DE SPIRITUELE NARCIST

Graag wil ik mijn persoonlijke visie en ervaring over deze categorie belichten. De spirituele narcist hoort volgens mij thuis in de categorie van de verborgen narcisten.

De spirituele narcist houdt zich bezig met het spirituele leven. Zo blijkt het thans op het eerste zicht. Zeer zeker beschikken ze over een aantal inzichten, wijsheden en typische kwaliteiten en dragen deze naar buiten toe de wereld in.

Zij presenteren zich als healers, spirituele leiders, aurareaders, spirituele mediums enzovoorts.

Als je echter verder kijkt dan je neus lang is, merk je algauw dat er, net zoals bij de verborgen narcist iets is dat niet helemaal klopt. Er ontbreekt iets. Vaak ook moeilijk te vatten wat het nu precies is, maar het gevoel dat het plaatje niet echt is wat het zou moeten zijn, is prominent. Ondanks dat je er moeilijk de vinker kan opleggen weet je tot in je botten dat er iets is dat niet klopt. Het voelt vooral niet kloppend.

De spirituele narcist strooit gracieus en veelvuldig met de alom bekende termen “liefde en licht”. Wat op zich een nobele zaak is. Ook op social media vliegen de hartjes je rond de oren, als zou dit een blijk zijn van hun liefdevolheid. Het lijkt eerder een ietwat overdreven en theatraal gebaar.

Immers, een goede wijn beoogt geen krans.

De spirituele narcist beoogt dezelfde intenties als de verborgen narcist, namelijk het voeden van hun fragiele en kwetsbare ego. Ook deze categorie denkt en opereert vanuit het ego. Uiteraard hebben ze dit zelf niet door. Volgens hen zijn hun motieven zuiver en spiritueel. Als buitenstaander, die echt aan diepzielduiken doet, merk je algauw dat de spirituele narcist functioneert op een oppervlakkige laag. Op deze laag is het tamelijk veilig. Ze missen als het ware een bepaalde diepgang. Het doorvoelde aspect werd overgeslagen of slechts gedeeltelijk aangeraakt. Men denkt algauw, dat, na het bereiken van een bepaald inzicht of ervaring dat men is aangekomen. De eindstreep werd behaald. Ik vergelijk het graag met iemand die enkel de achterflaptekst van een boek gelezen heeft en er daardoor vanuit gaat dat hij zowel de kennis als de ervaring van het boek heeft doorgrond. Maar men mist veelvuldig doorvoelde ervaringen. Deze mensen geloven dat ze door 1 boek te lezen over hoe men een piano bespeelt men ook daadwerkelijk een pianovirtuoos is. Uiteraard beschikken deze mensen wel degelijk over een hoeveelheid kennis en ervaring, daar bestaat geen twijfel over. Maar de bewustzijnsvelden hebben vele lagen. Heel vele lagen zelfs. Er valt dus nog heel te ontdekken.

Vanuit mijn persoonlijke oprechtheid geloof ik dat iedereen die de kracht heeft het smalle pad van bewustzijn te bewandelen, zich ooit op zen minst tijdelijk heeft ‘bezondigd’ aan het ervaren en uitleven van een bepaalde mate van spiritueel narcisme. Op een bepaalde graad, tot op een bepaald niveau. Niemand ontkomt hieraan. Spirituele arrogantie is een fase waardoor we allen heengaan. De ene persoon blijft er, door gebrek aan bewustzijn veel langer in hangen dan de andere.

Spirituele arrogantie is, zoals er wel nog meerdere zijn, een soort test die men ondergaat. Als ingewijde op het pad naar bewustwording is het “slagen” voor deze proef een voorwaarde om te kunnen ascenderen naar een hoger bewustzijnsniveau.

Deze “aardse verleidingen”, waarvan spirituele arrogantie er slechts één van is, is bedoeld als bewustzijnsgroei. Spirituele arrogantie kan men ook als blindheid beschouwen. Als je arrogant bent, ben je blind voor de werkelijkheid.

De spirituele narcist erkent vaak enkel en alleen de zonnige zijde van het leven. Zij menen dat, als je je maar voldoende optimistisch en positief opstelt, het allemaal wel dik in orde is en komt.

Alles is licht en liefde. Als je dan het persoonlijk leven en de entourage van deze “verlichten” observeert, dan moet je algauw tot de constatatie komen dat zij allesbehalve licht en liefde zijn.

In hun kielzog vind je vaak mensen die zich verbouwereerd voelen, onbegrepen, verward, gekwetst, verdrietig, misnoegd, misbruikt of zelfs ronduit boos. Wanneer deze mensen de spirituele narcist aanspreken over hun gedrag, dat blijkbaar geen weergave was van liefde en licht, dan wimpelen ze deze aantijgingen met een grote lach af. Zij krenken anderen, beschuldigen anderen, geven rotopmerkingen, zijn bespottend, zijn dwingend. Kortom, het vingertje wordt naar de ander gewezen. Ze hebben hun woorden en daden misbegrepen. Of ze zijn nog er nog niet klaar voor om bepaalde inzichten te beheppen. Vaak is het zo dat het gedrag dat de spirituele narcist stelt niet altijd openlijk of duidelijk is. Het is vaak onderhuids, via slinkse omwegen of op een indirecte en laffe manier. Een rotopmerking hier. Een steek onder water daar. Vaak zelfs gegeven met een pokerface of een glimlach om de mond. Dat maakt het dus moeilijk voor de omstaander om de spirituele narcist ermee te confronteren omdat het zich op de gevoelslaag afspeelt.

Een gevoelig persoon echter zal altijd de gevoelslaag ervaren achter de gesproken woorden. En deze gevoelslaag of intentie komt niet altijd overeen met de specifiek gesproken woorden. Er is een discrepantie te ervaren tussen dat wat effectief gezegd is en dat wat onuitgesproken bedoeld word.

Een conversatie hierover starten is zinloos aangezien deze meestal eindigt in een welles-nietes discussie die weinig constructief is.

Ook spirituele narcisten leven in volledige ontkenning over hun eigen gedrag. Het mankeert hen aan de drijfveer om echt introspectief werk te doen, wat typisch is voor narcistisch gedrag. Doordat zij zich in een bubbel van licht en liefde bewegen, hebben zij geen zicht op hun schaduwkanten.

Deze schaduwkanten gaan ze dan wel op anderen projecteren. Men ontkent dat het leven bestaat uit zowel licht als duisternis. En dat ware spiritualiteit het omarmen van beide polen omvat. Het duister of het negatieve heeft een functie ! Zonder duisternis is immers ook geen dageraad. Gemakkelijkheidshalve willen ze hun eigen innerlijke “duistere” tredes overslaan. Maar om de hemel te bereiken moet je eerst door de hel. Instant verlichting is een taboe. Verlichting is niet iets dat je kan verwezenlijken, het is iets dat je door de genade van God verkrijgt. Dit inzicht ontbreekt hen. Ondertussen gaan zij gewoon voort met hun one-man show door het gooien van schalkse lachjes, hartjes en namastégroetjes.

Waar zit de logica achter hun gedrag? Als iemand zo “vol” is van liefde en licht, dan zou het toch logisch zijn dat diens gehele omgeving hierdoor aangestoken en beïnvloed word? Hoe kan iemand die energetisch volledig vervuld is van liefde en licht zoveel onrust veroorzaken bij zijn medemens?

Behoort de energie van liefde en licht geen sfeer van vrede te verspreiden?

Hoe komt het spirituele narcisten zo weinig inzicht hebben in hun gedrag? Men zou toch veronderstellen dat net zij hier wel alert voor zouden moeten zijn.

Wel, het enige antwoord dat ik kan vinden, lig ook hier weer, bij het ego.

Het ego is een superfantastisch instrument. Maar, het heeft jammer genoeg ook de lastige attitude om constant de baas te spelen. Het ego wil steeds “in control” zijn. Het ego is manipulatief en wil iedereen en alles onder de knoet houden. Het is ook zeer gevoelig voor succes.

Indien de spirituele narcist merkt dat hij/zij enige vooruitgang heeft geboekt op het spirituele pad, moet deze meer dan ooit waakzaam zijn voor de capriolen van het ego. Het ego claimt graag elk succes op om dit toe te voegen aan zijn repertoire. En aangezien het ego graag de kapitein van jouw acte de présence is, is de kans reëel dat je dit gaat uitstralen naar je omgeving toe.

Een bepaalde spirituele arrogantie en superioriteit is hen dan niet vreemd.

Het feit dat hun eigen ego hen in de luren legt hebben ze (nog) niet door. Het ego laat hen graag geloven dat ze reeds een bepaalde mate van verlichting bereikt hebben.

Spirituele narcisten hebben doorgaans dezelfde gedragskenmerken als de verborgen narcist. Opvallend is dat zij oprecht menen de waarheid in pacht te hebben. Men verdraagt het niet dat je deze theorieën in vraag stelt, laat staan dat je kritiek uit. Verder gebruiken zij hun macht om te manipuleren. Een duidelijk voorbeeld hiervan is de scientology gemeenschap waarvan Tom Cruise het bekendste lid is. En wat dacht je van de charismatische leider Jim Jones die meer dan 900 van zijn volgelingen wist te overtuigen om zelfmoord te plegen. Maar het hoeft lang niet zo dramatisch en opzichtig te zijn. Ook in een 1 op 1 relatie tussen de healer en zijn client kunnen autoritaire manipulatieve machtsspelletjes de boventoon voeren. De niet spirituele persoon wordt benaderd als dom en minderwaardig en zal vooral ook financieel uitgemolken worden.

Deze mensen gebruiken het spirituele als alibi om zich achter te verstoppen. Zo zal bijvoorbeeld een priester zijn status gebruiken wanneer een slachtoffer dreigt uit de biecht te klappen. Zij voelen zich almachtig en genieten van hun onschendbaarheid. Het grootste voorbeeld hiervan is hoe wereldwijd slachtoffers van seksueel misbruik binnen de katholieke kerk nu pas gehoord worden na jaren van stilzwijgend leed.

Op Netflix kan je een documentaire bekijken, genaamd HOLY HELL. De titel zegt al genoeg. Mensen getuigen hierin hoe zij het slachtoffer werden van een zelf aangemeten goeroe. Gedurende het verloop van de verfilming kan je zien hoe deze goeroe zich gradueel ontpopt van een verborgen narcist tot een zo danig openlijk exemplaar dat het zelfs voor een blinde nog zichtbaar is.

Om mensen rondom zich heen te scharen, gebruiken ze vaak de truc van verleiding. Men laat mensen geloven dat ze speciaal en uitverkoren zijn. Ze genieten een voorkeursbehandeling maar in ruil daarvoor zijn ze de spirituele narcist eeuwige dankbaarheid verschuldigd. Dit is een paradox die slachtoffers niet onmiddellijk herkennen. Deze voorkeursbehandeling bestaat eruit dat het slachtoffer de narcistische goeroe moet dienen. Dag en nacht. Slachtoffers worden ingezet als slaven voor de steeds exuberantere eisen van hun goeroe.

Bij de voorkeursbehandeling behoort ook geheimhoudingsplicht. Zo getuigen tal van mannen dat zij het slachtoffer waren van de homofiele seksuele escapades van hun aanbeden spirituele leider, terwijl ze het onderling niet van elkaar wisten gedurende lange tijd.

Een ander opvallende eigenschap van een spirituele narcist is dat zij mooie praatjes verkopen over broederschap en zusterschap. De wereld als 1 grote familie. We are all one.

Maar daar eindigt dit utopisch verhaaltje. Want praktisch gezien zullen ze net het tegenovergestelde doen. Gelijkwaardigheid en gelijkwaardige posities is niet hun streven. Zij moeten ten allen tijden de positie van leider behouden. Op gelijke voet samenwerken is onmogelijk en ze zijn er ook niet in geïnteresseerd. Om hun statement kracht bij te zetten zullen zij jou nog meer in een minderwaardige positie gaan duwen en wringen. Als ze jou daarvoor moeten vernederen, dan doet ze dat zonder verpinken.

Ze profileren zich met veel flair als filantroop. Hun goede daden en gestes mogen heus niet onopgemerkt voorbij gaan. Daarvoor zijn ze net niet bescheiden genoeg.

Kortom, in deze tijd waarbij spiritualiteit zich als een echte hype doorheen het menselijk bewustzijn raast, is het opletten geblazen. Het is niet al goud wat blinkt.