stoppen met controleren en zich bezighouden met managen dan zouden ze betere bazen zijn. Er is een groot verschil tussen controlling en managing. Wanneer we controleren gebruiken we de invloed van angst. Managen is sturing geven zonder dat de zaken persé op onze wijze dienen te gebeuren.
Nog een grote angst die het controlling-type achtervolgt is om terzijde te worden geschoven, wat voor hen zoveel betekend als verraad. Opnieuw realiseren zij zich niet hoe dikwijls zij anderen aan de kant zetten door hen uit hun leven te elimineren. Zo zullen zij bvb iemand geen tweede kans geven wanneer zij deze persoon niet meer vertrouwen. Heel dikwijls zullen ze zelfs niet meer willen spreken met deze persoon.
Wanneer ze boos zijn, en vooral wanneer de dingen niet gaan zoals zij het willen, kunnen ze gemakkelijk de telefoon ophangen of iemand de rug toekeren terwijl men in een conversatie is. Zoals we weten verdragen ze geen lafheid, leugens en hypocrisie. Ze zullen iedereen met deze eigenschappen aan de kant zetten. Hoe vaak hoor je een controller niet zeggen : “ Ik wil niets meer met die persoon te maken hebben. “
Aangezien controllers charmeurs zijn zal hun seksleven pas bevredigend zijn enkel wanneer het vooraf wordt gegaan aan verleiding. Dit verklaart waarom conrollers ervan houden om verliefd te worden. Ze houden van de passionele kant van een relatie. Wanneer bij hen de passie begint af te sterven dan zullen ze een manier vinden zodat hun partner hen verlaat. Op die manier kunnen ze niet beschuldigd worden van verraad.
Vrouwelijke controllers voelen dikwijls aan dat mannen van hen profiteren en daarom zijn ze voorzichtig. Ze houden ervan de liefde te bedrijven wanneer ze er zin in hebben en dit wanneer ze hebben beslist om hen te laten verleiden of wanneer zij zin hebben om hun partner te verleiden. Wanneer controllers willen vrijen en hun partner weigert dan voelen ze zich verraden. Ze kunnen niet begrijpen waarom hun partner, die van hen houd zich niet willen verbinden door middel van sexuele gemeenschap.
Een eerste oorzaak van hun sexuele problemen is de band die ze hebben gecreërd met de ouder van de tegenovergestelde sekse, welke ze zo hoog hebben geïdealiseerd dat geen enkele partner hun verwachtingen kan tegemoet komen, wat aantoont dat het oedipus complex niet werd opgelost. De auteur heeft opgemerkt dat zij die lijden onder de wond van verraad ook het meest verlangen naar een minnaar. Ze realiseren zich niet dat dit verlangen hun wond van verraad gaat voeden. Zowel in gedachten als in acties.
Controllers hebben daarom een blokkade op het sexuele niveau. Zoals eerder gezegd hebben controllers een sterke sexuele energie, maar met de angsten die zij hebben ontwikkeld gedurende de jaren kunnen ze een groot deel ervan hebben geblokkeerd.
We kunnen zien dat de energie op een fysiek niveau is geblokkeerd wanneer het bekkengebied is opgezwollen. Controllers kunnen zelfs zo ver gaan dat ze volledig afstand doen van een seksleven en vinden ook nog eens een goede reden om hun beslissing te rechtvaardigen.
Wat hun eetpatroon betreft, controllers eten meestal snel want ze hebben geen tijd te verliezen. Wanneer ze geabsorbeerd zijn met een belangrijke taak kunnen ze gemakkelijk vergeten te eten. Ze kunnen zelfs menen dat eten voor hen niet belangrijk is. Aan de andere kant, wanneer ze eten, dan eten ze veel en genieten volop van hun eten. Ze kunnen zelfs de conrole verliezen en eten veel meer dan hun lichaam nodig heeft. Van alle types zijn zij die hun eten eerst kruiden alvorens ze ervan proeven.
Ziehier bepaalde ziektes waaraan controllers gewoonlijk lijden :
De bovenvernoemde klachten en ziekten kunnen ook voorkomen bij mensen die lijden aan de andere wonden, maar het lijkt er toch op dat ze vooral voorkomen bij mensen die lijden aan de wond van verraad.
Het is belangrijk om te realiseren dat jouw ouder van de tegenovergestelde sekse met wie je deze wond uitleeft, heeft geleden en waarschijnlijk nog steeds lijdt aan dezelfde wond met zijn of haar ouder van de tegenovergestelde sekese. Als jouw ouders nog leven weerhoudt niets jou ervan om erover te praten. Luisteren naar jouw ouders die praten over hun leven met hun ouders wanneer ze jong waren is dikwijls een verrijkende ervaring.
Je mag onthouden dat de hoofdreden voor de aanwezigheid van elke wond komt van ons onvermogen om onszelf te vergeven voor hetgeen we onszelf aandoen of wat we anderen aandoen. Het is moeilijk onszelf te vergeven omdat we in het algemeen niet kunnen zien dat we onszelf beschuldigen. Hoe groter de wond van verraad, hoe meer wij anderen verraden of onszelf verraden door onszelf niet te vertrouwen of door het verbreken van de beloften aan onszelf. We beschuldigen anderen voor alles wat we zelf doen maar niet willen inzien. Dat is waarom wij mensen aantrekken die ons laten zien wat wij doen.
Een andere manier om ons te realiseren wanneer we anderen verraden of onszelf is wanneer we schaamte voelen. Elke keer wanneer we ons gedrag willen verstoppen (of onszelf) is dat omdat we ons schamen. Het is normaal om het beschamend te vinden dat ons gedrag hetzelfde is als het gedrag dat we bekritiseren in anderen. We willen echt niet dat zij ontdekken dat wij op dezelfde manier handelen als zij.
Onthoud, de eigenschappen en het gedrag beschreven in dit hoofdstuk bestaat alleen wanneer wij beslissen om het controlemasker te dragen, gelovende dat dat de manier is hoe we het kunnen vermijden om te lijden van verraad. Afhankelijk van de diepte van de wond kan dit masker bijna nooit of bijna altijd gedragen worden.
Het onderscheidend gedrag van controllers wordt gedicteerd door de angst om opnieuw de wond van verraad te ervaren. Alle wonden beschreven in dit boek heeft zijn respectievelijk innerlijk gedrag en attitudes. Het denken, voelen, praten en handelen dat is gelinkt aan elke wond toont een reactie naar wat er in het leven gebeurt. Wanneer we reageren zijn we niet gecentreerd, niet in ons hart en kunnen daarom niet gelukkig zijn. Dat is de reden waarom het zo nuttig is om bewust te zijn van die keren dat we onszelf zijn en wanneer we reageren. Wanneer we bewust worden kunnen we meesterschap verkrijgen over ons leven in plaats van gecontroleerd te worden door onze angsten.
Het doel van dit hoofdstuk is om jou te helpen vertrouwd te raken met de wond van verraad. Als je jezelf herkent in de beschrijving van het controlemasker (controller mask), het laatste hoofdstuk bevat al de informatie die nodig is om deze wond te healen en om opnieuw jezelf te worden, zonder te geloven dat de wereld vervuld is van verraad.
Als je jezelf niet ziet in deze beschrijving, dan suggereer ik jou om eens te checken bij deze die jou goed kennen om na te gaan of zij akkoord zijn met jou alvorens de mogelijkheid te elimineren. Zoals ik al zei is het mogelijk om een kleine wond te hebben van verraad waardoor je slechts enkele van de karakterestieken hebt.
Immers, het is haast onmogelijk om jezelf te herkennen in alles dat ik heb beschreven. Herinner je dat het belangrijk is om eerst de fysieke beschrijvingen te lezen omdat we gemakkelijk onszelf kunnen beliegen, maar het fysieke lichaam liegt nooit.
Als je mensen rondom jou herkent die lijden onder deze wond dan zou je best niet proberen hen te veranderen. Probeer te gebruiken wat je hebt geleerd van dit boek om meer compassie te ontwikkelen en beter te begrijpen vanwaar hun reactieve gedrag komt. Het zou beter zijn als zijzelf dit boek lezen, als ze hierin interesse hebben, dan dat jij het poogt uit te leggen met je eigen woorden.
Kenmerken van de wond van verraad
Het ontwaken van de wond: tussen 2 en 4 jaar oud met de ouder van de tegenovergestelde sekse. Vertrouwensbreuk of onvervulde verwachtingen in hun liefde/sexuele connectie. (verwijzende naar incest).
Manipulatie
Masker: de controlefreak
Lichaam: straalt kracht en sterkte uit. Voor mannen: schouders zijn breder dan heupen. Voor vrouwen: heupen zijn breder dan schouders. Vooruitstekende borst, vooruitstekende maag.
Ogen: intens, verleidelijke blik. Ogen die alles zeer snel opmerken.
Woordenschat: ‘gedissocieerd’, ‘Ik ben capabel/ik kan’, ‘laat mij het zelf doen’, ‘ik wist het’, ‘vertrouw me’, ‘ik vertrouw hem niet’, ‘begrijp je het?’
Karakter: geloven dat ze verantwoordelijk en streng zijn. Ze willen speciaal en belangrijk zijn. Ze houden zich niet aan hun beloften en verplichtingen of ze dwingen zichzelf er zich aan te houden. Manipuleren. Charmeren. Hebben grote verwachtingen. Humeurig. Overtuigd van hun gelijk en ze proberen anderen ervan te overtuigen. Ongeduldig, Intolerant. Begrijpen en handelen zeer snel. Ze presteren om opgemerkt te worden. Komediant. Vertrouwen niet gemakkelijk. Tonen niet hun kwetsbaarheid. Skeptisch. Bang voor verbroken verplichtingen.
Grootste angst: dissociatie, aan de kant geschoven worden, scheiding
Eetgewoonten: goede eetlust, voegen zout en kruiden toe aan voeding. Kunnen zichzelf in bedwang houden wanneer ze het druk hebben maar daarna verliezen ze de controle
Mogelijke ziekten: ziekten gelinkt aan het thema controle en controleverlies, bang voor spinnen, spasmofilie, verteringsstelsel, ziekten eindigend op -itis, mondzweren.
DE WOND VAN AFWIJZING
Laten we eens kijken wat de woordenboek omschrijft onder de definitie van afwijzen/afwijzing.
Afwijzen omvat onder meer: afstoten, ontkennen, afdanken, afketsen, afkeuren, iets afslaan, afweren, afwimpelen, niet accepteren, niet toelaten, niet aanvaarden, onthouden, declineren.
Veel mensen vinden het moeilijk om het verschil te zien tussen afwijzen (to reject) en verlaten (to abandon). Iemand verlaten is weggaan van iets of van iemand voor iets anders
of voor iemand anders, terwijl iemand afwijzen is de ander wegduwen, we willen de persoon niet bij onze zijde of in ons leven. Wanneer we afwijzen gebruiken we de term ‘ ik wil het niet ‘. Wanneer we iets of iemand verlaten gebruiken we daarvoor ‘ ik kan het niet ‘.
Afwijzing is een diepe wond omdat zij die eronder lijden voelen dat niet alleen hun hele wezen maar hun gehele bestaan wordt afgewezen.
De ziel die terugkomt naar de aarde om deze wond te genezen zal reeds afwijzing voelen van bij de geboorte en in sommige gevallen zelfs al van voor de geboorte.
Laten we het voorbeeld nemen van een ongewenste baby en babies die arrivern als ‘ongelukjes’ zoals men het benoemt. Wanneer deze baby zielen nog niet zijn omgegaan met afwijzing, in andere woorden, ze hebben het nog niet gemanaged om gelukkig te zijn en om zichzelf te zijn ondanks de afwijzing, dan zullen zij ongetwijfeld de ervaring hebben van afwijzing in dit leven. Een voor de hand liggend voorbeeld is dat van de baby dewelke niet van de gewenste sekse is. Er zijn natuurlijk nog andere redenen waarom ouders hun kinderen afwijzen maar wat belangrijk is om te realiseren is dat alleen zielen die de ervaring moeten doorstaan zich zullen aangetrokken voelen tot 1 of zelfs beide ouders die hen zullen afwijzen.
Dikwijls hebben ouders niet de intentie om hun kinderen af te wijzen, maar dat weerhoudt de kinderen er niet van om afwijzing te voelen bij het kleinste incident, of dat nu een onplezierige opmerking is of het ongeduld en boosheid van een ouder.
Zolang de wond niet is geheald zal het gemakkelijk zijn om deze te re-activeren. Mensen die zich afgewezen voelen zijn niet objectief. Zij interpreteren incidenten door de filter van hun wonden en zo voelen zij zich afgewezen ook al is dat niet zo.
Van zodra babies zich afgewezen voelen zullen zij het ‘masker van terugtrekking’ gaan manifesteren. The mask of withdrawal zoals men het in de engelse taal beschrijft. De schrijfster heeft verschillende regressies (cfr regressietherapiesessies) bijgewoond waarbij mensen terug gingen naar hun foetale fase, en zij die lijden onder de wond van afwijzing, voelden en zagen zichzelf als zeer klein in de baarmoeder. Ze namen zeer weinig ruimte in in de baarmoeder en voelden zich doorgaans zijnde ‘in the dark’.
Dat was voor de auteur de bevestiging dat het terugtrekkingsmasker kan gecreërd worden voor de geboorte. Vanaf nu zal ik de uitdrukking ’terugtrekkers’ gebruiken, refererende naar mensen die lijden onder de wond van afwijzing. Immers, het terugtrekkers-masker is de nieuwe persoonlijkheid. Een karakter ontwikkelt om het lijden te voorkomen bij afwijzing.
Zij met dit masker zijn gemakkelijk te herkennen omwille van hun teruggetrokken fysiek lichaam. Het lijkt dat hun lichaam of delen van hun lichaam willen verdwijnen. De lichamen zijn doorgaans dun en samengetrokken wat het gemakkelijker maakt om te verdwijnen of op zen minst minder present of zichtbaar in een groep. Het zijn lichamen die niet al te veel ruimte willen innemen. Wanneer we de indruk hebben dat er bijna geen vlees op hun botten is, dan kunnen we daarvan afleiden dat de wond zelfs nog groter is.
Terugtrekkers zijn mensen die hun bestaansrecht in twijfel trekken en die niet volledig lijken geïncarneerd te zijn. Dat verklaart waarom hun lichaam vaak gefragmenteerd of incompleet is. Het is alsof er een stuk ontbreekt of alsof er stukken van het lichaam niet samen passen. De rechterzijde van het lichaam of het gezicht kan, bijvoorbeeld heel verschillend zijn dan de linkerkant. Dit alles is heel zichtbaar.
Wanneer ik het heb over gefragmenteerde, onvolledige lichamen refereert dit naar lichamen waarbij je de indruk krijgt dat er iets gemist wordt, zoals de kin, de borsten of het achterwerk: of wanneer de enkels zeer dun zijn. Lichamen die een een holte hebben in het gebied van de rug, de borst, de maag enz passen ook in deze categorie.
We kunnen zeggen dat een lichaam ‘contracted’ is wanneer het de indruk geeft dat het in zichzelf gekeerd is. De schouders zijn naar voren gekeerd en de armen hangen dicht bij het lichaam. We zouden ook kunnen denken dat we kijken naar een volwassene in een lichaam van een kind.
Het gezicht en de ogen van terugtrekkers zijn klein, de ogen zijn leeg omdat mensen die lijden aan deze wond hebben de neiging zich gemakkelijk terug te trekken in hun eigen wereld of ze hebben hun hoofd in de wolken. Soms hebben ze ook buitenlichamelijke ervaringen. De ogen zijn dikwijls vol met angst en ze kunnen omringd zijn met donkere cirkels. Om lijden te voorkomen kunnen ze afwezig lijken wanneer er iets gebeurt. Zij die alle bovenvermelde karakterestieken hebben, hebben een diepere wond dan zij die er slechts een paar hebben.
Het dragen van een masker betekend dat we niet langer onszelf zijn. We nemen een andere attitude aan, geadopteerd wanneer we jong waren omdat we geloven dat deze attitude ons zal beschermen. De instinctieve reactie van iemand die zich afgewezen voelt is zich terugtrekken. Kinderen die een terugtrekkers-masker hebben gecreërd wanneer ze zich afgewezen voelden zijn kinderen die vaak in een fantasiewereld leven. Daarom dat zij doorgaans goede, kalme kinderen zijn die geen problemen veroorzaken en die geen lawaai maken. Terugtrekkers kinderen spelen alleen in hun imaginaire wereld en bouwen luchtkastelen.
Alhoewel deze kinderen niet echt geloven in hun bestaansrecht, willen ze wel opgemerkt en gezien worden. Ze willen ons laten zien dat ze wel degeliljk bestaan. Zo herinnert de auteur zich een voorval met een klein meisje dat zich verstopt had terwijl haar ouders de gasten aan het entertainen was. Wanneer men zich realiseerde dat ze vermist was begon iedereen naar haar te zoeken. En alhoewel het meisje wist dat de volwassenen meer en meer bezorgd waren, kwam ze toch niet uit haar schuilplaats. Het meisje repliceerde : “Ik wou door hen gevonden worden. Ik wil dat ze beseffen dat ik besta.”
Het was zo moeilijk voor het kleine meisje om te geloven dat ze het recht had om te bestaan waardoor ze een situatie diende te creëren om dit alsnog te kunnen bewijzen aan zichzelf.
Deze kinderen hebben dikwijls lichamen die kleiner zijn dan het gemiddelde en zien ze eruit als een pop. Ze zijn fragiel. Vaak hebben ze moeten aanhoren dat ze te klein voor dit en te klein zijn voor dat. Kinderen geloven wat ze horen tot zulk een verlenging dat hun lichaam klein blijft. Voor deze kinderen staat geliefd worden gelijk aan verstikt worden. Later, in hun volwassen leven zal hun reactie er één zijn van zich terugtrekken of van anderen afwijzen omwille van hun angst voor verstikking. Overbeschermde kinderen voelen zich afgewezen omdat ze zich niet aanvaard voelen voor wie ze zijn. Omdat ze zo klein zijn, zullen anderen voor hen gaan nadenken en handelen en in plaats dat ze zich geliefd voelen, voelt het voor hen alsof hun mogelijkheden worden afgewezen.
Terugtrekkers houden er niet van om gehecht te zijn aan materiele zaken omdat deze hen verhinderen om zich gemakkelijk terug te trekken. Terugtrekkers houden niet van overvloedig shoppen en ze geven toe dat geld noodzakelijk is maar hen niet gelukkig maakt. Hun onthechting van materile zaken veroozaakt moeilijkheden in hun sexuele lelven. Ze kunnen er het geloof op nahouden dat sexualiteit interfereert in hun spiritualiteit. Verschillende vrouwelijke terugtrekkers hebben de auteur verteld dat sexualiteit niet spiritueel is, voornamelijk wanneer ze reeds moeder waren. Velen van hen trekken een partner aan die niet de liefde met hen willen bedrijven tijdens de zwangerschap. Ze zullen partners aantrekken die hen zullen afwijzen op sexueel gebied, of zijzelf zullen zichzelf afsnijden van hun sexualiteit.
De wond van afwijzing wordt ervaren met de ouder van hetzelfde geslacht. Het is daarom normaal en humaan dat men af en toe wrok kan voelen tov deze ouder, deze niet helemaal accepteerd of soms zelfs verborgen haatgevoelens koestert.
De ouder van dezelfde sekse leert ons hoe lief te hebben, hoe onszelf lief te hebben en hoe liefde te geven. De ouder van de tegenovergestelde sekse leert ons hoe we geliefd dienen te worden en hoe we liefde mogen ontvangen.
Wanneer we de ouder van dezelfde sekse niet accepteren is het normaal dat we beslissen dat we deze ouder niet als ons rolmodel willen. Wanneer je lijdt onder afwijzing, dit niet-aanvaarden van jouw ouder verklaart de moeilijkheden die je hebt om jezelf te aanvaarden en lief te hebben.
Terugtrekkers geloven dat ze hopeloos en waardeloos zijn. Dat is de reden waarom ze alles zo perfect mogelijk zullen doen.
Een terugtrekkers man vertelde eens tijdens een workshop dat hij zich hopeloos voelde en dat hij in de ogen van zijn vader nergens goed voor was.
Hij voelde zich onderdrukt alleen nog maar om in dezelfde kamer te zijn met zijn vader. Een vrouw vertelde eens dat haar moeder haar had gezegd dat ze moest verdwijnen en nooit meer terug komen. Nog veel erger was het toen ze zei dat indien ze zou sterven ze er niet om zou geven. Op dat moment heeft deze vrouw besloten dat haar moeder waardeloos is. Om aan haar te ontsnappen heeft ze sinds die dag zich volledig los gemaakt van haar moeder.
Het is interessant om te zien dat het doorgaans de ouder van hetzelfde geslacht is die het afgewezen kind aanmoedigd om te vluchten.
Zo was er het voorbeeld waarbij het kind het ouderlijk huis wou verlaten en waarbij de moeder vond dat het een goed idee was en dat het een last minder zou zijn. Dit kind voelde zich hierdoor nog meer afgewezen. Deze situaties komen aan de oppervlakte met ouders die zich ook afgewezen voelen. Ze moedigen het vluchten aan omdat dat iets is dat vertrouwd is, ook al kan dit onbewust zijn.
Terugtrekkers hebben nood aan afzondering en stiltetijd omdat ze zich geen blijf weten wanneer ze veel aandacht krijgen. Het is alsof hun eigen bestaan teveel is voor hen. Wanneer ze in gezelschap zijn, blijven ze op de achtergrond.
Wanneer zij worden afgewezen voelen zich niet liefdevol genoeg.
In het algemeen hebben ze weinig vrienden. Ze worden doorgaans beschouwd als eenlingen en worden doorgaans ook met rust gelaten. Hoe meer ze zichzelf isoleren, hoe meer ze onzichtbaar worden. Hiermee zitten ze in een viscieuze cirkel. Ze dragen het terugtrekkersmasker wanneer ze zich afgewezen voelen om zodoende niet te lijden waardoor ze onzichtbaar worden dat anderen hen niet meer opmerken. En zo voelen ze zich meer en meer eenzaam en voelt het als gerechtvaardigd dat ze zich afgewezen voelen.
Doorgaans vind je hen achteraan in de klas of een workshop. Ze zijn stil en stellen geen vragen. Ze zitten in hun eigen cocoon.
Terugtrekkers ontwikkelen vaak huidproblemen zodat ze niet worden aangeraakt. Omdat de huid een contactorgaan is, kan diens conditie anderen aantrekken of afstoten. Het hebben van huidproblemen is een onbewuste manier om ervoor te zorgen dat ze niet worden aangeraakt.
Zoals gezegd, terugtrekkers voelen zich nooit geaccepteerd of welkom geheten door de ouder van dezelfde sekse. Dat wil niet persee zeggen dat deze ouder hen heeft afgewezen. Het is gewoon hoe ze zich voelen. Wanneer deze zelfde ziel terug zou komen om de wond van vernedering te genezen dan zouden zij zich vernederd voelen door deze zelfde attitude. Aan de andere kant is het ook waar dat terugtrekkers meer situaties aantrekken waarbij ze afgewezen worden dan andere mensen die niet onder deze wond lijden.
Mensen die lijden aan de wond van afwijzing zoeken continu liefde van diegene van dezelfde sekse. Dit kan zijn bij de ouder of via vrienden of andere familieleden.
Zij voelen zich niet geheel compleet totdat zij erin slagen de liefde te winnen van die welbepaalde ouder. Ze zijn uiterst gevoelig voor elke commentaar gemaakt door deze ouder. Ze ontwikkelen wrok of zelfs haat omdat hun lijden zo groot is. De wond van afwijzing is zo diep dat terugtrekkers het meest geneigd zijn tot het voelen van haat. Zij kunnen gemakkelijk overschakelen van grote liefde naar grote haat. Dit geeft de omvang aan van hun lijden.
Wanneer je herkent dat je lijdt aan de wond van afwijzing dan is het zeer belangrijk om te aanvaarden dat, zelfs als jouw ouder jou werkelijk heeft afgewezen, het jouw wond is die nog steeds niet geheeld is en dat dat net de reden is waarom je deze ouder en deze situatie hebt aangetrokken. Wanneer je blijft geloven dat alles wat jou overkomt de schuld is van anderen, dan zal jouw wond nooit healen. De gevolgen van jouw reactie op jouw ouders is dat jij je gemakkelijker afgewezen voelt door andere personen vandezelfde sekse en dat je tevens bang bent dat je anderen van de tegenovergestelde sekse zou kunnen afwijzen. Als je bang blijft dat je iemand zult afwijzen dan zal je waarschijnlijk uiteindelijk dat doen. Onthoud, hoe meer voeding we geven aan een angst de meer kans er is dat die angst zich gaat materialiseren.
Hoe meer terugtrekkers zichzelf afwijzen hoe banger ze zijn om te worden afgewezen. Door hun gedachten of uitspraken halen ze zichzelf naar beneden. Ze vergelijken zichzelf met anderen die beter zijn en zo geloven ze dat ze niet zo goed zijn als anderen. Ze zien niet dat zij zelf beter zijn dan anderen op andere gebieden.
Ze vinden het zelfs moeilijk te geloven dat iemand hen zou willen als een vriend of als partner, of dat mensen werkelijk van hen houden. Het kan zijn dat men zich gaat afvragen waarom iemand van hen houdt.
Terugtrekkers leven in imbivalentie. Ze kunnen het niet geloven wanneer ze gekozen worden. Ze wijzen zichzelf af en soms gaan de situatie gaan saboteren. En, wanneer ze niet worden gekozen, dan voelen ze zich afgewezen.
Ze kunnen denken dat wat ze zeggen of doen van geen waarde is. Wanneer ze veel aandacht krijgen zijn ze bang dat ze teveel ruimte innemen. Wanneer ze teveel ruimte innemen dan geloven ze dat ze anderen tot last zijn. Een last zijn voor anderen betekend dat ze zich door deze mensen afgewezen voelen. Zolang deze wond niet geheald is zullen ze op de achtergrond blijven.
Wanneer terugtrekkers aan het woord zijn en iemand onderbreekt hen dan is hun onmiddellijke reactie te denken dat ze niet belangrijk zijn, waardoor ze dus stoppen met praten. Mensen die niet lijden aan de wond van afwijzing zouden niet denken dat ze niet belangrijk zijn maar dat datgene wat ze te zeggen hebben niet belangrijk is.
Ze vinden het ook moeilijk om hun mening te geven wanneer er niet naar gevraagd word.
Wanneer ze iemand iets moeten vragen maar deze persoon is met iets bezig, zullen ze deze niet storen. Ze weten wat ze willen maar durven er niet naar te vragen omdat ze geloven dat het niet belangrijk genoeg is om daarvoor anderen te storen.
Een andere eigenschap van terugtrekkers is dat ze perfectie zoeken in alles wat ze doen. Ze geloven dat wanneer ze een fout maken ze zullen veroordeeld worden. Voor hen is veroordeeld worden hetzelfde als afgewezen worden. Aangezien ze niet geloven in de perfectie van hun zijn zullen ze dit goedmaken door het proberen om perfectie te bereiken in wat ze doen. Ongelukkigerwijs verwarren ze “zijn” met “doen”. Hun hang naar perfectie kan zelfs een obsessie zijn.
Hun grootste angst is paniek. Van zodra ze denken dat ze zouden kunnen panikeren in een bepaalde situatie is hun instinctieve reactie om te vluchten, zich te verstoppen of zich terug te trekken. Ze verkiezen te verdwijnen omdat ze weten dat wanneeer ze panikeren ze ter plekke zullen bevriezen. Ze geloven dat wanneer ze verdwijnen ze een ramp kunnen vermijden. Ze zijn er zo van overtuigd dat ze de paniek niet aankunnen. Het willen verdwijnen is eigen aan terugtrekkers.
Aangezien we mensen en situaties aantrekken in ons leven die ons bang maken, zullen terugtrekkers situaties en mensen aantrekken in hun leven die hen doen panikeren. De angst maakt de situatie zelfs nog meer dramatisch. Ze vinden echter allerlei manieren om hun terugtrekken, hun ontsnappen te rechtvaardigen.
Terugtrekkers panikeren en blijven gemakkelijker verstijfd bij de ouder of anderen van dezelfde sekse. Voornamelijk wanneer deze anderen hen doen denken aan de ouder van hetzelfde geslacht.
De angst om in paniek te raken zorgt ervoor dat terugtrekkers in bepaalde situaties hun geheugen verliezen. Ze denken dat ze een geheugenprobleem hebben waar ze in werkelijkheid een angstprobleem hebben.
Ervaring leert ons dat mensen met terugtrekkende eigenschappen wanneer zij een voordracht houden voor een groep en ongeacht hoe wel ze voorbereid zijn en ze veel kennis beschikken over het onderwerp, hun angst zo groot wordt dat ze een black out krijgen. Soms kan het zijn dat ze een ‘out of body experience’ ondergaan. Net als in een droom lijken ze ter plaatse bevroren te zijn.
Gelukkiglijk kan dit probleem opgelost worden wanneer terugtrekkers hun wond van afwijzing gaan healen.
Het is interessant om te observeren hoe onze wonden ook ons eetgedrag beïnvloed.
Mensen voeden hun lichaam in dezelfde mate als ze hun emotionele en mentale lichaam voeden. Terugtrekkers verkiezen kleine porties en dikwijls verliezen ze hun eetlust als ze bang zijn of wanneer ze emotioneel zijn. Ze zijn waarschijnlijker meer vatbaar voor anorexia dan de andere types. Ze denken vaak dat ze dik zijn terwijl ze in feite heel mager zijn. Dat is hun manier om te willen verdwijnen. Soms kiezen ze alcohol of drugs om te kunnen verdwijnen.
Wanneer ze zeer angstig zijn hebben ze behoefte aan suiker. Dit omdat angst ons beroofd van onze energie. We zijn geneigd te denken dat door het consumeren van suiker we meer energie gaan krijgen. Helaas geeft ons dit slechts een korte energieboost waarna we zelfs meer nood hebben aan suiker.
Ons ego doet er alles aan om te voorkomen dat we onze wonden gaan (in)zien.
Waarom? Omdat we het onbewust de toestemming hebben gegeven. We zijn zo bang om nogmaals doorheen de pijn te gaan die is gelinked aan elke wond die we vermijden. Een duidelijk signaal dus dat we onszelf dus afwijzen.
Degenen die ons in ons leven afwijzen zijn er om ons te laten zien in welke mate we onszelf afwijzen.
Onze wonden voorkomt dat we compleet onszelf zijn. Dit creëert blokkades en kan uiteindelijk uitmonden in ziektes.
Elke wond trekt specifieke klachten en ziektes aan afhankelijk van onze innerlijke attitude.
Ziehier een aantal klachten en ziekes waarvan terugtrekkers kunnen lijden :
Mensen die worstelen met de andere wonden kunnen ook de bovenvermelde klachten en ziektes ontwikkelen, maar deze kwalen komen vaker voor bij mensen die lijden aan de wond van afwijzing.
Wanneer je herkent dat je lijdt aan de wond van afwijzing is het meer dan waarschijnlijk dat jouw ouder van dezelfde sekse ook werd afgewezen door de ouder van dezelfde sekse. Bovendien bestaat er een grote kans dat jouw ouder van hetzelfde geslacht zich ook door jou voelde afgewezen. Zelfs wanneer het onbewust is bij beide partijen.
We mogen niet vergeten dat ons onvermogen om onszelf te vergeven voor wat we onszelf aandoen of voor wat we aan anderen hebben veroorzaakt, de belangrijkste reden is voor de aanwezigheid van elke wond. Het is moeilijk onszelf te vergeven omdat we over het algemeen niet kunnen zien dat we onszelf beschuldigen. Hoe groter de wond van afwijzing, hoe meer we onszelf afwijzen, andere mensen, situaties of projecten.
WE BESCHULDIGEN ANDEREN VOOR ALLES WAT WE ZELF DOEN MAAR NIET WILLEN (IN)ZIEN
Dat is de reden waarom we mensen aantrekken die ons laten zien wat we onszelf en anderen aandoen.
Een andere manier om te herkennen dat we onszelf of anderen afwijzen is het gevoel van schaamte. Elke keer we onszelf of ons gedrag willen verstoppen is dat omdat we schaamte voelen. Het is normaal om het beschamend te vinden dat ons gedrag hetzelfde is als het gedrag dat we bij anderen bekritiseren. We willen echt niet dat ze erachter komen dat we op dezelde manier handelen als zij.
Onthoud : dit alles is waar alleen wanneer we lijden onder de wond van afwijzing en beslissen om het masker van terugtrekker te dragen, gelovende dat dit de oplossing is om te vermijden dat we lijden van de diepte van deze wond.
Het masker wordt soms maar voor een korte periode gedragen, soms echter permanent.
Het onderscheidend gedrag van terugtrekkers wordt gedicteerd door de angst om nogmaals de wond van afwijzing te ervaren.
Het is goed mogelijk dat je jezelf herkent in slechts enkele van deze attitudes maar niet in alles. Het is in feite quasi onmogelijk dat iemand zich in alle gedragingen erkent. Het denken, voelen, praten en gedragen dat is gelinkt aan elke wond is daarom een reactie op wat er gebeurt in het leven.
Mensen die reageren zijn niet gecentreerd, zijn niet in hun hart en kunnen daarom niet gelukkig zijn. Daarom is het nuttig om bewust te zijn wanneer we onszelf zijn en wanneer we reageren. Wanneer we het onderscheid kunnen maken worden we meesters van ons leven in plaats van onszelf te laten dirigeren door onze angsten.
Wanneer je jezelf niet herkent in de bovenstaande beschrijving stel ik voor dat je eens te rade gaat bij zij die jou goed kennen om te zien of zij het eens zijn met jou alvorens de mogelijkheid volledig uit te sluiten.
Zoals eerder gezegd is het goed mogelijk dat je slechts een kleine wond van afwijzing hebt. In dat geval zal je jezelf slechts herkennen in een paar van de karakterestieken.
Vergeet vooral ook niet de lichamelijke beschrijving te checken omdat, in tegenstelling tot ons, het lichaam nooit liegt. Immers, het gebeurt wel vaker dat we onszelf beliegen.
Als je mensen in jouw omgeving herkent die lijden aan deze wond is het aangewezen om ze niet proberen te veranderen. Probeer wat je in dit boek hebt geleerd te gebruiken om meer compassie te ontwikkelen en hun reactief gedrag te begrijpen.
Het zou beter zijn dat ze zelf dit boek lezen als ze daar een interesse in tonen in plaats van te proberen de inhoud in uw eigen woorden uit te leggen.
Kenmerken van de wond van afwijzing
De ontwaking van de wond : vanaf de conceptie tot 1 jaar oud.
Geloven niet dat ze het recht hebben om te bestaan. Wordt beleefd met de ouder van hetzelfde geslacht.
Masker : Terugtrekker
Lichaam : contracted, dun, smal, gefragmenteerd
Ogen : small, angstig of de indruk dat er een masker is rond de ogen
Woordenschat : ‘hopeloos’, ‘niets’, ‘niet-bestaande’, ‘verdwijnen’
Karakter : detached van de materiele wereld. Perfectionist. Intellectueel. Van grote liefde naar grote haat. Geloven niet in hun recht op bestaan. Sexuele moeilijkheden. Denken dat ze hopeloos, waadeloos zijn. Zoeken de eenzaamheid. Trekken zich terug. Zijn in staat om zich onzichtbaar te maken. Vinden verschillende mogelijkheden om zich terug te trekken. Hebben gemakkelijk ‘out of body’ ervaringen. Voelen zich verkeerd begrepen. Vinden het moeilijk om hun innerlijke kind te laten leven.
Grootste angst : paniek
Eetgewoontes : eetlust verspild door emoties of angst. Kleine porties. Om te ontsnappen: suiker, alcohol of drugs. Aanleg tot anorexia.
Mogelijke ziekten : huidproblemen, diarree, hartritmestoornissen, kanker, ademhalingsproblemen, allergieën, kotsen, flauw vallen, coma, hypoglycemie, diabetes, depressie, zelfmoord neigingen, psychoses.
DE WOND VAN VERLATING
Iemand verlaten is vertrekken, deserteren, om niet langer voor die persoon te willen zorgen.Velen verwarren ‘rejectction’ met ‘abandonment’. Laten we eens kijken naar de verschillen in termen van een relatie. In een relatie, zij die hun partner afwijzen (to reject) duwen hun partner weg. Ze willen hun partner niet langer aan hun zijde.
Zij die hun partner verlaten (to abandon), vertrekken. Ze gaan letterlijk weg. Ze distancieren zichzelf, tijdelijk of permanent.
De wond toegebracht middels verlating situeert zich op het level van ‘hebben’ en ‘doen’ dit in tegenstelling met de wond van afwijzing dat zich situeert op het niveau van ‘zijn’.
Ziehier een paar voorbeelden die de wond van verlating kunnen activeren :
Kleine kinderen voelen zich verlaten :
Veel mensen die lijden onder de wond van verlating hebben verklaard dat toen ze jong waren hun moeder of vader (de ouder van de tegenovergestelde sekse) niet met hen communiceerde. Ze vonden die ouder te terug getrokken en hadden vaak een hekel aan deze ouder omdat ze de andere ouder alle ruimte lieten innemen. Velen waren ervan overtuigd dat de ouder van het tegenovergestelde geslacht niet geïnteresseerd was in hen.
Volgens observaties word de wond van verlating ervaren met de ouder van de tegenovergestelde sekse. Echter blijkt uit ervaring dat mensen die lijden aan de wond van verlating ook te lijden hebben aan de wond van afwijzing.
Toen ze jong waren, voelden deze kinderen zich afgewezen door de ouder van hetzelfde geslacht en verlaten door de ouder van de tegenovergestelde sekse waarbij deze, volgens hun opinie, meer voor hen had moeten zorgen, maar vooral hen had moeten beschermen tegen de afwijzing van de andere ouder.
Er is dus een dubbele wond van zowel afwijzing als verlating.
Kinderen kunnen zich verlaten voelen door de ouder van hetzelfde geslacht, maar in feite is het waarschijnlijker dat ze de wond van afwijzing ervaren met deze ouder.
Waarom?
Omdat ouders die hun kinderen van hetzelfde geslacht niet opvoeden, handelen op deze manier omdat ze zichzelf afwijzen en dat is wat hun kinderen diep vanbinnen voelen. Wanneer ouders zichzelf afwijzen en kinderen hebben van hetzelfde geslacht is het absoluut normaal en menselijk om onbewust dit kind/kinderen af te wijzen omdat dit kind/kinderen hen eraan herinnert dat ze zichzelf afwijzen.
Naarmate je dieper ingaat op deze karakterstudie zal je merken dat de meeste mensen meerdere wonden hebben. Echter, dragen niet alle wonden dezelfde mate van pijn.
Zij die lijden aan de wond van verlating voelen zich onvoldoende gevoed met genegenheid. Het gebrek aan fysieke voeding/koestering kan ook de oorzaak zijn van de wond van verlating.
Deze wond verschijnt voor de leeftijd van 2 jaar.
Het masker dat gecreërd wordt om deze wond voor zichzelf te maskeren is de
‘dependant mask’. Het afhankelijkheidsmasker.
Dit masker is gekarakteriseerd door een lichaam dat spierspanning mist. Een lang slank lichaam dat de neiging heeft om te hangen laat ons een diepe wond van verlating zien. Het spierstelsel is onderontwikkeld en is niet in staat om het lichaam rechtop te houden. Het lijkt alsof het lichaam hulp nodig heeft om recht te staan. De benen zijn zwak. Het lichaam laat exact zien wat er gaande is vanbinnen bij de persoon. Afhankelijken geloven dat ze het nooit alleen zullen redden en dat ze iemand nodig hebben om op te leunen. In deze persoon kunnen we duidelijk het kind zien dat hulp nodig heeft.
Grote droevige ogen zijn ook een indicatie van de wond van verlating. Ogen die lijken anderen naar zich toe te trekken. Vaak hebben we de indruk dat afhankelijken hun armen veel te lang zijn. Ze hangen veel te dicht bij het lichaam. Dit zijn mensen die niet weten wat te doen met hun armen wanneer ze rechtstaan, vooral wanneer anderen naar hen kijken.
Een andere eigenschap van het afhankelijkheidsmasker is dat sommige delen van het lichaam, zoals bvb de schouders, de borst, de billen, kaken, maag, de balzak lijken te hangen of slap zijn. De rug kan ook afgerond zijn alsof deze hen onvoldoende kan ondersteunen.
Zoals je ziet, de meest opvallende fysieke eigenschap van de dependant is het gebrek aan flesh tone. Wanneer we zien dat een deel van het lichaam ‘droops’, kunnen we aannemen dat deze persoon het afhankelijkheidsmasker draagt om de wond van verlating te verbergen.
Vergeet niet dat de grootte van het masker gerelateerd is aan de diepte van de wond. Een zeer afhankelijke persoon zal alle bovenvermelde eigenschappen vertonen. Wanneer je slechts enkele eigenschappen ziet is de wond niet zo groot.
Het is belangrijk om het verschil te zien tussen het terugtrekkersmasker (wond van rejection) en het afhankelijkheidsmasker. Beide kunnen allebei zeer mager zijn in vergelijking met anderen en ze kunnen ook smalle enkels en polsen hebben.
Terugtrekkers zullen rechtop staan ondanks dat ze mager of klein zijn, daar waar de afhankelijken hun postuur meer ingezakt is.
Omdat het lichaam ons alles vertelt over onszelf zijn meer en meer mensen geneigd om veranderingen aan te brengen aan hun fysieke verschijning middels plastische chirurgie of spierontwikkeling middels gewichtheffen. Wanneer we ons lichaam voor anderen verbergen betekend dit dat we proberen om de wonden te verbergen die corresponderen met de gewijzigde delen van het lichaam.
Afhankelijke mannen die stoppen met gewichtstraining zullen opnieuw hun slappe lichaam van weleer terug krijgen. We kunnen een wond nooit genezen door deze te verstoppen.
Van de 5 genoemde types in dit boek, is de afhankelijke het meest vatbaar om een slachtoffer te worden. Het is zeer waarschijnlijk dat 1 of beide ouders ook een slachtoffer is. Slachtoffers manifesteren vaak allerlei soorten problemen in hun leven, doorgaans fysieke problemen en dit om aandacht te trekken.
Dit voldoet aan de behoefte van de afhankelijke aan aandacht, ze krijgen er nooit genoeg van. Wanneer het lijkt alsof ze alles doen om aandacht te trekken, zijn ze in feite een poging aan het doen om zichzelf belangrijk genoeg te vinden om steun te ontvangen. Ze geloven dat als ze er niet in slagen om anderen hun aandacht te trekken, ze nooit in staat zijn om op deze persoon te rekenen. Dit fenomeen kan te zien zijn bij afhankelijken wanneer ze zeer jong zijn. Afhankelijke kinderen moeten voelen dat, wanneer ze struikelen ze op iemand kunnen rekenen om ze weer op de been te krijgen.
Afhankelijken blazen vaak dingen buiten proporties. Het kleinste incident bekomt een groot probleem. Zo kunnen ze bvb het ergste denken wanneer hun partner hen niet telefoneert om te zeggen dat ze later zullen zijn. Ze kunnen het ook niet begrijpen waarom hun partner zo heeft kunnen laten lijden terwijl ze toch op zen minst hadden kunnen telefoneren.
Wanneer we een persoon zich zien gedragen als een slachtoffer, kunnen we ons afvragen hoe ze erin slagen om zoveel problemen aan te trekken. Afhankelijken zien deze events niet als problemen omdat ze middels hun problemen aandacht krijgen en voor hen is dat een groot geschenk. En net daardoor voelen ze zich niet in de steek gelaten. Want in de steek gelaten worden/verlaten worden is veel pijnlijker dan alle problemen ze aantrekken. Alleen andere afhankelijken kunnen dit werkelijk begrijpen. Hoe meer ze een slachtoffer zijn, hoe dieper de wond van verlating.
Ik heb gemerkt dat slachtoffers vaak en graag de rol spelen van redder. Bijvoorbeeld zullen afhankelijken graag de rol van ouder spelen tov hun broers of zussen of ze willen iemand waarvan ze houden proberen te redden uit een moeilijke situatie. Dit zijn subtiele manieren om aandacht te trekken. Aan de andere kant, wanneer afhankelijken veel voor anderen doen, is dat omdat ze gecomplimenteerd willen worden, omdat ze belangrijk willen gevonden worden. Deze mensen eindigen vaak met rugpijn omdat ze verantwoordelijkheden dragen die niet bij hen horen.
Afhankelijken hebben steun nodig van anderen. Of ze het nu moeilijk vinden om beslissingen te nemen, in het algemeen zullen ze de mening en akkoord vragen van anderen alvorens te beslissen. Dat is de reden waarom het lijkt alsof ze het moeilijk vinden om beslissingen te maken, maar in realiteit hebben ze alleen maar een probleem met beslissingen nemen wanneer ze zich niet gesteund voelen door anderen. Hun verwachtingen van anderen zijn gerelateerd aan wat ze voor hen kunnen doen. Ze zijn niet noodzakelijkerwijs op zoek naar fysieke hulp, ze moeten zich gewoon gesteund voelen in wat ze doen of in datgene dat ze willen doen.
Wanneer ze zich gesteund voelen voelen ze zich geliefd. In het algemeen houden ze er niet van om aktiviteiten of fysiek werk alleen te doen, ze hebben nood aan de aanwezigheid van iemand anders om hen te steunen.
Wanneer afhankelijken iets voor een ander doen verwachten ze in ruil daarvoor affectie. Wanneer ze de verlangde affectie ontvangen terwijl ze iets leuks doen met die persoon, willen ze dat dit eindeloos blijft voortduren. Het einde van iets leuks wordt voor hen ervaren als verlating.
Afhankelijke vrouwen die in hun slachtofferrol zijn hebben een kinderlijke stem en stellen veel vragen. We kunnen zien dat ze het moeilijk hebben om enige weigering te aanvaarden wanneer ze om hulp vragen en ze blijven aandringen. Hoe meer ze lijden wanneer anderen hen een NEEN geven, hoe meer ze bereid zijn om alles te gebruiken wat in hun macht ligt om te verkrijgen wat ze willen: manipulatie, mokken of zelfs chantage.
Afhankelijken vragen vaak om advies maar zullen niet steeds het advies opvolgen. Ze doen wat ze graag doen omdat ze niet echt hulp nodig hadden maar louter ondersteuning.
Wanneer afhankelijken wandelen laten ze anderen graag voorop lopen omdat ze gelukkiger zijn wanneer anderen hen begeleiden. Ze geloven dat wanneer ze alles zelf te goed kunnen managen, ze dan in de toekomst niet kunnen rekenen dat iemand voor hen zal zorgen.
Afhankelijken hebben vaak ups and downs. Voor een tijdje zijn ze gelukkig en is alles ok en dan plotseling voelen ze zich ongelukkig en verdrietig. Ze vragen zich af waarom dit zo is, omdat, zeer vaak er geen aanwijsbare reden is voor deze verandering in hun stemming. Als ze dieper zouden kijken zouden ze ontdekken dat ze hun angst voor eenzaamheid ontdekken.
Eenzaamheid is de grootste angst voor afhankelijken. Ze zijn ervan overtuigd dat ze nooit in staat zijn te kunnen omgaan met eenzaamheid. Dat is de reden waarom ze blijven hangen bij anderen en ze alles doen om aandacht te krijgen. Ze doen er alles aan om geliefd te worden opdat ze niet zouden verlaten worden. Hun angst is :
“Wat zal ik doen helemaal alleen?” ; “Wat zal er van mij worden?” ; “Wat zal er met mij gebeuren?”.
Ze zijn vaak in onrust omdat ze, enerzijds veel aandacht vragen en anderzijds zijn ze bang dat wanneer ze teveel aandacht vragen, de anderen hen beu wordt en hen zal verlaten. Ofschoon afhankelijken het niet willen toegeven maar ze verdragen en lijden bereidwillig wat anderen niet tolereerbaar vinden. Zoals in dit voorbeeld waarbij een vrouw samenleeft met een alcoholverslaafde en misbruikende man. Ze is bang om hem te verlaten omdat ze denkt dat ze dan meer zal lijden dan wanneer ze zijn mishandelingen ondergaat. Ze leeft dus in emotionele hoop. Ijdele hoop. Ze is niet bereid haar wond te zien, want als ze dat zou doen dan zou ze door het lijden moeten gaan dat deze wond vertegenwoordigt.
Afhankelijken zijn degene die het meest onbewust blijven in hun relatie. Ze verkiezen te geloven dat alles ok is omwille van hun angst voor verlatenheid. Wanneer hun partners zeggen dat ze weggaan lijden ze daar enorm onder omdat ze, wegens hun keuze tot onbewustheid, deze beslissing niet zagen aankomen. Wanneer dit het geval is en je ziet jezelf volhouden en alles doen wat mogelijk is om verlating te vermijden, is het noodzakelijk om jezelf te ondersteunen. Vind iets dat jou steunt. Bovenal, laat jezelf niet in de steek wanneer je door momenten van wanhoop gaat en je gelooft dat je geen steun krijgt van buitenaf. Je zou kunnen geloven dat je het niet alleen aankun, maar er is een oplossing voor elk probleem. Wanneer je jezelf ondersteunt zullen zaken helder worden en zal je de oplossing vinden.
Afhankelijken hebben een groot probleem met het woord ‘vertrek’, wat zij associeren met ‘verlaten’. Ze kunnen zich zomaar gekwetst voelen bij het horen van dit woord en hen laten lijden. Wanneer ze zich verlaten voelen voelen ze zich ook niet belangrijk genoeg om aandacht te verdienen van anderen.
Het is ook opvallend hoe de gelaats expressie van een afhankelijke veranderd wanneer de ander op diens horloge kijkt. Dit gebaaar lijkt hen diep te raken. Ze geloven dat wat de ander te doen heeft belangrijker is dan zij.
Deze mensen vinden het ook moeilijk om een situatie of plaats te verlaten. Zelfs wanneer de plaats waar ze naartoe gaan mooi is. Het idee om te vertrekken maakt hen verdrietig. Ze vinden het moeilijk om geliefden, hun job, hun huis te verlaten. Zelfs al was het maar voor op vakantie te gaan.
De meest intense emotie die afhankelijken hebben is verdriet. Ze voelen dit verdriet heel diep binnenin zichzelf en kunnen niet verklaren waar dit vandaan komt. Ze zoeken het gezelschap van anderen om dit gevoel maar niet te hoeven voelen.
Anderzijds kunnen ze naar het andere extreme neigen en zich terugtrekken van de persoon of situatie dat hen verdrietig en eenzaam maakt. Ze realiseren zich niet dat elke keer ze iets of iemand verlaten, zij zelf degene zijn die anderen verlaten.
Wanneer ze door een crisis gaan kunnen ze zelfs denken aan zelfmoord. In het algemeen zullen ze er louter over praten of ermee dreigen maar er niet naar handelen omdat ze uit zijn op ondersteuning.
Afhankelijken zijn ook bang voor verschillende vormen van autoriteit. Ze stellen zich voor dat wanneer iemand eruit ziet of klinkt als een autoriteit deze niet voor hen willen zorgen. Ze vinden autoritairen onverschillig en koud. Dat is de reden waarom afhankelijken warm zijn tegenover anderen, zelfs wanneer ze zich daarvoor moeten forceren. Door zich zo te gedragen geloven ze dat anderen zich ook zo zullen gedragen ipv koud en autoritair.
Afhankelijken gebruiken vaak het woord ‘alleen’ of ‘afwezig’. Wanneer ze over hun kindertijd praten zullen ze vertellen dat ze vaak alleen gelaten werden, dat hun moeder of vader afwezig was. Een signaal dat ze lijden onder isolatie is dat ze grote spanningen voelen bij het idee van alleen zijn. Iemand kan zich alleen voelen en toch niet persee hierover lijden. Hun mate van angst bepaalt hun mate van lijden. Het gevoel van isolatie genereert een gevoel van urgentie bij deze mensen omdat ze bang zijn dat datgene wat ze missen geweigerd zal worden, onbereikbaar is of ontoegankelijk is op het moment dat ze het het meeste nodig hebben.
Zich verbergen achter het gevoel van isolatie is het feit dat mensen die hieronder lijden zich onbewust afsluiten van mensen of datgene wat ze zo naar verlangen om dicht bij hen te hebben. Ze openen zichzelf niet om het gewenste te ontvangen omdat ze bang zijn dat ze er niet kunnen mee omgaan. Ze zijn ook bang dat al de ontvangen aandacht hen zou kunnen confronteren met emoties die te zwaar zijn voor hen.
Dit gedrag is duidelijk te zien bij alle mensen die hun eigen geluk saboteren. Van zodra een relatie meer intens wordt vinden zij een manier om er een einde aan te maken.
Afhankelijken huilen zeer gemakkelijk. Vooral bij het bespreken van hun problemen of hun beproevingen. Hun tranen tonen ons hoe ze anderen beschuldigen dat ze hen in de steek laten wanneer al hun problemen en ziekten naar de oppervlakte komen.
Ze beschuldigen zelfs God ervan hen te hebben verlaten en ze voelen er zelfs een zeer goede reden toe. Ze realiseren zich niet dat ze zelf zeer vaak andere mensen in de steek laten. Ze realiseren zich niet hoeveel half afgewerkte projecten ze achter laten. Hun ego slaagt er alweer in hen voor de gek te houden. (zoals alle ego’s doen)
Afhankelijken hebben de aandacht en aanwezigheid van anderen nodig maar ze realiseren zich niet hoe vaak ze anderen aandoen wat ze zelf niet willen aangedaan worden. Bijvoorbeeld kunnen ze ergens alleen gaan zitten om een boek te lezen maar ze willen niet dat hun partner hetzelfde zou doen. Ze houden ervan om alleen naar bepaalde plaatsen te gaan wanneer ze het verkiezen, maar ze zouden zich verlaten en achter gelaten voelen als hun partner hetzelfde zou doen. Het is ook moeilijk voor afhankelijken wanneer ze niet uitgenodigd worden voor een samenkomst of een vergadering wanneer ze, logischer wijze wel hadden moeten uitgenodigd worden. Ze voelen zich ongelooflijk verdrietig, verlaten en onbelangrijk.
Afhankelijken hangen lichamelijk vast aan hun geliefden. Wanneer ze jong zijn, zal het kleine meisje aan haar vader vasthouden en het jongetje aan zijn moeder. Wanneer ze in een relatie zijn, zullen afhankelijken zich vasthouden aan hun partner, hen regelmatig aanraken of de handen vasthouden. Wanneer ze rechtstaan leunen ze vaak ergens tegen aan. Zelfs bij het zitten vinden ze het moeilijk om rechtop te zitten, ze leunen vaak op de arm van de stoel. In alle geval, ze vinden het moeilijk om kaarsrecht te staan en hun rug is vaak voorover gebogen.
Wanneer je iemand in een publieke bijeenkomst veel aandacht ziet vragen, kijk dan naar de persoon’s lichaam en je zal een afhankelijke zien. Tijdens dergelijke bijeenkomsten zijn er steeds mensen die tijdens de pauze of ervoor of erna, in privé vragen beginnen te stellen. Dat zijn dan meestel de afhankelijken. Een andere manier om aandacht te trekken is het hebben van een publieke positie met een groot publiek. Vele zangers, acteurs, stand-up comedians en andere die werken in het artistieke veld met een groot aantal publieke volgers zijn afhankelijken. Ze voelen zich goed in om het even welke rol waarbij zij de ster zijn.
Bij privéconsulten zijn afhankelijken degene die het meest gebruik maken van overdracht. (overdracht is waarbij de hulpvrager (onbewust) oude gevoelens overdraagt /projecteert op de hulpverlener)
In feite zoeken ze bij de therapeut de ondersteuning die ze nooit hebben ontvangen van hun ouders of partner. Voor zij die aan counseling doen is het belangrijk om bewust te zijn bij het werken met iemand die lijdt aan verlating.
Afhankelijken hechten zich gemakkelijk aan anderen. Dat maakt hen gemakkelijk verantwoordelijk voor het geluk en het verdriet van anderen, net zoals ze voelen dat anderen verantwoordelijk zijn voor hun geluk en verdriet. Mensen die nood hebben aan hechting zijn veel te empatisch. Ze voelen gemakkelijk andermans emoties en zijn vlug overweldigd. Hun verlangen naar hechting is de oorzaak van vele angsten dat kan leiden tot agorafobie.
Er werd opgemerkt dat de meeste die lijden aan agorafobie afhankelijken zijn.
In de definitie van agorafobie is de angst voor de dood en de angst voor krankzinnigheid vermeld. Wanneer een dierbare van een afhankelijke sterft, dan voelen zij zich verlaten. Ze vinden het moeilijk om de dood te accepteren omdat ieder sterfgeval hun wond van verlating aanwakkert en hun graad van agorafobie. Mensen met een overheersende wond van verlating zijn meer bang voor de dood, waar zij die een overheersende wond van verraad hebben meer angstig zijn voor het idee om gek te worden.
Afhankelijke moeders hebben de behoefte om zich te hechten en ze zijn heel sterk afhankelijk van de liefde die ze ontvangen van hun kinderen. Ze doen er alles aan om hun kinderen te laten weten hoeveel ze van hen houden. Liefde van anderen, en meer bepaald van hun dierbaren, voorziet afhankelijken van een grote portie ondersteuning. Het helpt hen om op eigen benen te staan. Een afhankelijke hoor je wel eens zeggen : “Ik kan het niet verdragen dat er iemand is die mij niet leuk vindt of niet van me houdt; Ik zal er alles aan doen om dat te veranderen.”
Ze hebben koste wat het kost anderen nodig om het gevoel te krijgen dat er met hen rekening wordt gehouden en dat ze belangrijk zijn.
Afhankelijken wensen om onafhankelijk te zijn. Het is heel gebruikelijk voor afhankelijken om te geloven dat ze onafhankelijk zijn en ze houden ervan om anderen te vertellen hoe onafhankelijk ze zijn. Echter, dit verbergt de wond van verlating en accentueert het des te meer omdat het niet is geheald.
Afhankelijken, mannen of vrouwen kunnen beslissen om geen kinderen te willen omdat ze hun onafhankelijkheid wensen te behouden. Deze beslissing, komende van een man verbergt de angst dat hij niet alle aandacht van zijn partner kan ontvangen als er ook nog een kind aanwezig is. Bij een afhankelijke vrouw is het meer dat ze zich zorgen maakt of ze zich verstikt zou kunnen voelen bij alle verantwoordelijkheden die gepaard gaan bij het hebben van een kind.
Als ze aan de andere kant toch beslist om kinderen te nemen, dan geeft ze de voorkeur aan de momenten waarbij de kinderen jong en afhankelijk zijn van haar. Dat geeft haar het gevoel belangrijk te zijn. Afhankelijken zouden autonomie moeten zoeken in plaats van afhankelijkheid.
Afhankelijken vertonen hetzelfde gedrag in hun sexleven. Dikwijls gebruiken ze sex om de ander aan te trekken. Dit is vooral merkbaar bij vrouwen. Wanneer afhankelijken zich gewild voelen door anderen voelen ze zich belangrijk.
Van alle 5 de types is de persoon die het meeste schrik heeft om verlaten te worden degene die het meest houdt van sex. Vaak willen ze meer sex dan hun partners en het is niet zeldzaam om te zien dat zij die klagen over een gebrek aan sex diegenen zijn die lijden aan de wond van verlating en het afhankelijkheidsmasker dragen.
Wanneer afhankelijke vrouwen geen zin in sex hebben vertellen ze dat niet aan hun partner. Ze verkiezen om te doen alsof omdat ze de kans niet willen missen om zich geliefd te voelen.
Afhankelijke mannen daarentegen zullen doen alsof ze niet weten dat hun vrouw een minnaar heeft. Afhankelijken zullen ervoor kiezen om moeilijke situaties te verdragen liever dan dat ze verlaten worden. Het is niet wat ze verkiezen, maar ze zijn bereid om alles te doen om hun partner te behouden.
Wat eten betreft, afhankelijken kunnen veel eten zonder aan gewicht aan te komen. Omdat hun algemene innerlijke houding is dat ze nooit genoeg hebben, is dat ook de boodschap die hun lichaam ontvangt als ze eten. Daarom reageert hun lichaam op dezelfde manier. Wanneer mensen eten, zelfs al is het maar weinig en ze denken dat ze alweer teveel eten, zal hun lichaam deze boodschap ontvangen en reageren alsof er inderdaad teveel eten binnenkomt. Deze mensen zullen in gewicht bijkomen.
Afhankelijken neigen eerder te lijden aan boulumie. Observaties tonen aan dat een man die lijdt aan boulumie een signaal is dat hij zichzelf probeert te voeden met zijn moeder omdat hij haar erg mist. Bij een afhankelijke vrouw die aan boulumie lijdt is dat omdat ze haar vader mist. Wanneer deze mensen geen substituut hebben voor de gemiste ouder zullen ze dit compenseren met voeding.
Ze verkiezen zachte voeding boven harde voeding. In het algemeen houden ze van brood wat het symbool is van de voedende aarde. Ze eten traag om het plezier en de aandacht lang aan te houden, vooral wanneer ze in gezelschap zijn van anderen.
Aangezien ze een probleem hebben met ‘achterlaten’ zullen ze zelden iets op hun bord laten liggen. Uiteraard gebeurt dit alles op een onbewust niveau.
Wat betreft ziekten is het algemeen geweten dat afhankelijken frequent ziek geweest zijn toen ze jong waren of zich algeheel zwak hebben gevoeld;
Ziehier een aantal ziekten waar afhankelijken vatbaar voor zijn :
Bovenvermelde klachten en ziekten kan ook voorkomen bij mensen die lijden aan andere wonden, maar ze lijken meer voor te komen bij mensen die lijden onder de wond van verlating.
Wanneer je jezelf herkent in het lijden onder de wond van verlating, dan wil ik jou eraan herinneren dat deze wond opnieuw wordt geactiveerd door de ouder van het tegenovergestelde geslacht. Het is daarom absoluut normaal en menselijk om verontwoordigd of boos te zijn op die ouder of anderen die de wond triggeren.
Om nogmaals te herhalen :
“ zo lang we boos zijn of wrok koesteren tegenover een ouder ( zelfs al is het onbewust ) zullen onze relaties met andere mensen van hetzelfde geslacht als de desbetreffende ouder moeilijk verlopen “
Ik stel voor dat je nakijkt en ontdekt dat je ouder ook heeft geleden van dezelfde wond met haar of zijn ouder van de tegenovergestelde sekse, met andere woorden met de ouder van jouw sekse.
Dezelfde wonden worden herhaald van generatie op generatie. Wat ook een verklaring is voor het fenomeen van erfelijkheid. Deze herhaling zal blijven duren tot zo lang we het wiel van karma niet stoppen. De enige manier om dit te doen is door ware liefde.
Onthoud, dat de hoofdoorzaak van een wond is de onvermogen om onszelf te vergeven voor wat we onszelf of anderen aandoen. Het is moeilijk om onszelf te vergeven omdat we, doorgaans, onze eigen zelf-wrok (self-resentment) niet kunnen zien. Hoe dieper de wond van van verlating, hoe meer we onszelf verlaten. In andere woorden: we laten onszelf in de steek. Of, we laten andere mensen in de steek, situaties of projecten. We beschuldigen anderen voor alles wat we zelf doen maar niet willen (in)zien. Dat is de reden waarom we mensen aantrekken die ons laten zien wat we anderen aandoen of wat we onszelf aandoen.
Een andere manier om ons te realiseren dat we anderen of onszelf in de steek laten is wanneer we schaamte voelen. Telkens we onszelf of ons gedrag willen verstoppen is dat omdat we schaamte voelen. Het is normaal om het schaamtelijk te vinden dat ons gedrag hetzelfde is als het gedrag dat we in anderen bekritiseren. We willen echt niet dat anderen ontdekken dat we op dezelfde manier handelen als zij handelen.
Het is daarom belangrijk en dringend nodig om alle problemen met onze ouders op te lossen, want dat is de enige manier om te voorkomen dat we dezelfde situaties reproduceren. Zelfs medische en psychologische wetenschappers hebben ontdekt en toegegeven dat er bestendiging is van bepaald destructief gedrag of ziekten van generatie op generatie. Ze hebben herkent dat er families zijn van diabetes, hartpatienten, kankerpatienten alsook families die gewelddadig zijn, incestues of alcoholisch.
Als je de karakterestieken van een afhankelijke herkent in jezelf, zelfs als je niet het gevoel hebt dat je aandacht tekort kwam van de ouder van het andere geslacht maar, integendeel je het gevoel hebt dat je veel aandacht kreeg dan is het mogelijk dat dit is wat er is gebeurt : de aandacht die je ontvangen hebt zal niet gecorespondeerd hebben met de aandacht die je graag zou hebben ontvangen. Je zou je zelfs verstikt kunnen gevoeld hebben door die aandacht.
Onthoud dat de karakterestieken en het gedrag beschreven in dit hoofdstuk enkel aanwezig zijn wanneer mensen die lijden aan verlating beslist hebben om hun afhankelijkheidsmasker te dragen in de overtuiging dat dit de manier is om te voorkomen dat ze aan verlating lijden. Afhankelijk van de diepte van de wond en de intensiteit van de pijn kan dit masker heel weinig of heel vaak gedragen worden.
Het kenmerkende gedrag van afhankelijken wordt gedicteerd door de angst om nogmaals de wond van verlating te ervaren. Het is aannemelijk dat je jezelf herkent in bepaalde attitudes maar niet allemaal. Het is quasi onmogelijk dat iemand zich herkent in alle attitudes en gedragskenmerken die vermeld zijn.
Het denken, voelen, praten en gedragen dat is gelinkt aan iedere wond toont ons daarom de reactie op datgene wat er gebeurt in het leven. Mensen die reageren vanuit hun masker zijn niet gecentreerd in zichzelf en in hun hart en kunnen daarom niet gelukkig zijn. Daarom is het zo nuttig om je bewust te zijn wanneer je jezelf bent en wanneer je reageert (op een wond). Door dit bewustzijn bekom je de meester van je leven daar waar je je laat domineren door je angsten.
Dit hoofdstuk is bedoeld om je vertrouwd te maken met de wond van verlating. Als je jezelf ziet in de beschrijving van het afhankelijkheidsmasker, verwijs ik je naar het laatste hoofdstuk dat alle informatie bevat die je nodig hebt om deze wond te helen en om weer jezelf te worden, zonder te geloven dat de wereld vervuld is met verlating. Als je jezelf niet ziet in de deze beschrijving dan stel ik voor dat je eens gaat checken bij de mensen die jou goed kennen om te zien of zij het met je eens zijn.
Zoals eerder vermeld is het mogelijk om een relatief kleine verlatings wond te hebben. In dat geval zou het kunnen dat je slechts een aantal van de karakterestieken hebt. Onthoud dat het belangrijk is om eerst de fysieke kenmerken te analyseren, omdat het gemakkelijk is om tegen onszelf te liegen, maar het fysieke lichaam liegt nooit.
Wanneer je mensen vanuit je omgeving herkent die lijden aan deze wond is het niet aant te raden hen te helpen met het veranderen ervan. Probeer middels datgene wat je hebt geleerd via dit boek om meer compassie te ontwikkelen voor hen om te begrijpen vanwaar hun reactieve gedrag vandaan komt. Het is beter voor hen dat ze dit boek lezen als ze daar interesse in hebben dan dat jij de inhoud met je eigen woorden probeert uit te leggen.
Kenmerken van de wond van verlating
Het ontwaken van de wond : tussen 1 en 3 jaar met de ouder van de tegenovergestelde sekse. Gebrek aan aandacht of van de gewenste soort van aandacht
Masker : Afhankelijkheidsmasker
Lichaam : lang, dun, gebrek aan lichaamsspanning, verzakking, zwakke benen, gebogen rug, armen lijken veel te lang en hangen dicht tegen het lichaam, lichaamsdelen die hangen of slap zijn.
Ogen : groot, droevig, een blik die trekt
Woordenschat : “afwezig”, “alleen”, “I can’t stand”, “I am being eaten”
Karakter : slachtoffer, nood aan hechting, nood aan aanwezigheid; aandacht en bovenal ondersteuning. Hebben het moeilijk om alleen te beslissen. Vragen om advies wat ze niet altijd opvolgen. Kinderlijke stem. Vinden het moeilijk wanneer mensen NEEN zeggen. Droevigheid. Huilen gemakkelijk. Trekken medelijden aan. De ene dag blij, de andere dag droevig. Lichamelijk aan anderen hangen. Rigide. Paranormaal. Zoeken onafhankelijkheid. Houden van sex.
Grootste angst : eenzaamheid
Eetgewoonten : Goede appetijt, boulemie, houden van zacht voedsel, eten traag.
Mogelijke ziekten : rugproblemen, astma, bronchitis, migraine, hypoglycemie, agorafobie, diabetes, hysterie, depressie, bijnieren, bijziendheid, zeldzame en ongeneeslijke ziekten die aandacht trekken.
DE WOND VAN ONRECHT
Gerechtigheid wordt gedefineerd als de waardering, erkenning en respect voor de rechten en verdiensten van ieder individu. Synoniemen van het woord “justice” omvatten : oprecht, rechtschapen, billijk, onpartijdig, niet-vooringenomen, integriteit.
Onrecht is het tegenovergestelde van gerechtigheid.
We lijden aan onrecht wanneer we ons niet gewaardeeerd voelen in ons ware zelf, wanneer we ons niet gerespecteerd voelen of wanneer we geloven dat we niet ontvangen waar we recht op hebben. We kunnen ook lijden onder onrecht als we meer ontvangen dan we denken dat we verdienen. We kunnen de wond van onrecht ervaren wanneer we denken dat we meer materiele eigendom hebben dan we verdienen, of integendeel, dat we niet genoeg hebben.
Deze wond is ontwaakt wanneer we onze individualiteit ontwikkelen, dat is ruwweg gezegd tussen de leeftijd van 3 jaar en 5 jaar en dit op het moment dat we ons beginnen te realiseren dat we humane wezens zijn, volledige entiteiten met individuele verschillen.
Als kinderen vinden we het onrechtvaardig dat we onze individualiteit niet kunnen integreren; we kunnen onszelf niet uitdrukken en we kunnen onszelf niet zijn. We leven deze wond uit met de ouder van hetzelfde geslacht. Als die ouder niet in staat is diens gevoelens te voelen en te uiten dan lijden we onder diens koelheid.
Waarmee niet gezegd wordt dat alle ouders die lijden onder onrecht koud en koel zijn. Maar, dat is hoe wij, als kinderen, hen hebben ervaren. Alsook lijden we onder onze ouder’s dictatuur, frequente kritiek, intolerantie, strengheid of hun conformisme.
In de meeste gevallen zal de desbetreffende ouder ook lijden onder de wond van onrecht. Het wordt misschien niet op dezelfde manier beleefd of onder dezelfde omstandigheden, maar het is aanwezig en het kind voelt dat.
Mensen die lijden onder onrecht kunnen de ervaring hebben dat ze een goede relatie hadden met de ouder van hetzelfde geslacht wanneer ze tieners waren. Anderzijds was het een oppervlakkige relatie waarbij noch de ouder noch het kind praatte over hun gevoelens.
De zielen die naar de aarde komen om de wond van onrecht te genezen kiezen ouders die hen helpen om in contact te komen met deze wond. Één van de ouders of beide kunnen lijden onder diezelfde wond. Wanneer mensen geconfronteerd worden
met onrecht, is hun reactie het afsnijden van hun gevoelens omdat ze geloven dat dit hen beschermt. Maar, zelfs als we onszelf afsnijden van onze gevoelens wil dat niet zeggen dat we niets voelen.
Om ons te beschermen tegen deze wond, manifesteren we het masker van starheid/stugheid
Starre mensen zijn zeer gevoelig, maar zij ontwikkelen de capaciteit om hun gevoeligheid te begraven en het te verstoppen voor anderen. Ze reageren alsof niets hen kan raken. Dat is de reden wanneer we het masker van starheid dragen we vaak koud en ongevoelig lijken. Van de 5 wonden hebben starre mensen meer de neiging om hun armen te kruisen. Deze actie blokkeert het gebied van de solar plexus opdat ze niets voelen. Een andere manier om gevoelens te vermijden is zich het kleden in zwarte kledij omdat die kleur het moeilijk maakt om iets door te laten.
Eerder werd vermeld dat terugtrekkers ook graag zwart dragen, maar dan wel om een ander reden; zij willen verdwijnen. Zij die lijden onder onrecht en afwijzing dragen in het algemeen vaak zwarte of donkere kledij.
Starre mensen zoeken rechtvaardigheid en eerlijkheid boven alles. Ze zijn vaak perfectionistisch. Voor hen is het moeilijk te begrijpen dat ze louter handelen volgens hun eigen definitie van perfectie.
Zij die lijden onder onrecht zijn geneigd jaloers te zijn op degenen die meer hebben en, die volgens hen, het niet verdienen. Ze kunnen ook geloven dat anderen op hen jaloers zijn wanneer zij meer hebben dan anderen.
Het rigiditeitsmasker is te onderscheiden door een recht, stijf lichaam dat zo perfect is als mogelijk is. Het lichaam is goed geproportioneerd met rechte schouders die even wijd zijn als de heupen. Rigide mensen kunnen in gewicht bijkomen maar hun lichaam blijft goed geproportioneerd. Van alle types zijn rigide mensen het meest bang om in gewicht aan te komen. Ze doen er alles aan om niet dik te worden en ze houden niet van een dikke buik. Wanneer ze rechtop staan trekken ze vaak hun buik in. Rigide vrouwen zouden beter af zijn als ze zouden accepteren dat het niet natuurlijk is om een platte buik te hebben. Een vrouwelijk lichaam heeft rondingen; dat is onderdeel van een vrouwelijk lichaam.
Zowel rigide mannen als vrouwen hebben vaak een mooi rond achterwerk. Vrouwen hebben smalle heupen en ze houden van kledij die hun heupen accentueren.
Het zijn levendige, dynamische mensen. Ze hebben een lichte huid en heldere, levendige ogen. Hun bewegingen daarentegen zijn star met weinig flexibiliteit, wat aantoont dat ze redelijk gesloten zijn. De kaken zijn op elkaar geklemd en hun nek is stijf en wordt trots rechtop gehouden en je kan vaak hun aderen eruit zien steken.
Wanneer je alle deze bovenvermelde karakterstieken hebt dan is dat een signaal dat je lijdt onder een diepe wond van onrecht. Als je enkel een paar eigenschappen vertoont is de wond minder diep.
Zelfs wanneer ze jong zijn realiseren rigide mensen dat ze meer gewaardeerd worden voor wat ze doen dan voor wie ze zijn. Hiervan zijn zij overtuigd zelfs als dit niet waar is. Dat is de reden waarom het goede performers zijn en ze zeer vlug zelfstandig zijn.
Ze doen er alles aan om problemen te vermijden en zelfs wanneer ze middenin een probleem zitten verkiezen ze te zeggen dat alles ok is opdat ze niet het lijden hoeven te voelen dat is gelinked aan hun probleem. Rigide mensen zijn te vaak te optimistisch. Ze geloven door regelmatig te zeggen dat er geen probleem is, dat problemen zullen verdwijnen. Bovendien doen ze alles om hun eigen problemen zelf op te lossen. Ze vragen alleen om hulp wanneer het absoluut noodzakelijk is.
Wanneer ze teleurgesteld zijn of wanneer onverwachte zaken zich voordoen dan nog blijven ze herhalen dat het geen probleem is. Ze slagen er zeer goed in om te verstoppen wat ze voelen, voor zichzelf en voor anderen. Ze lijken onverstoorbaar.
Wanneer rigide mensen omgaan met iemand in een autoritaire positie en ze geloven dat ze, middels een bepaald onderwerp, hun gelijk aan hun kant hebben, dan zullen ze hun positie rechtvaardigen totdat deze autoriteit instemt.
Ze zijn bang van autoriteiten omdat ze als kinderen werden aangeleerd dat autoriteiten altijd gelijk hebben. Wanneer anderen lijken te twijfelen en veel vragen stellen, voelen rigide mensen zich aslof ze aan een onterechte inquisite zijn onderworpen omdat ze geloven dat ze eerlijk en oprecht waren.
Omdat ze altijd op zoek gaan naar gerechtigheid, willen rigide mensen er zeker van zijn dat ze verdienen wat ze krijgen. Verdienste is belangrijk voor hen. In hun ogen is verdienste het verkrijgen van een beloning voor een goede prestatie. Als ze iets ontvangen zonder ervoor te hebben gewerkt dan voelen ze zich alsof ze het niet verdienen en kunnen uiteindelijk verliezen wat ze hebben ontvangen. Sommigen die extreem rigide zijn slagen er zelfs in om niets te ontvangen omdat ze, volgens hun opinie buitengewoon moeten zijn om een beloning te ontvangen.
Wanneer ze uitleg geven willen ze dat alle details precies en exact zijn, maar de uitdrukkingen die ze gebruiken zijn verre van exact omdat ze gemakkelijk overdrijven. Ze gebruiken regelmatig de woorden ‘altijd’ en ‘nooit’. Een rigide vrouw zou tegen haar man kunnen zeggen: “ Je bent nooit hier, je bent altijd weg “. Ze realiseert zich niet dat ze hier niet fair is want situaties die altijd en nooit plaatsvinden zijn zeer zeldzaam.
Religie heeft meer impact en invloed op rigide mensen dan zij die lijden onder andere wonden. Goed en slecht, goed en fout zijn zeer belangrijk voor hen. Het is wat hun leven regeert. Dit wordt duidelijk in de manier waarop ze praten.
Wanneer starre mensen bewogen of emotioneel zijn willen ze hun emoties niet laten zien, maar hun stemintonatie die droog en abrupt wordt, verraad hen. Ze kunnen ook lachen om hun gevoeligheid en emoties te verbergen. Ze kunnen gemakkelijk zonder reden lachen om iets dat voor anderen totaal niet grappig is.
Als je hen bevraagt hoe het met hen gaat dan antoorden ze systhematisch dat alles zeer goed gaat. Ze antwoorden zeer snel omdat ze niet de tijd nemen om te voelen hoe ze zich echt voelen.
Tijdens de verdere conversatie kunnen ze dan praten over verschillende zaken die niet zo zeer goed verlopen.
Rigide mensen hebben een grote angst om fouten te maken. Wanneer ze niet perfect zijn dan moeten ze zichzelf beheersen zodat het falen dat ze ontdekt hebben niet zichtbaar wordt. Alweer zien ze niet dat ze teveel van zichzelf vragen.
Ze willen alles onmiddellijk oplossen. Daardoor nemen ze niet de tijd om te doorvoelen hoe ze zich voelen in een bepaalde situatie. Ze mogen zichzelf toestaan om humaan te zijn.
Het is opvallend hoe snel rigide mensen blozen als ze iets vertellen terwijl ze zichzelf al veroordelen dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren wanneer ze het hebben over hoe moeilijk ze het hebben om iemand te vergeven die hen hebben pijn gedaan of wanneer ze over iemand aan het roddelen zijn omdat ze de attitude van de ander onfair vinden. Ze blozen gemakkelijk omdat ze zich schamen voor wat ze wel of niet doen. In feite zijn naast terugtrekkers rigide mensen die het meest problemen hebben met hun huid.
Omdat ze bang zijn om fouten te maken bevinden starre mensen zich vaak in situaties waarbij ze keuzes moeten maken. Hoe angstiger we zijn hoe meer we situaties aantrekken die corresponderen met die angst. Angst om de verkeerde keuzes te maken maakt dat rigide mensen aan zichzelf twijfelen nadat ze de keuze hebben gemaakt. Constant vragen ze zich af ze de juiste keuze hebben gemaakt, of het wel de meest faire was.
Als er iets evenredig dient verdeeld te worden onder verschillende mensen dan is de starre persoon de beste voor deze taak. Wanneer bijvoorbeeld een groep mensen in een restaurant de rekening gepresenteerd krijgen. Het controlerende type zal algauw voorstellen om de rekening te splitsen. En dit is het moment waarop de starre persoon zal reageren omdat deze er niet tevreden over is. Degenen die veel meer moeten betalen dan dat ze gegeten hebben vinden het niet eerlijk en degenen die een veel duurder gerecht hebben besteld om zichzelf te trakteren vinden het niet eerlijk dat anderen daarvoor dienen te betalen.
Starre mensen zijn zeer veeleisend naar zichzelf toe in de meeste gebieden van hun leven. Ze hebben een groot vermogen om taken op zich te nemen en zichzelf te beheersen. Ze streven naar perfectie in die mate dat ze zichzelf onder controle moeten houden. Ze vragen zoveel van zichzelf waardoor anderen ook veel van hen vragen.
Anderen zijn er slechts als reflectie om hen te tonen hoeveel ze van zichzelf vragen.
Een participant van een workshop vertelde dat zijn vader hem regelmatig vertelde dat hij alleen maar plichten had en geen rechten. Deze verinnerlijkte stem belette hem om zichzelf te laten gaan, om plezier te hebben, te rusten. Hij had het gevoel dat hij altijd produktief moest zijn. Hij moest namelijk zijn plicht doen.
Aangezien er altijd iets te doen is in het dagelijkse leven zullen starre mensen zelden zichzelf veroorloven om te relaxen zonder zich schuldig te voelen. Ze rechtvaardigen ontspanning of plezier maken door te zeggen dat ze het verdienen na alles wat ze gedaan hebben. Bovendien zullen ze zich deels schuldig voelen wanneer ze niets doen terwijl anderen aan het werken zijn. Ze vinden het oneerlijk.
Dat is waarom vooral hun armen en benen gespannen zijn zelfs wanneer ze rusten.
Starre mensen vinden het niet alleen moeilijk om hun grenzen te respecteren maar ook om te weten wanneer ze deze bereikt hebben. Als ze niet de moeite nemen om te voelen of datgene wat ze doen correspondeert met hun behoeften zullen ze vaak teveel doen en alleen maar stoppen wanneer ze aan de rand zijn van een instorting. Ze vinden het moeilijk om hulp te vragen. Ze kiezen ervoor om alles zelf te doen opdat het perfect zou zijn. Dat is de reden waarom starre mensen meer geneigd zijn in een burnout terecht te komen dan anderen.
Rigide mensen plegen het grootste onrecht tegenover zichzelf. Ze beschuldigen zichzelf heel gemakkelijk. Zoals bijvoorbeeld wanneer ze iets kopen voor zichzelf en niets voor hun geliefden op het zelfde moment. Om zichzelf toe te staan het gewenste product te kopen moeten ze eerst een manier vinden om hun aankoop te kunnen rechtvaardigen. Ze moeten een reden vinden waarom ze het verdienen. Zoniet zullen ze zichzelf beschuldigen oneerlijk te zijn.
Het zou zomaar kunnen dat men spullen verliest of deze breekt. Dat zou een indicatie zijn dat men ervan overtuigd is dat men deze spullen niet verdient. Een schuldgevoel ligt hier aan de oppervlakte.
We mogen leren dat mentaal tegen onszelf praten en ons op die manier proberen te overtuigen dat we iets verdienen niet echt lijdt tot acceptatie. Het ontbrekende ingredient is de vaardigheid om te voelen dat we het verdienen. We kunnen denken dat we iets verdienen, maar we moeten het ook kunnen voelen dat het zo is.
Het zou goed zijn om te starten met iets te kopen waarvan je weet dat je het niet echt nodig hebt om te helpen voorbij het geloof te komen dat je het persee moet verdienen. Op die manier sta je toe dat je iets mag hebben wat je goed doet voelen zonder schuldgevoel.
Rigide mensen zullen hun geliefden laten weten dat ze bijvoorbeeld niet op vakantie zijn maar een workshop bijwonen om aan zichzelf te werken. Hierbij zullen ze ook het goedkoopste hotel boeken zodat ze zich niet schuldig voelen. Soms gaat het zo ver dat ze hun geliefden niet vertellen dat ze op hotel overnachten. Wanneer starre mensen verbergen wat ze doen is dat niet alleen omdat ze zich schuldig voelen maar ook omdat ze schaamte voelen.
Ze houden ervan om degenen om hen heen te laten weten wat ze allemaal gedaan hebben en wat ze nog hebben te doen. Controllers doen dit ook maar om een andere reden. Zij willen tonen dat ze verantwoordelijk zijn terwijl starre mensen willen tonen dat ze een beloning verdienen.
Op die manier voelen ze zich niet schuldig als ze zichzelf trakteren op iets speciaals of op een vakantie. Ze hopen ook dat hun omgeving het acceptabel vind als ze zichzelf ‘verwennen’. Zoals je kan zien is het begrip verdienste zeer belangrijk voor rigide mensen. Ze houden er niet van om ‘gelukzakken’ te worden genoemd. Als iemand hen hierop aanspreekt zullen ze dit rechtvaardigen door te antwoorden dat het geen geluk is maar dat ze er hard voor gewerkt hebben. Ze willen dat ze alles verdienen wat hen overkomt.
Een van de eigenschappen van starre mensen die anderen moeilijk vinden om te begrijpen is dat zijzelf het onrechtvaardig vinden om bevoorrecht te zijn in vergelijking met anderen. Hierdoor kan het zomaar zijn dat men soms onbewust ageert op een zodanige manier dat men verliest wat men heeft ontvangen.
Andere starre mensen vinden dan alweer een manier om ergens over te klagen om zo het feit te verbergen dat ze meer hebben dan anderen. Nog anderen hebben het gevoel dat zij op hun beurt moeten geven of hun talenten moeten delen. Dat is de reden waarom ze veel doen om anderen te helpen opdat het fair zou zijn.
Het is daarom niet verwonderlijk dat ze het moeilijk hebben om geschenken te ontvangen omdat ze daarmee het gevoel hebben dat ze iets moeten terug geven. In plaats van te voelen dat ze de ander iets terug geven van dezelfde waarde, verkiezen ze ervoor om niets te ontvangen en weigeren ze het geschenk.
Als ze het geschenk toch accepteren dan beloven ze zichzelf dat ze, om eerlijk te zijn, de ander ook zullen trakteren.
Het is logisch dat zij die lijden onder de wond van onrecht veel meer dan anderen situaties aantrekken die, volgens hen onrechtvaardig zijn. Anderen die niet lijden onder deze wond zullen bepaalde situaties ander interpreteren. Zo hoort men bijvoorbeeld de oudste van de kinderen klagen dat ze moeten letten op hun jongere broertjes of zusjes. Of in situaties waarbij zowel mannen als vrouwen het niet eerlijk vinden dat ze moeten zorgen voor hun oude zieke ouders. Wat ze hierbij werkelijk oneerlijk vinden is dat hun siblings hierbij veel alibi’s hebben om geen zorgende functie uit te oefenen naar hun ouders toe. Dat ze in feite hierin geen keuze hebben.
Deze situatie is niet zomaar lukraak. Onze wond van onrecht trekt deze situaties aan en dit zal alleen maar stoppen wanneer de wond is genezen.
Zoals eerder vermeld hebben starre mensen de capaciteit om zichzelf te beheersen en verplichtingen voor zichzelf te creëren. Het is net dit rigide deel dat deze mensen aanzet om een dieet vol te houden. Mensen die niet lijden onder deze wond hebben het veel moeilijker om een dieet vol te houden omdat ze niet zichzelf zo kunnen beheersen zoals rigide mensen dit kunnen. Rigide mensen kunnen niet begrijpen waarom masochisten niet op dieet gaan. Ze geloven dat, indien zij het echt willen, anderen net als zij zichzelf kunnen beheersen. Onthoud dat starre mensen verplichtingen voor zichzelf creëren om volgens hun ideaal perfectie te bereiken.
Niet rigide mensen zullen zichzelf beschuldigen voor het ontbreken van wilskracht. Het is echter zeer belangrijk om het verschil te zien tussen wilskracht en beheersing. Mensen die zichzelf beheersen leggen zichzelf dingen op zelfs als deze niet corresponderen met hun behoeften. Het spreekt voor zich dat achter controle en beheersing angst schuilt.
Mensen met willpower weten wat ze willen en zijn vastbesloten om het te verkrijgen. Zij slagen door zichzelf te structureren, nooit het zicht te verliezen op hun doelstellingen en terzelfder tijd hun behoeften en grenzen te respecteren. Wanneer een gebeurtenis hun plannen dwarsboomt weten ze dat ze flexibel moeten zijn en nieuwe plannen maken om alsnog hun doelen te bereiken.
Starre mensen nemen zelfs niet eens de tijd om te voelen of hun wensen hun behoeften matchen. Ze nemen niet de tijd om te internaliseren.
Starre mensen vinden het moeilijk om het verschil te zien tussen starheid en discipline. Ziehier een definitie van rigiditeit : rigide mensen vergeten hun initiële behoefte en concentreren zich meer op de middelen die ze hebben gekozen om aan die behoefte te voldoen. Gedisciplineerde mensen vinden de middelen om hun behoeften te bevredigen zonder hun behoeften zelf ooit uit het oog te verliezen.
Zij forceren zichzelf niet in tegenstelling tot starre mensen die kost wat kost uitvoeren wat ze zichzelf hebben opgelegd. Ook voelen zij zich niet schuldig wanneer er iets tussenbeide komt en starten gewoon opnieuw met een zuiver geweten.
Soms kunnen starre mensen tussenbeide komen in een situatie maar het is niet uit controle, om aandacht te trekken of om hun kracht te demonstreren zoals het geval is bij ‘controllers’. Ze komen tussenbeide omdat ze vinden dat datgene wat gezegd is voor hen oneerlijk lijkt. Ze corrigeren wat werd gezegd terwijl ‘controllers’ iets toevoegen aan wat werd gezegd. Rigide mensen benaderen anderen als zij oprecht geloven dat zij hun taken beter hadden kunnen volbrengen met de talenten en vaardigheden die ze bezitten.
Controllers aan de andere kant zullen anderen benaderen wanneer deze de taken niet hebben volbracht zoals zij het willen of als ze niet in lijn zijn met hun verwachtigen.
Een andere verschil in de manier waarop starre mensen controleren en de wijze waarop controllers controleren is dat starre mensen zichzelf controleren/beheersen opdat ze niet als onrechtvaardig overkomen bij anderen.
Aan de andere kant zullen ‘controllers’ zichzelf beheersen/controleren om situaties of andere mensen efficiënter te kunnen controleren of om te laten zien dat zij de sterkste zijn.
Rigide mensen houden ervan dat alles netjes is. Ze houden er niet van om naar zaken te zoeken. Sommigen raken zelfs geobsedeerd door hun behoefte dat alles netjes perfect moet zijn. Dat kan ook de reden zijn waarom ze zeer gestresseerd kunnen zijn.
Mensen die het rigide masker dragen zijn zelden ziek. In ieder geval zullen ze zelfs pas lijden wanneer het zeer ernstig wordt. Ze zijn zeer hard voor hun lichaam. Ze kunnen ergens tegenaan lopen, een blauwe plek hebben en zelfs niets voelen. Als ze een klein beetje pijn voelen zal hun grote controle mechanisme dat hierdoor getriggert wordt, de pijn vrij onmiddellijk afsluiten. In films waarin mensen worden gemarteld kan je opmerken dat de acteurs die voor deze rol gekozen hebben steeds de fysieke kenmerken hebben van rigiditeit. Een politieman is altijd herkenbaar aan de hand van zijn rigide lichaam. Ze kunnen ook andere wonden hebben maar hun rigide kant heeft gekozen voor dit beroep waarbij ze geloven dat ze gerechtigheid brengen op aarde. Als echter een politieman of spion er lijkt van te houden om hun kracht en macht te tonen, dan is het hun ‘controller-masker’ dat hen deze beroepskeuze deed maken.
Het is opmerkelijk dat starre mensen opscheppen over het feit dat ze zelden een dokter of medicijnen nodig hebben. De meesten hebben zelfs geen huisdokter. Wanneer ze dan toch om hulp vragen kan je er prat op gaan dat ze reeds voor een lange tijd aan het lijden waren en dat ze hun limiet aan zelfcontrole bereikt hebben.
Ze zijn er niet in geslaagd om dat deel van zichzelf te voelen dat beslist heeft om niet te voelen. Daarom duurt het voor hen langer om te weten te komen wanneer ze hun limiet bereikt hebben.
Het is belangrijk om te weten dat we ons hele leven geen constante controle kunnen hebben over onszelf. We hebben allemaal emotionele, mentale en fysieke grenzen. Dat is de reden waarom men wel eens hoort zeggen over rigide mensen dat ze nooit ziek werden en dat ze nu plots de ene ziekte na de andere hebben. Deze situatie ontstaat wanneer starre mensen niet langer zichzelf kunnen controleren.
Het meest voorkomende gevoel dat door starre mensen gevoeld word is boosheid, en dit vooral naar zichzelf toe. Wanneer ze boos zijn echter is hun eerste reactie om anderen aan te vallen. In feite zijn ze boos op zichzelf omdat ze niet het juiste doen.
Zo zal een rigide persoon boos op zichzelf worden wanneer deze geld heeft uitgeleend en de persoon het geld niet terugbetaald op het beloofde moment. Ze geven mensen graag kansen omdat ze geloven dat het fair is.
Starre mensen hebben ook problemen om liefde te uiten en te ontvangen. Ze denken vaak te laat over wat ze hadden kunnen zeggen of de affectie die ze hadden kunnen laten zien aan degenen waarvan ze houden. Ze beloven zichzelf dat wanneer ze de volgende keer hun geliefden zien ze het hen zullen vertellen, maar wanneer de volgende keer eraan komt zijn ze het al vergeten of ze kunnen het niet doen. Ze worden daarom vaak beschouwd als koud en niet aanhankelijk. Ze zijn onfair naar zichzelf toe omdat ze zichzelf onthouden van het uiten van wat ze werkelijk voelen.
Zeer emotioneel zijnde laten rigide mensen vermijden ze zich door anderen psychologisch te laten raken. Deze angst om geraakt/aangeraakt en beinvloed te worden door andere mensen kan zo sterk zijn dat ze voor zichzelf huidproblemen creëren. Omdat de huid een contactorgaan is helpt dit ons om anderen aan te raken en zelf aangeraakt te worden. Als de huid weerzinwekkend is zal dit anderen mensen op afstand houden. Mensen met huidproblemen voelen vaak schaamte om wat anderen over hen zouden kunnen denken.
Deze angst om aangeraakt te worden is te zien in de gesloten houding van starre mensen. Armen vast aan het lichaam, voornamelijk van de schouders tot de ellebogen; handen en benen gesloten; het ene been over het andere, het zijn allemaal aanwijzingen dat ze zichzelf hebben afgesloten.
Rigide mensen zijn onfair naar zichzelf toe omdat ze vergelijkingen gebruiken. Ze vergelijken zichzelf met anderen die zij beter vinden en bovenal waarvan ze vinden dat zij perfect zijn. Zichzelf op die manier neerhalen is een ernstige oneerlijkheid en een vorm van afwijzing van hun wezenskern. Het is heel gebruikelijk dat starre mensen voelen dat ze vergeleken worden met hun siblings of vrienden toen ze jong waren.
Als je jezelf herkent in het lijden van de wond van onrecht en het rigiditeits-masker draagt, het eerste wat je dient te doen is erkennen hoe dikwijls per dag je oneerlijk bent naar anderen toe en naar jezelf. Het is het moeilijkste deel om toe te geven, maar het is het startpunt van je genezingsproces. In het volgende hoofdstuk zullen we manieren onderzoeken om deze wond te genezen.
De grootste angst van starre mensen is koelheid. Ze hebben evenveel moeite om hun eigen koelheid te accepteren als die van anderen. Ze doen er alles aan om warmte te tonen. Bovendien geloven ze oprecht dat ze warm zijn en realiseren zich niet dat anderen hen koud en ongevoelig kunnen vinden. Ze realiseren zich niet dat ze het vermijden om hun gevoeligheid te voelen omdat ze hun kwetsbaarheid niet willen tonen. Ze accepteren niet dat ze koud zijn omdat dat betekend dat ze harteloos zijn wat neerkomt op onrechtvaardigheid. Daarom is het voor hen zo belangrijk om te horen dat ze goed zijn, dat ze goed zijn in wat ze doen en dat ze goede mensen zijn. In het eerste geval beschouwen ze zichzelf als perfect en in het tweede geval beschouwen ze zichzelf als zijnde warm. Ze hebben het ook moeilijk om andermans koelheid te aanvaarden. Als iemand koud reageert naar hen toe bezorgt hen dat hartpijn en vragen ze zich onmiddellijk af wat het is dat ze hebben gezegd of gedaan dat de andere persoon aanzette om zo naar hen toe te reageren.
Rigide mensen zijn aangetrokken tot alles wat nobel is. Respect en eer zijn even belangrijk. Mensen met belangrijke titels kunnen hen gemakkelijk imponeren. Ze zullen zelfs betere performers worden als ze denken dat ze worden beloond met een titel en zullen hiervoor alles doen om te slagen.
Rigide mensen vinden het over het algemeen moeilijk om zichzelf te laten gaan en plezier te beleven aan hun sexleven. Ze vinden het moeilijk om alle tederheid te tonen die ze voelen. Ze zien er echter fysiek het meest sexy uit. Starre mensen houden ervan om strakke, sexy kledij te dragen en ze houden ervan om fysiek aantrekkelijk te zijn. Rigide vrouwen zijn vaak plagers; ze houden ervan om mannen aan te trekken maar duwen hen dan koud weg als ze vinden dat het te ver gaat. Tijdens hun tienerjaren zijn starre mensen degenen die zichzelf het langste tegen houden; degenen die zich het meeste beheersen omdat ze zichzelf puur en perfect willen houden voor de man van hun dromen. Ze creëren gemakkelijk een ideaal over sexuele relaties dat onrealistisch is. Wanneer ze uiteindelijk besluiten om zichzelf aan iemand te geven, zijn ze vaak teleurgesteld omdat de realiteit niet overeenkomt met hun ideaal. Wanneer starre mensen het moeilijk vinden om zich te engageren is dat omdat ze bang zijn om een fout te maken in hun partnerkeuze. Deze bindingsangst is anders dan die van ‘controllers’ die bindingsangst hebben omdat ze verlatingsangst hebben; zij zijn bang om hun engagement te verbreken.
Starre mensen hebben verschillende taboes in hun sexleven omdat het goede en het slechte ook hun sexleven bestuurt. Rigide vrouwen in het bijzonder zijn goed in het veinzen van een orgasme. Hoe dieper de wond, hoe rigider de persoon en hoe moeilijker het is voor zowel vrouwen als mannen om een orgasme te bereiken.
Rigide mannen kunnen lijden aan voortijdige ejaculatie of zelfs impotentie afhankelijk aan hun vermogen om plezier te hebben in het leven.
Het is ook opmerkelijk dat vele prostituees de fysieke karakterestieken hebben van starre mensen. Ze zijn in staat om sexuele relaties te hebben puur voor het geld omdat ze, meer dan andere mensen erin slagen om zich af te sluiten voor hun gevoelens.
Wat betreft dieet verkiezen ze zoute voeding en zoete voeding. Bovenal houden ze van knapperige voeding of ze houden ervan om ijsblokjes te kraken. In het algemeen proberen ze een gebalanceerd dieet te hebben. Van al de 5 types zijn zij degene die het meest waarschijnlijk vegetarier worden. Wat niet persee betekend dat dit correspondeert met de behoeften van hun lichaam. Weet dat zij dikwijls besluiten nemen die ze rechtvaardig achten. Als ze vegetarier zijn omwille van het feit dat ze voelen dat het onfair is om dieren te doden dan kan het zijn dat hun organen lijden onder een eiwit tekort. Aan de andere kant als ze deze beslissing maken omdat ze niet van vlees houden zal hun lichaam zich beter voelen.
Als ze hun dieet teveel beheersen kunnen ze van tijd tot tijd controle verliezen en zich
verwennen in zoetigheden of alcohol. Als dit gebeurt in het bijzijn van anderen dan zijn ze snel in te verklaren dat dit hen meestal nooit overkomt en dat dat moment echt wel een uitzondering was. Wanneer starre mensen zich in een situatie bevinden die hen emotioneel raakt, zoals een verjaardag of een feestje dan vinden ze het moeilijk om zichzelf te beheersen. Het is op die momenten dat ze dingen eten die ze zichzelf verbieden, voornamelijk zaken die hen laten aankomen in gewicht. Naderhand voelen ze zich schuldig, hebben een hekel aan zichzelf en beloven dat ze de volgende dag zichzelf opnieuw gaan beheersen.
Ziehier een aantal klachten en ziekten die mensen met het rigiditeitsmasker kunnen aantrekken :
In het algemeen zijn de meeste kwalen niet zo ernstig dat ze bij de dokter moeten gaan. Ze wachten zodat hun problemen zich vanzelf genezen of ze behandelen ze zelf zonder anderen er iets over te vertellen omdat ze moeilijk hebben om toe te geven dat ze hulp nodig hebben. Wanneer ze besluiten dat ze hulp nodig hebben is dat omdat de situatie zeer ernstig is geworden.
Bovenvermelde ziekten kunnen ook voorkomen bij mensen die lijden onder de andere wonden maar ze lijken toch meer voor te komen bij mensen die lijden onder de wond van onrecht.
Eerder werd er beschreven dat degene met het ‘controlemasker’ (wond van verraad) hun wond van verlating verstoppen. Hetzelfde geldt hier bij het ‘rigiditeitsmasker’, welke de wond van afwijzing verbergt. Als je terug leest naar het hoofdstuk van afwijzing kan je lezen dat deze wond zich heeft ontwikkelt in de eerste maanden van het leven, daar waar de wond van onrechtvaardigheid zich heeft ontwikkelt tussen de leeftijd van 3 en 5 jaar. Het kind dat zich om de een of andere reden afgewezen voelt probeert om zo perfect als mogelijk te zijn opdat de afwijzing niet meer gebeurt.
Na een aantal jaren hebben ze niet meer het gevoel dat, ondanks al hun inspanningen, hun ouders niet meer van hen houden en dat vinden ze onrechtvaardig. Daarom besluiten ze om zichzelf nog meer te beheersen en om nog meer perfect te zijn opdat ze nooit nog afgewezen worden. Dat is de manier waarop ze het ‘rigiditeitsmasker’ creëren. Ze snijden zichzelf af van hun gevoelens opdat ze niet langer de pijn van afwijzing voelen. Wanneer fysiek gezien de wond van onrecht meer uitgesproken is dan de wond van afwijzing is dat omdat ze meer lijden onder onrecht dan onder afwijzing. Voor andere mensen kan het omgekeerde in werking zijn.
Een persoon kan lijden onder de wond van afwijzing zonder te lijden onder de wond van onrecht maar, volgens observaties, zullen alle mensen die lijden onder de wond van onrecht ook de wond van afwijzing verbergen. Dit verklaart waarom de lichamen van starre mannen en vrouwen kleiner worden naarmate ze ouder worden. Hun lichamen krijgen gelijdelijk aan de kenmerken van het ’terugtrekkingsmasker’ (wond van afwijzing). De medische wetenschap noemt dit fenomeen osteoporose.
Als je jezelf herkent in de wond van onrechtvaardigheid is het belangrijk om te realiseren dat jouw ouder van hetzelfde geslacht heeft geleden en waarschijnlijk nog steeds lijdt onder dezelfde wond met diens ouder van hetzelfde geslacht. In het volgende hoofdstuk wordt uitgelegd wat je kan doen om deze wond te healen.
U moet onthouden dat de aanwezigheid van elke wond komt van het onvermogen om onszelf te vergeven voor wat we onszelf en anderen aandoen. Het is moeilijk om onszelf te vergeven omdat we gewoonlijk niet inzien dat we onszelf beschuldigen.
Hoe dieper de wond van onrechtvaardigheid hoe meer we onrechtvaardig optreden naar anderen toen en naar onszelf. We zullen teveel van onszelf vragen door onze grenzen niet te respecteren en onszelf niet toe te staan van het leven te genieten.
We beschuldigen anderen voor alles wat we onszelf aandoen maar niet willen inzien. Dat is de reden waarom we mensen aantrekken die weerspiegelen wat we doen.
Als we schaamte voelen is dat een andere indicatie dat we lijden onder onrecht of omdat we onrechtvaardig zijn naar anderen toe. Elke keer als we onszelf of ons gedrag willen verstoppen voor anderen is dat omdat we schaamte voelen. Het is normaal dat we het beschaamtelijk vinden dat ons gedrag net hetzelfde is als het gedrag dat we bij anderen bekritiseren. Immers, we willen echt niet dat ze erachter komen dat we op exact dezelfde manier handelen als zij doen.
Onthoud dat de karakterestieken en het gedrag beschreven in dit hoofdstuk enkel aanwezig zijn wanneer mensen die lijden aan onrechtvaardigheid beslist hebben om hun rigiditeits-smasker te dragen in de overtuiging dat dit de manier is om te voorkomen dat ze aan onrecht lijden. Afhankelijk van de diepte van de wond en de intensiteit van de pijn kan dit masker heel weinig of heel vaak gedragen worden.
Het kenmerkende gedrag van rigide mensen wordt gedicteerd door de angst om nogmaals de wond van onrecht te ervaren. Het is aannemelijk dat je jezelf herkent in bepaalde attitudes maar niet allemaal. Het is quasi onmogelijk dat iemand zich herkent in alle attitudes en gedragskenmerken die vermeld zijn.
Het denken, voelen, praten en gedragen dat is gelinkt aan iedere wond toont ons daarom de reactie op datgene wat er gebeurt in het leven. Mensen die reageren vanuit hun masker zijn niet gecentreerd in zichzelf en in hun hart en kunnen daarom niet gelukkig zijn. Daarom is het zo nuttig om je bewust te zijn wanneer je jezelf bent en wanneer je reageert (op een wond). Door dit bewustzijn bekom je de meester van je leven daar waar je je laat domineren door je angsten.
Dit hoofdstuk is bedoeld om je vertrouwd te maken met de wond van onrecht. Als je jezelf ziet in de beschrijving van het rigiditeits-smasker, verwijs ik je naar het laatste hoofdstuk dat alle informatie bevat die je nodig hebt om deze wond te helen en om weer jezelf te worden, zonder te geloven dat de wereld vervuld is met onrechtvaardigheid. Als je jezelf niet ziet in de deze beschrijving dan stel ik voor dat je eens gaat checken bij de mensen die jou goed kennen om te zien of zij het met je eens zijn.
Zoals eerder vermeld is het mogelijk om een relatief kleine wond van onrecht te hebben. In dat geval zou het kunnen dat je slechts een aantal van de karakterestieken hebt. Onthoud dat het belangrijk is om eerst de fysieke kenmerken te analyseren, omdat het gemakkelijk is om tegen onszelf te liegen, maar het fysieke lichaam liegt nooit.
Wanneer je mensen vanuit je omgeving herkent die lijden aan deze wond is het niet aant te raden hen te helpen met het veranderen ervan. Probeer middels datgene wat je hebt geleerd via dit boek om meer compassie te ontwikkelen voor hen om te begrijpen vanwaar hun reactieve gedrag vandaan komt. Het is beter voor hen dat ze dit boek lezen als ze daar interesse in hebben dan dat jij de inhoud met je eigen woorden probeert uit te leggen.
Kenmerken van de wond van onrecht
Ontwaking van de wond : tussen 3 en 5 jaa oud met de ouder van hetzelfde geslacht. Moeten presteren en perfect zijn. Blokkeren hun individualiteit.
Masker : rigiditeit / starheid
Lichaam : rechtop, rigide en zo perfect als mogelijk. Goed geproportioneerd. Ronde billen. Smalle heupen die geaccentueerd worden door aansluitende kledij of riemen. Rigide bewegingen. Heldere huid, opeengeklemde kaak, trots vastgehouden stijve nek.
Ogen : helder en levendig
Woordenschat : ‘geen probleem’; ‘altijd/nooit’; ‘zeer’; ‘ben je akkoord?’
Karakter : Perfectionist. Jaloers. Afsluiten van hun gevoelens. Dikwijls hun armen kruisen. Presteren om perfect te zijn. Over-optimistisch. Levendig/dynamisch. Rechtvaardigen zichzelf. Hebben problemen om hulp te vragen. Kunnen zonder reden lachen om hun gevoeligheid te verbergen. Stemintonatie is droog en abrupt. Geven niet toe dat ze problemen hebben. Twijfelen aan hun keuzes. Vergelijken zichzelf. Hebben problemen om te ontvangen. Vinden het onrechtvaardig om minder dan anderen te ontvangen maar zelfs nog meer onrechtvaardig om meer dan anderen te ontvangen. Hebben het moeilijk om zichzelf te vermaken zonder zich schuldig te voelen. Respecteren hun grenzen niet. Overvragen zichzelf. Zichzelf streng beheersen. Houden van netheid. Zelden ziek. Hard voor hun lichaam. Snel opvliegend. Koud met moeilijkheid om hun affectie te tonen. Zien er graag sexy uit.
Grootste angst : koelheid / koudheid
Eetgewoonten : verkiezen zout en zoet voedsel. Houden van alles dat knapperig is. Beheersen hun gewicht. Verdedigen zichzelf en schamen zich wanneer ze hun zelfbeheersing verliezen.
Mogelijke ziekten : burnout, geen orgasme kunnen bereiken, vroegtijdige ejaculatie of impotentie, ziekten eindigend op -itis zoals artritis, tendinitis, bursitis enz;
torticollis, constipatie, aammbeien, krampen, slechte bloedcirculatie, leverproblemen, huidproblemen, zenuwachtigheid, slapeloosheid, spataderen, slechtzien.
HET GENEZEN VAN DE WONDEN EN TRANSFORMEREN VAN DE MASKERS
Alvorens de stappen tot genezing van elke wonde en masker te beschrijven, wil ik eerst enkele observaties delen betreffende de manier waarop ieder type spreekt, zit, danst enzovoorts. Dit benadrukt de gedragsverschillen die zijn gelinkt aan de maskers.
Onze stem en de manier waarop we spreken verschillen afhankelijk het masker dat we dragen
Hier is de manier waarop ieder type danst
De manier waarop we zitten toont ons wat er innerlijk met ons gebeurt terwijl we spreken of luisteren.
Gedurende een interview is het op te merken dat mensen kunnen veranderen in de manier waarop ze zitten, afhankelijk van wat er zich vanbinnen bij hen afspeelt.
Zo is er de vrouw die lijdt aan de wond van verlating en onrecht. Terwijl ze haar problemen besprak werd haar lichaam slap en de bovenkant van haar rug zakte in. Even later toen er een vraag werd gesteld waarop ze liever niet inging werd haar lichaam recht en stijf terwijl ze alle problemen ontkende ivm dat issue.
We kunnen ook verschillende keren veranderen in de manier waarop we spreken gedurende een conversatie, ook afhankelijk van hoe we ons voelen.
Ook zijn er belangrijke feiten te observeren ivm angst. Zoals gemerkt werd er bij ieder karaktertype de grootse angst vermeld. Het is ook opmerkelijk dat mensen die een specifiek masker dragen deze angst niet herkennen, maar de mensen rondom hen kunnen gemakkelijk zien dat die angst net datgene is wat ze kost wat kost willen vermijden.
De eerste stap richting genezing van een wond bestaat uit HERKENNING EN ACCEPTATIE, zonder noodzakelijkerwijs ermee eens te zijn.
Accepteren betekend ernaar kijken, het observeren, wetende dat het hebben van zaken om op te lossen deel uitmaakt van de menselijke ervaring. We zijn geen slechte mensen omdat iets ons nog steeds kan kwetsen.
Het creëren van een masker was een heroische daad, een daad van liefde tegenover onszelf. Dit masker hielp jou te overleven en aan te passen in de familiale omgeving dat je koos in dit leven.
De echte reden waarom we geboren zijn in een welbepaalde familie of waarom we ons aangetrokken voelen tot hen die onder dezelfde wond lijden is, omdat in het begin wanneer we ontdekken dat anderen hetzelde zijn als wij, we niet het gevoel hebben dat we zo slecht zijn. Na een tijdje echter wanneer we de tekortkomingen in anderen zien accepteren we ze niet langer meer zoals ze zijn. We proberen ze dan te veranderen, ons niet realiserende dat datgene wat we niet accepteren delen van onszelf zijn die we niet willen zien, uit angst om te moeten veranderen. We denken dat we moeten veranderen maar in feite moeten we geheald worden. Dat is waarom het zo belangrijk is om onze wonden te herkennen, op die manier kunnen we genezen in plaats van onszelf te veranderen.
Onthoud dat elk van deze wonden het gevolg zijn van een verzameling ervaringen die verspreid zijn over meerdere levens. Het is net daarom normaal dat het moeilijk voor ons is om ze nogmaals onder ogen te zien in dit leven. Aangezien het ons in vorige levens niet is gelukt om onze wonden te healen kunnen we niet verwachten dat het deze keer simpel zal zijn om ze te healen.
Maar door te besluiten dat we onze wonden willen healen, nemen we de eerste stap richting compassie, geduld en tolerantie naar onszelf toe. Simultaan zullen we ook deze gevoelens naar anderen toe ontwikkelen. Deze kwaliteiten zijn geschenken die uw reis naar genezing u zal brengen.
Ik ben ervan overtuigd dat je tijdens het lezen van de voorgaande hoofdstukken de wonden van je naasten hebt ontdekt. Dit kan jou helpen om gemakkelijker hun gedrag te begrijpen en also om meer tolerantie naar hen toe te ontwikkelen.
Zoals gezegd is het belangrijk om niet de letterlijke betekenis van de woorden die worden gebruikt om de wonden en maskers te identificeren.
Bijvoorbeeld kunnen we afgewezen worden in het leven maar ons eerder verraden, verlaten of vernederd voelen. We kunnen zelfs de ervaring hebben dat ons een onrecht werd aangedaan. Iemand kan oneerlijk zijn tegen ons en we kunnen ons vernederd, afgewezen, verraden of verlaten voelen.
Het is niet de ervaring die telt maar datgene wat we voelen wanneer we doorheen de ervaring gaan
Daarom is het zo belangrijk om te verwijzen naar de fysieke kenmerken van een wond vooraleer naar de gedrags kenmerken te verwijzen van een wond.
Het lichaam liegt nooit.
Het zal altijd reflecteren wat er gebeurt op het emotionele en mentale niveau.
Ik adviseer om meerdere malen de fysieke beschrijving van iedere wond te lezen om de verschillen ertussen beter te begrijpen.
Ik ben er mij van bewust dat meer en meer mensen zich wenden tot plastische chirurgie om bepaalde aspecten van hun lichaam te corrigeren. Naar mijn mening houden ze zichzelf voor de gek. Alleen maar omdat ze de fysieke aspecten van een wond in hun lichaam niet meer kunnen zien wil het niet zeggen dat de wond er niet meer is of dat ze zou gehealed zijn. Blijkt dat verschillende mensen die plastische chirurgie hebben ondergaan later teleurgesteld waren omdat datgene dat ze wouden verbergen na een paar jaar opnieuw zichtbaar werd. Een levenslange garantie is niet besteed aan plastische chirurgie.
Maar, wanneer je toch beslist uit liefde voor jezelf om plastische chirurgie te ondergaan terwijl je je bewust blijft van je wonden en blijft aan jezelf werken op het emotionele, mentale en spirituele niveau dan is de kans groot dat de plastische chirurgie voordelig is en dat jouw lichaam het ook accepteert.
Sommige mensen proberen zichzelf voor de gek te houden op het fysieke niveau, maar er zijn er meer die zichzelf voor de gek houden op gedragsmatig niveau. In andere woorden op het niveau van hun innerlijke attitudes. Zo zijn er mensen die zichzelf volledig kunnen terug vinden in de gedragskenmerken van een welbepaalde wond terwijl hun lichaam ons een geheel ander type laat zien.
Dit gedrag is niet zo verwonderlijk. Het ego doet er alles aan om ons te beletten onze ware wonden te zien. Het is ervan overtuigd dat als we ze aanraken we niet in staat zullen zijn om te gaan met de pijn die met deze wonden gepaard gaan. Het is ons ego dat ons heeft overtuigd een masker te creëren om lijden te vermijden.
Het ego gelooft altijd dat het de gemakkelijkste weg kiest, maar in feite maakt het het ons leven gecompliceerd. Wanneer intelligentie ons leven regeert is dat in eerste instantie moeilijk omdat we er moeite voor moeten doen maar uiteindelijk vereenvoudigt het ons leven enorm.
Hoe langer we wachten om onze wonden te healen hoe dieper ze worden. Elke keer we door een situatie heengaan die de wond aanraakt en ontwaakt voegen we er een lading bovenop. Het is als een fysieke wond die zich verspreidt. Hoe erger het wordt hoe banger we worden om de wond aan te raken. Het wordt een viscieuze cirkel. Het kan zelfs een vorm van obsessie worden; met andere woorden, we zouden kunnen gaan geloven dat de wereld er is om om ons te laten lijden.
Zo kan een rigide persoon overal onrecht zien en op die manier een obsessieve perfectionist worden. Terugtrekkers zouden zich door iedereen afgewezen kunnen voelen en daardoor zichzelf overtuigen dat niemand ooit van hen zou kunnen houden.
Ik zou willen specificeren dat er een verschil is tussen het hebben van een afhankelijk heismasker en lijden onder affectieve afhankelijkheid. Niet alleen zij die lijden onder de wond van verlatenheid (en dus het masker van afhankelijkheid dragen) lijden aan een gebrek aan aandacht. Ongeacht onze wond kunnen we allemaal afhankelijk zijn van het affectieve niveau. Waarom? We worden affectief afhankelijk wanneer we een tekort aan affectie ervaren en, we ervaren een tekort aan affectie wanneer we onvoldoende van onszelf houden. Dat is de reden waarom we uitreiken naar anderen voor liefde in een poging onszelf ervan te overtuigen dat we het waard zijn om geliefd te zijn.
Ieder masker is er precies om ons te laten zien dat we onszelf weerhouden te zijn wie we zijn omdat we niet genoeg van onszelf houden. Weet dat alle gedragspatronen gelinked aan elk masker reacties zijn en geen gedragspatronen gebaseerd op de liefde die we voor onszelf voelen.
De afhankelijke echter verreist meer aandacht. Deze heeft nooit genoeg van zijn gading.
Even recapituleren :
AFWIJZING WORDT BELEEFD MET DE OUDER VAN HETZELFDE GESLACHT.
Terugtrekkers voelen zich daarom afgewezen door mensen van hetzelfde geslacht. Ze beschuldigen anderen ervan hen af te wijzen en voelen meer boosheid hiervoor jegens anderen dan naar zichzelf toe. Wanneer zij daarentegen zich afgewezen voelen door iemand van de tegenovergestelde sekse, dan voelen ze meer boosheid naar zichzelf toe en wijzen ze aldus zichzelf af. Het is hoogstwaarschijnlijk dat wat zij beschouwen als afwijzing wanneer dat het geval is bij mensen van de andere sekse, het in feite gaat om verlating.
VERLATING WORDT BELEEFD MET DE OUDER VAN HET TEGENOVERGESTELDE GESLACHT.
Afhankelijken voelen zich gemakkelijk verlaten door mensen van de ander sekse en zullen hen hiervan beschuldigen ipv zichzelf. Wanneer ze verlating ervaren van iemand van hetzelfde geslacht zullen ze zichzelf beschuldigen omdat ze geloven dat ze de ander niet genoeg aandacht hebben gegeven. Dat wat zij geloven een ervaring van verlating te zijn met mensen van hetzelfde geslacht is in feite afwijzing.
VERNEDERING WORDT BELEEFD MET DE MOEDER.
Of we nu een man of een vrouw zijn de deze ervaring wordt steeds met de moeder beleefd. Vandaar dat masochisten zich gemakkelijk vernederd voelen door het vrouwelijke geslacht. Ze neigen hen te beschuldigen. Als ze vernedering ervaren met een man dan beschuldigen ze zichzelf en voelen schaamte over hun gedrag of hun gedachten memt betrekking tot de andere persoon.
Echter, wanneer de vader de verzorgende figuur was binnen het gezin en die voorzag inde fysieke behoeften van het kind dan wordt deze wond met hem uitgeleefd.
VERRAAD WORDT BELEEFD MET DE OUDER VAN HET TEGENOVERGESTELDE GESLACHT.
Controllers/controleurs voelen zich verraden door mensen van het andere geslacht en beschuldigen hen voor hun pijn en hun emoties.
Wanneer ze verraad ervaren met iemand van hetzelfde geslacht dan zullen ze eerder zichzelf beschuldigen en het zichzelf kwalijk nemen omdat ze de ervaring niet op tijd zagen aankomen om ze alzo te kunnen voorkomen. Waarschijnlijk is dat wat zij verraad noemen bij ervaringen van hetzelfde geslacht in feite een ervaring die hun wond van onrecht activeert.
ONRECHTVAARDIGHEID WORDT BELEEFD MET DE OUDER VAN HETZELFDE GESLACHT.
Rigide mensen lijden onder onrechtvaardigheid met mensen van hetzelfde geslacht en beschuldigen hen van oneerlijk te zijn jegens hen. Wanneer ze door een ervaring gaan die zij als oneerlijk beschouwen met iemand van de tegenovergestelde sekse dan zullen ze deze persoon niet beschuldigen maar wel zichzelf. Of, ze beschuldigen zichzelf ervan dat ze het fout hebben. Het is hoogstwaarschijnlijk dat de ervaring van onrechtvaardigheid dat zij uitleven met mensen van het andere geslacht in feite verraad is;
Hoe meer deze wonden ons pijn doen hoe normaler en menselijker het is om wrok te koesteren tegen de ouder waarvan denken dat hij of zij verantwoordelijk is voor ons lijden. Later dragen we deze rancune over aan mensen van hetzelfde geslacht als de ouders die we ervan beschuldigen ons pijn te hebben gedaan. Het is normaal om bijvoorbeeld als kleine jongen om de vader te haten die hem steeds heeft afgewezen. Later in het leven zal hij die wrok overdragen aan andere mannen of aan zijn eigen zoon door wie hij zich ook afgewezen voelt.
Onbewust voelen we ook een bepaalde wrok naar onze ouders toe omdat ze dezelfde wonden hebben als wij. Daarom zijn ze een soort van voorbeeldfunctie van iemand die aan dezelfde wond lijdt als ons. Onbewust willen we een ander rolmodel. Dat verklaart waarom we er alles aan doen om gelijkenis te vermijden. We houden niet van wat ze ons weerspiegelen. De wonden zullen alleen maar genezen worden door een grondig vergevingsproces naar onszelf toe en onze ouders.
Aan de andere kant, wanneer een wond wordt uitgeleefd met iemand van het andere geslacht dan de ouder die wij verantwoordelijk houden voor de wond, dan beschuldigen we onszelf. In tijden als deze hebben we de neiging om onszelf te bestraffen door een ongeluk te krijgen of door iets dat ons lichaam pijn doet.
Mensen geloven in straf als middel om hun schuld te verzoenen.
In feite zegt de spirituele wet van liefde precies het tegenovergestelde. Hoe meer we geloven dat we schuldig zijn, hoe meer we onszelf bestraffen en hoe meer we dergelijke situaties zullen aantrekken. Dat wil zeggen, hoe meer we onszelf beschuldigen hoe meer we dezelfde problemen zullen creëren.
Naast het schuldgevoel schamen we ons ook als we onszelf ervan beschuldigen anderen pijn te hebben gedaan of wanneer anderen ons ervan beschuldigen dat we hem of haar hebben laten lijden onder de wonden die we nog niet hebben geaccepteerd. In het hoofdstuk vernedering staat er meer beschreven over schaamte omdat dit het meest zichtbaar is bij masochisten. Maar uiteraard voelt iedereen wel eens schaamte. Het is nog intenser wanneer we niet aanvaarden dat we anderen aandoen wat we niet zouden willen dat anderen ons aandoen.
Ernstig misbruik of geweld duidt erop dat zij die er verantwoordelijk voor zijn zulke diepe wonden hebben dat ze alle controle verliezen. Dat is de reden waarom er geen sle mensen zijn in deze wereld, er zijn alleen mensen die lijden. Dat wil uiteraard niet zeggen dat we ze moeten verontschuldigen, maar we kunnen leren om meer compasie te hebben voor hen, zelfs als we het oneens zijn met hun gedrag. Hen veroordelen en beschuldigen zal hen niet helpen. Het vermogen om compassie te voelen is één van de voordelen van het bewustzijn van onze eigen wonden en die van anderen.
Via observatie kan men tot de conclusie komen dat het zeldzaam is dat iemand slechts 1 wond heeft. De auteur van dit boek erkent bij haarzelf de wond van verraad en onrechtvaardigheid. Zowel het controlemasker als het rigidemasker zijn dan ook bij haar te zien in haar lichaam.
Tevens merkt zij op dat dat vele mensen de wonden van verlating en afwijzing tegelijkertijd hebben. Vandaar dus dat ze zowel het terugtrekkersmasker als het afhankelijkheidsmasker dragen.
Soms weerspiegelt de bovenkant van het lichaam de ene wond en de onderste helft de andere. Bij andere mensen zie je een verschil tussen de linkerzijde en de rechterzijde van het lichaam. Met tijd en oefening wordt het gemakkelijker om de maskers op het eerste zicht te onderscheiden. Onze intuitie herkent ze vrij gemakkelijk.
Wanneer mensen een lichaam van het controller-type hebben maar wanneer ook hun lichaam zacht en slap is of ze hebben dependent ogen, dan kan je concluderen dat ze lijden onder de wonden van verraad en verlating.
Uiteraard kunnen er ook ander combinaties zijn. Sommigen hebben het dikke lichaam van een masochist en tegelijkertijd zijn ze zeer recht en zeer stijf/rigide. Dan is het duidelijk dat ze lijden onder de wonden van vernedering en onrechtvaardigheid.
Mensen met een groot masochistisch lichaam met de smalle benen en enkels van een terugtrekker zijn mensen die lijden aan vernedering en afwijzing.
We kunnen drie, vier of zelfs vijf wonden hebben.
Eén daarvan is overheersend waarbij de anderen minder duidelijk zijn.
Ze kunnen ook allemaal klein zijn. Wanneer een bepaald masker overheerst is dat omdat we dat masker het meest gebruiken om onszelf te beschermen. Als het masker weinig ruimte inneemt in het lichaam is dat omdat we de wond die verband houdt met dat masker niet vaak voelen.
Het feit dat een bepaald masker dominant is betekend echter niet dat de wond die het verbergt, de wond is die het meeste healing nodig heeft. In tegendeel, want we proberen de wonden te verbergen die ons het meest laat lijden.
In vorige hoofdstukken werd er reeds vermeld dat we het masker van starheid (wond van onrecht) en het controle-masker (wond van verraad) ontwikkelen – dewelke maskers zijn van controle en kracht – om onze wonden van afwijzing, verlating of vernedering te maskeren. De kracht van deze maskers wordt gebruikt om datgene te verbergen wat het meeste pijn doet.
Dat verklaart waarom we één van deze 3 maskers zien verschijnen naarmate we ouder worden; controle erover heeft namelijk zijn grenzen.
Het is voornamelijk het masker van rigiditeit, vanwege zijn controlevermogen, dat het meest waarschijnlijk een andere wond verbergt. Mensen die zowel masochistisch als rigide zijn zullen bijvoorbeeld hun gewicht voor een hele tijd onder controle houden. Maar, wanneer ze zichzelf niet meer onder controle kunnen houden zullen ze in gewicht aankomen.
Zielen die naar de aarde komen om de wond van verraad te genezen zullen uitkijken naar een sterke, solide ouder van het andere geslacht die weet hoe hij zijn of haar plaats weet in te nemen, die geen controle verliest en niet al te emotioneel is.
Ter zelfder tijd willen controllers dat die ouder begripvol is, dat ze hen vertrouwen en aan al hun verwachtingen en behoefte aan aandacht te voldoen. Wanneer deze ouder onverschilligheid toont voelen ze zich ter zijde geschoven/verlaten. Maar, wanneer ze enige zwakheid of gebrek aan vertrouwen vertonen dan voelen ze zich verraden.
Wanneer deze ouder zeer autoritair is, agressief of gewelddadig zal er een machtsstrijd ontstaan tussen hen waadoor dan de wond van verraad gevoed zal worden. Met andere woorden, hun beider wond wordt hier gevoed.
We zijn experten in het vinden van allerlei goede redenen waarom onze lichamen veranderen. We kunnen zien dat we niet bereid zijn om naar onszelf met aandacht te kijken. En met name vinden we het moeilijk te geloven dat ons lichaam zeer intelligent is. We willen niet erkennen dat kleinste verandering in ons lichaam een manier is om onze aandacht te trekken naar iets dat we vanbinnen voelen maar niet willen (in)zien. Als we maar konden zien dat wanneer ons lichaam onze aandacht trekt naar onze innerlijke gedragspatronen dat dat in feite onze innerlijke God is die ons fysieke lichaam gebruikt om ons te vertellen dat we op dat moment alles hebben wat we nodig hebben om het hoofd te bieden aan datgene waarvoor we bang zijn om naar te kijken. We kiezen er continue voor om onze wonden te verbergen en onze maskers te dragen die we hebben gecreërd omdat we geloven dat door onze wonden te verbergen ze ook zullen verdwijnen.
We dragen enkel en alleen onze maskers wanneer we bang zijn om te lijden of de wonden aan te raken die onze maskers moeten beschermen. De gedragspatronen beschreven in ieder hoofdstuk worden alleen maar gebruikt wanneer we dat specifieke masker dragen. Van zodra we het masker opzetten zijn we niet meer onszelf. We passen ons aan aan het gedrag dat correspondeert met het masker in kwestie. Het zou ideaal zijn om snel te herkennen welk masker we zojuist hebben opgezet om de wond te indentificeren die we proberen te verstoppen.
En, om dat ook nog eens te doen zonder kritiek of veroordeling. We kunnen verschillende keren per dag switchen van masker of we kunnen hetzelfde masker voor maanden of zelfs jaren dragen vooraleer een andere wond aan de oppervlakte komt.
Wanneer we ons realiseren waarmee we bezig zijn zouden we blij mogen zijn omwille van ons bewustzijn en dankbaar zijn voor het incident of de persoon die onze wond wist aan te raken omdat we daardoor konden zien wat nog niet gehealed is.
Nu zijn we ervan op de hoogte. Nu is het ook belangrijk om menselijk te zijn en onszelf de nodige tijd te geven om te healen. Wanneer we erin slagen om regelmatig te zeggen : Ik reageer zo omdat ik dat …. masker draag dan zou dat ons healing proces zeer ten goede komen.
Ziehier de samenvatting om te helpen herkennen wanneer iemand zijn of haar beschermingsmasker heeft opgezet :
We dragen niet alleen een masker telkens we bang zijn dat anderen onze wonden zullen aanraken, maar ook wanneer we ons realiseren dat wij anderen hun wonden aanraken. Daarom dragen we altijd een masker opdat we geliefd zouden zijn. We nemen bepaald gedrag aan dat niet correspondeert met wie we zijn. We worden iemand anders. Omdat het gedrag dat het masker voorschrijft een grote inspanning van onze kant vergt, verwachten we ook veel van anderen.
Wat we zijn en wat we doen moet de bron zijn van ons
welzijn en niet de complimenten, dankbaarheid, de waardering
of de steun die anderen ons geven.
Vergeet niet hoe goed het ego is om ons voor de gek te houden opdat we maar niet bewust worden van onze wonden. Het ego is ervan overtuigd dat wanneer we ons bewust worden van onze wonden en deze elimineren we niet beschermd zijn en we aldus zullen lijden.
Zie hier hoe ieder type kan misleid worden door het ego :
We genezen onze wonden net zoals we fysieke wonden genezen. Ben je ooit zo ongeduldig geweest om een puist op je gezicht te laten verdwijnen dat je er begon aan te prutsen? Wat gebeurde er? Hoogstwaarschijnlijk bleef de puist nu net langer. Dat is exact wat er gebeurt wanneer we niet vertrouwen in het healingproces van ons lichaam. Om voor het even welk probleem te laten verdwijnen dien je het eerst te accepteren, aanvaarden om het dan ook onvoorwaardelijke liefde te geven. Jouw diepe wonden vragen ook om herkenning, liefde en acceptatie.
Onvoorwaardelijke liefde is acceptatie, zelfs wanneer je het
oneens bent of je de oorzaak van bepaalde situaties niet begrijpt.
Wanneer we een wonde accepteren of houden van de puisten op ons gezicht, aanvaarden we dat we zo manifesteren voor een bepaalde reden en belangrijker nog, dat we ze creëren om ons te helpen. In plaats van te willen dat onze puisten/wonden verdwijnen zouden we ze kunnen gebruiken om ons meer tot bewustzijn te brengen voor aspecten van onszelf die we tot voorheen niet wouden zien. In feite zijn het de puisten/wonden zelf die onze aandacht trekken om ons te laten beseffen dat we misschien bang zijn om gezicht te verliezen in een bepaalde situatie en dat de angst ons belet om onszelf te zijn. Wanneer we ons bewust worden van hun nut zullen we onze puisten/wonden vanuit een ander perspectief bekijken. We zouden ze zelfs kunnen bedanken. Als we deze mentale instelling aannemen zullen de puisten zelfs vlugger verdwijnen omdat ze werden erkend en geliefd omwille van hun bruikbaarheid.
Hier een aantal voorbeelden om te laten zien in welke mate we onszelf soms pijn kunnen doen :
Zoals eerder vermeld is het belangrijk om onze wonden onvoorwaardelijk te accepteren. Het is ook belangrijk om onze maskers te aanvaarden dat ons ego heeft gecreërd om onszelf te beschermen tegen deze wonden. Een wond liefhebben en accepteren betekend deze erkennen, wetende dat we naar aarde zijn gekomen om net deze wond te genezen. Hierbij hoort ook de acceptatie dat ons ego deze maskers creërt om ons te beschermen. We kunnen onszelf dan bedanken voor het hebben van zoveel moed voor het manifesteren van een masker dat heeft bijgedragen aan onze overleving.
Tegenwoordig schaadt dit masker ons meer dan dat het ons behulpzaam is. De tijd is rijp om te beslissen dat we kunnen overleven zelfs als we ons gekwetst voelen. We zijn niet langer kleine kinderen. We kunnen nu als volwassenen omgaan met onze wonden met meer ervaring, rijpheid en met een ander visie op het leven. Vanaf nu kunnen we beslissen om van onszelf te houden.
Zoals in het eerste hoofdstuk beschreven gaat de creatie van een wond doorheen 4 fasen :
In de 1ste fase zijn we onszelf.
In de 2de fase ervaren we pijn omdat we ontdekken dat we onszelf niet kunnen zijn omdat dat niet gepast is voor de volwassenen rondom ons. Helaas realiseren volwassenen zich niet dat hun kinderen bezig zijn te ontdekken wie ze zijn. In plaats van hun kinderen zichzelf te laten zijn, zijn ze constant hun kinderen aan het vertellen wie ze moeten zijn.
In de 3de fase komen we in opstand omdat we zoveel pijn ervaren. Dit is de periode waarbij kinderen zoveel woedeaanvallen hebben en zich verzetten tegen hun ouders.
De 4de en laatste fase brengt berusting. Het is op dit punt dat we beslissen een masker te dragen om anderen niet teleur te stellen en bovenal om ons te beschermen tegen het lijden dat resulteert uit het niet aanvaard worden zoals we zijn.
Het genezingsproces zal voltooid zijn wanneer we erin slagen om de 4 fasen om te keren om zo weer onszelf te worden zoals in fase 1.
De eerste fase in dit proces is om bewust te zijn van de maskers die we dragen.
Gebruik hierbij de de 5 voorgaande hoofdstukken als jouw gids die elke wond uitvoerig beschrijft.
Je hebt de 2e fase bereikt wanneer je weerstand voelt bij het lezen van deze hoofdstukken of wanneer je weigert om verantwoordelijkheid op te nemen en ervoor kiest om anderen te beschuldigen van jouw lijden. Weet dat dit normaal is voor iedereen wanneer ze aspecten van zichzelf ontdekken dat ze niet zo fijn vinden. Iederen reageert verschillend in deze fase. Sommige zijn weerbarstiger dan anderen. De intensiteit van jouw weerstand hangt af van jouw niveau van aanvaarding, de diepte van jouw wond op het moment dat je je ervan bewust wordt wat er zich vanbinnen in jou afspeelt en de bereidheid om te veranderen en te genezen.
Gedurende de 3de fase mag je erkennen dat je hebt geleden en dat je 1 of beide ouders hebt afgewezen. Als je kan voelen hoe diep het kind in jou heeft geleden zal je meer compassie voelen voor jouw innerlijke kind. Hoe meer compassie je hebt des te dieper deze fase zal zijn. Tijdens deze fase kan je ook loslaten wat je hebt gevoeld naar je ouders toe door ook compassie te voelen voor hun lijden.
Tenslotte in de 4de fase wordt je meer en meer jezelf. Je stopt ermee te geloven dat je het nodig hebt een masker te dragen om jezelf te beschermen. Je aanvaardt dat het leven vol met ervaringen zijn die bedoeld zijn om je te helpen leren wat voordelig en intelligent is voor jou. Dit is wat men noemt HOUDEN VAN JEZELF.
Omdat liefde grote genezings- en energetische krachten bezit, mag je jezelf voorbereiden op verschillende transformaties in je leven. Ziekten kunnen verdwijnen of je fysieke lichaam kan veranderen en uw relaties met anderen zullen zeker getransformeerd worden.
Onthoud, liefde heeft niets te maken met wat we doen of bezitten. Onszelf liefhebben betekend onszelf toestaan zoals we zijn in het moment. Onszelf onvoorwaardelijk aanvaarden. Zelfs wanneer we dingen doen bij anderen dat wij hen verwijten.
Real love is the experience of being yourself
Van onszelf houden is daarom aanvaarden dat we soms onbedoeld anderen kwetsen door ze af te wijzen, te verlaten, te vernederen, te verraden en ze onfair te behandelen. Dit is de eerste en meest belangrijke stap richting het healen van onze wonden.
Om deze fase te bereiken raad ik aan dat je elke avond opschrijft wat er die dag is gebeurd. Vraag jezelf welk masker je hebt gebruikt in bepaalde situaties of in het gedrag dat je stelde naar anderen toe of naar jezelf. Neem de tijd om je observaties neer te schrijven en verklaar hoe je je voelde. Nadien kan je jezelf vergeven omwille van je gedrag alsook voor het gebruiken van het desbetreffende masker of maskers. Herinner jezelf eraan dat wanneer je je schuldig voelt en jezelf bekritiseert, je dan op eenzelfde manier zult blijven reageren wanneer een soortgelijke situatie zich voordoet.
Without acceptance, there can be no transformation.
Hoe kunnen we weten dat we werkelijk accepteren?
Wanneer we weten dat ons gedrag deel is van ons mens-zijn en we de gevolgen aanvaarden, wat deze ook mogen zijn. Dit idee van verantwoordelijkheid is fundamenteel als we onszelf waarlijk willen aanvaarden. Het feit dat we humaan zijn betekend dat we niet iedereen kunnen behagen en dat we het recht hebben op bepaalde reacties die anderen niet fijn vinden.
Acceptance is therefore the trigger that starts the healing process.
Sterker nog, tot je grote verbazing zul je ontdekken dat hoe meer je jezelf toestaat te verraden, te verlaten, af te wijzen, te vernederen of onfair te zijn, hoe minder je het effectief zult doen. Verrassend, vind je niet?
Voor zij die mijn leringen volgen zal dit niet verrassend zijn.
Ik vraag jou niet om mij te geloven of om mij te begrijpen want dit kan intellectueel niet begrepen worden. Het moet ervaren worden.
Ik herhaal deze grote spirituele wet van liefde in al mijn boeken, workshops en conferenties omdat het verschillende malen gehoord moet worden vooraleer het kan geintegreerd worden. Wanneer je jezelf het recht geeft om anderen aan te doen waarvan jij bang bent dat ze het jou aandoen (wat de reden is van jouw masker), zal het voor jou gemakkelijker zijn om anderen het recht te geven zich te gedragen op manieren die wonden doen ontwaken.
Wanneer we ontdekken wat onze ouders hebben doorstaan met hun ouders toen ze jong waren, dan realiseren we ons dat de geschiedenis zich herhaalt van generatie op generatie. Totdat wij de cirkel doorbreken zal dit patroon zich blijven herhalen. Deze cirkel wordt pas doorbroken wanneer er sprake is van echte vergeving.
Dit zorgt ervoor dat we echte compassie en begrip vertonen naar onze ouders.
Vandaar dat ik suggereer dat wanneer je je eigen wonden ontdekt, je ook gaat checken of je ouders dezelde wonden hebben. Misschien dat ze niet noodzakelijk dezelfde ervaringen als jij hebben beleefd, maar het is best mogelijk dat ze hebben geleden onder dezelfde wonden als jij en dat ook zij hun ouders hebben beschuldigd van dezelfde problematiek als jij nu doet naar hen toe.
Het wordt allemaal een stuk gemakkelijker wanneer we stoppen met onszelf te beschuldigen van gedragspatronen die gedicteerd worden door onze wonden en wanneer we gaan accepteren dat het allemaal onderdeel is van het mens-zijn.
Dan kunnen we ook met meer gemak hierover gaan praten met onze ouders zonder zich schuldig te voelen. Dat helpt ook onze ouders om meer van zichzelf bloot te geven omdat ze zich niet veroordeeld voelen. Door er met hen over te praten help je hen ook doorheen hun eigen vergevingsproces te gaan met hun ouders. Het maakt hen ook bewust dat ze nu eenmaal soms reageren vanuit een wond in manieren die haaks staan met de manier hoe ze het echt zouden willen.
Ik wil je er ook aan herinneren dat wanneer je de ouder waarmee je een wond deelt hebt geïdealiseerd en meer bepaald wanneer je hem/haar als een heilige hebt beschouwd, dat het absoluut normaal is dat je het moeilijk hebt om toe te geven dat je je ook bij momenten geïrriteerd voelde, aanstoot nam of je ergerde aan hem of haar.
Je moet weten dat wanneer je voelde dat deze ouder een heilige was dat waarschijnlijk kwam omdat deze lijdde onder de wond van onrechtvaardigheid maar deze dusdanig kon controleren/verbergen opdat ze niet zichbaar was en alsook niet hoefde doorvoeld te worden.
Masochistische types lijken ook vaak heiligen te zijn omwille van hun grote devotie.
Hier zijn een aantal manieren waarop je kan herkennen dat je wonden zijn genezen :
Een ander wonderbaarlijk voordeel van het healen van onze wonden is dat we zelfredzaam worden ipv emotioneel afhankelijk. Zelfredzaam is weten wat we willen en doen wat nodig is om het te verkrijgen. Wanneer we hulp nodig hebben dan weten we hoe het te vragen zonder te verwachten dat die bepaalde persoon ons zal helpen. Wanneer er iemand verdwijnt uit ons leven dan zeggen we niet : “ wat gaat ervan mij worden nu dat ik alleen ben? “
We kunnen ons verdrietig voelen maar diep van binnen weten we dat we het alleenzijn kunnen overleven.
Ik hoop dat de ontdekking van jouw wonden jou toestaat om meer compassie voor jezelf te voelen en dat het je meer innerlijke vrede brengt opdat je niet langer meer geregeerd word door boosheid, schaamte of rancune. Ik realiseer mij dat het niet gemakkelijk is te aanschouwen wat ons kwetst. Aan de andere kant zal het healen van onze wonden ons meer energie geven omdat deze nu vrijkomt omdat ze niet langer meer gebruikt wordt ter onderdrukking van onze wonden.
Wanneer je wonden genezen en je maskers verdwijnen zal je gelukkig zijn om je ware zelf te ontdekken. Hieronder zijn de positieve aspecten, de krachten in onszelf die gerelateerd zijn aan de verschillende karaktertypes. Deze krachten waren er altijd al, verborgen in ieder van ons. Ziehier wat aan de oppervlakte kan komen :
Achter het masker van terugtrekking (wond van afwijzing) schuilen mensen met een groot uithoudingsvermogen en weerstand die veel aankunnen
…. vindingrijk, zeer getalenteerd op creatief vlak, grote verbeelding, uitvindend
….. speciale aanleg om alleen te werken
…. efficient, denken aan onnoemelijk veel details
…. in staat om te reageren in noodgevallen en om de gepaste acties te ondernemen
…. hebben anderen niet persee nodig en kunnen zich terugtrekken en gelukkig zijn
Acter het masker van afhankelijkheid (wond van verlating) schuilen bekwame mensen die weten hoe ze moeten vragen naar datgene wat ze nodig hebben
…. weten wat ze willen. Volhoudend, volharden in hun verzoeken
…. geven niet op wanneer ze vastbesloten zijn iets te verkrijgen
…. goede acteurs, weten hoe ze andere mensen hun aandacht krijgen
…. natuurlijk vrolijk, speels en sociaal, ze reflecteren vreugde
…. ze helpen anderen omdat ze geïnteresseerd zijn en begrijpen hoe ze zich voelen
…. wanneer ze hun angsten onder de knie krijgen kunnen ze hun paranormale gaven ten goede gebruiken
…. hebben vaak artistiek talent
….. ondanks zeer sociaal hebben ze momenten nodig om te recupereren
Achter het masker van masochisme (wond van vernedering) schuilen gedurfde, bekwame en avontuurlijke mensen
…. weten en respecteren hun behoeften
….. sensitief voor de behoeften van anderen, kunnen andermans vrijheid respecteren
….. goede bemiddelaars, verzoeners, kunnen dingen in perspectief plaatsen
…..joviaal, houden van plezier en stellen anderen op hun gemak
…. natuurlijk genereus, hulpvaardig, altruistisch
… getalanteerde organisators, kennen hun talenten
…sensueel, weten hoe ze zichzelf kunnen vermaken in de liefde
…. hebben een grote waardigheid, ze zijn zeer trots
Achter het masker van controle (wond van verraad) schuilen mensen met leiderschapskwaliteiten
… omwille van hun kracht zijn ze beschermend en geruststellen
… zeer getalenteerd, sociaal en goede acteurs
… goed in het spreken in openbaar
… zien en brengen het talent in anderen naar boven door hen meer zelfvertrouwen te geven
… vaardigheid om te delegeren waardoor anderen zich meer capabel voelen
… weten snel hoe anderen zich voelen, kunnen dingen in perspectief plaatsen door hen aan het lachen te brengen
…. gaan snel over van het ene naar het andere en kunnen verschillende zaken tegelijkertijd managen
…. maken snelle beslissingen, vinden wat ze nodig hebben en omringen zich met de mensen die ze nodig hebben
…. in staat tot hoge prestaties op verschillende niveau’s
…. vertrouwen in het universum en in hun innerlijke kracht, hebben het vermogen om volledig los te laten
Achter het masker van starheid (wond van onrechtvaardigheid) schuilen creatieve mensen met veel energie en een grote capaciteit voor werk
…. methodisch, uitmuntend in het produceren van werk dat een grote precisie vraagt
… betrokken, zeer begaafd in het verzorgen en controleren van details
…zeer sensitief, weten gemakkelijk hoe anderen zich voelen
….weten wat ze moeten weten op het moment dat ze het moeten weten
…. vinden de juiste mensen om de specifieke jobs te doen en om de exact juiste dingen te zeggen
….enthousiast, levendig en dynamisch
…. hebben anderen niet nodig om zich goed te voelen
… net zoals terugtrekkers weten ze wat te doen in een noodgeval en doen het zelf
….slagen erin om moeilijke situaties het hoofd te bieden
Onthoud dat wij hier op deze planeet zijn om ons te herinneren wie we zijn :
We zijn allen God die het leven ervaren op aarde. Helaas zijn we dit gedurende de vele incarnaties vergeten.
Om te herinneren wie we zijn moeten we ons bewust zijn wie we niet zijn. We zijn niet onze wonden. Elke keer dat we lijden is dat omdat we geloven dat we zijn wat we niet zijn. Wanneer ons lichaam ziek is, zijn wij niet de ziekte. We zijn een mens die een energieblokkade ervaart in een bepaald deel van het lichaam en wij noemen deze ervaring ‘ziekte’. Wanneer we lijden aan schuldgevoelens omdat we iemand hebben afgewezen of omdat we zonet onfair zijn geweest, dan geloven we dat we dat we die onrechtvaardigheid of de afwijzing zijn.
We zijn niet de ervaring !
We zijn GOD die het leven ervaren op een materiele planeet.
HET LEVEN IS PRACHTIG EN PERFECT
een voortdurende opeenvolging van processen brengt ons bij onze enige bestaansreden en deze is om
ONS TE HERINNEREN DAT WE GOD ZIJN
De creatie van onze maskers drukt het grootste verraad aller tijden uit, namelijk dat we vergeten dat we GOD zijn.
We kunnen iemand verraden of ons verraden voelen via verschillende manieren en invalshoeken. In het woordenboek wordt het woord verraad omschreven als ontrouw.Gedrag waarbij men is gestopt met trouw te zijn aan iets of iemand.De belangrijkste term gelinkt aan verraad is trouw, wat dan ook het tegenovergestelde is van verraad. Trouw zijn betekend dat we…
Laten we om te beginnen een kijkje nemen naar het woord vernedering. De definitie van vernedering wordt omschreven als het verlagen van iemands trots, zelfrespect of waardigheid. Synoniemen voor het woord vernedering zijn degradatie, schaamte, verlegenheid, gegeneerdheid, schroom, in diskrediet brengen, klein maken, kleineren, afbreken, neerhalen, afgeven op, reduceren, te gronde richten, ruïneren, degraderen, iemand…